Μετάφραση τῆς Ἀποστολικῆς περικοπῆς.
Ἀδελφοί, ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶπε νά λάμψει φῶς μέσα ἀπό τό σκοτάδι, εἶναι αὐτός ὁ ἴδιος, ὁ ὁποῖος ἔλαμψε στίς καρδιές μας γιά νά μᾶς φωτίσει νά γνωρίσουμε τή δόξα τοῦ Θεοῦ στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε ὅμως αὐτόν τόν θησαυ ρό σέ πήλινα σκεύη, γιά νά ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ ὑπερβολική δύναμη προέρχεται ἀπό τόν Θεό καί ὄχι ἀπό ἐμᾶς. Ἄν καί θλιβόμαστε ἀπό παντοῦ, δέν κλονιζόμαστε ἄν καί βρισκόμαστε σέ ἀδιέξοδο, δέν ἀπελπιζόμαστε ἄν καί διωκόμαστε, δέν ἐγκαταλειπόμαστε ἄν καί ὑποκύπτουμε, δέν χανόμαστε. Σέ κάθε περίπτωση, φέρουμε στό σῶμα μας τόν θάνατο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, στόν ὁποῖο μετέχουμε γιά νά φανερωθεῖ ἔτσι στό σῶμα μας καί ἡ ζωή τοῦ Ἰησοῦ. Πάντοτε, δηλαδή, ἐμεῖς οἱ ζῶντες παραδινόμαστε στόν θάνατο χάριν τοῦ Χριστοῦ, ὥστε καί ἡ ζωή τοῦ Ἰησοῦ νά φανερωθεῖ στή θνητή σάρκα μας. Ὥστε ἐμεῖς πεθαίνουμε, ἐσεῖς ὅμως ἀπολαμβάνετε τή ζωή. Καί ἐπειδή ἔχουμε τό ἴδιο πνεῦμα τῆς πίστεως, σύμφωνα μέ αὐτό πού λέγει ἡ Γραφή: «Πίστεψα καί γι᾿ αὐτό μίλησα», καί ἐμεῖς πιστεύουμε, γι᾿ αὐτό καί μιλᾶμε, γιατί ξέρουμε ὅτι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε τόν Κύριο Ἰησοῦ, θά ἀναστήσει καί ἐμᾶς διά τοῦ Ἰησοῦ καί θά μᾶς παρουσιάσει ἐνώπιόν του μαζί μέ σᾶς. Ὅλα, δηλαδή, γίνονται γιά σᾶς, ὥστε ἀφοῦ πλεονάσει ἡ χάρη στούς περισσό τερους, νά αὐξηθεῖ σέ μεγάλο βαθμό καί ἡ εὐχαριστία γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. (Ἀπό τή νέα ἔκδοση: Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ).
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ APIΘ. ΦΥΛ. 21 (3756) Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ὁ Παῦλος ἀναφέρεται στό σκοτάδι πού ἐπικρατοῦσε στόν κόσμο ἕως τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στή γῆ. Ἡ ἀνθρωπότητα βίωνε κατάσταση πνευματικῆς καί ἠθικῆς ἀποσύνθεσης. Ἀπό τή μία, ἡ πλάνη τῶν εἰδώλων, πού ἐκπροσωποῦσε ὁ ἐθνικός κόσμος, ἀπό τήν ἄλλη, ἡ ἀλλοίωση τοῦ Μεσσιανικοῦ μηνύματος καί ἡ θρησκευτική ὑποκρισία, πού χαρακτήριζε τόν Ἰουδαϊσμό. Σ’ αὐτό τό πλαίσιο, πού κρατοῦσε τούς ἀνθρώπους στό σκοτάδι, ἐπέλεξε ὁ Θεός νά λάμψει τό φῶς τῆς ἀληθείας Του, στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος μέ παρρησία διακήρυξε γιά τόν ἑαυτό Του αὐτή τήν ἀλήθεια. Ἡ ἁμαρτία ὡς σκοτάδι Παρά τό γεγονός ὅμως ὅτι ὁ Θεός εὐεργέτησε τόσο τόν ἄνθρωπο, ὥστε νά διαλύσει τά σκοτάδια τῆς ζωῆς του, στήν πορεία τῆς Ἱστορίας διαπιστώνουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐπιλέγει τό σκοτάδι τῆς κοσμικῆς πλάνης ἀπό τό φῶς τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιλέγει νά ζεῖ ἔξω ἀπό τόν χῶρο πού φωταγωγεῖται ἀπό τή δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν Ἐκκλησία Του! Ἡ ἐπιλογή αὐτή ἔχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: Τό πρῶτο εἶναι ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία θέλγει τόσο τούς ἀνθρώπους, ὥστε νά σκοτίζεται ὁ νοῦς καί νά ἀρνεῖται τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό, ὁ Μέγας Βασίλειος τή χαρακτηρίζει «στέρηση τοῦ φωτός ἀπό τούς ὀφθαλμούς». Ἡ ἁμαρτία προβάλλεται σάν μιά κατάσταση φυσιολογική, πρός τήν ὁποία ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ὀφείλει νά προσαρμοστεῖ, ἀποποιούμενος τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού προβάλλεται σάν παρωχημένο, ἀκόμα καί σκοταδιστικό! Μέ τόν τρόπο αὐτό, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος ἀφήνεται στή ζωή τοῦ διαβόλου, ἀρνούμενος τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι πού ἐπιζητεῖ συνεχῶς ὁ διάβολος: νά ἐμφανίσει τήν ἁμαρτία ὡς ἀναπόφευκτη, νά δείξει πώς ἡ ἁμαρτία εἶναι κάτι τό φυσικό, γιά νά δικαιολογήσει ἔτσι τόν ἑαυτό του. Ἡ ἁμαρτία εἶναι, κατά τόν ἅγιο Μακάριο τῆς Αἰγύπτου, «ἡ λογική τοῦ Σατανᾶ». «Ἔχει ἡ ἁμαρτία τή δική της λογική, τή δική της ἀπολογητική, γιά νά μπορεῖ νά δικαιολογηθεῖ ἡ ἴδια, γιά νά μπορεῖ νά ἀναδειχθεῖ ὡς ἀναγκαία, ὡς κάτι τό φυσικό. Αὐτό κάνει συνεχῶς ὁ διάβολος. Ὁ Χριστός, ὅμως, εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Λόγος τοῦ κόσμου, ἡ θεία λογική τοῦ κόσμου, εἶναι ἡ λογική τοῦ ἀγαθοῦ» (Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς). Ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεό Τό σκοτάδι τῆς πλάνης ἔχει καί ἕνα δεύτερο χαρακτηριστικό: τήν ἀποστασία ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἐπιλογή αὐτή προβάλλεται μέ ὑπερφίαλο τρόπο ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς ἀπιστίας καί τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Θεωρεῖται, μάλιστα, προσόν γιά τόν ἄνθρωπο τοῦ 21ου αἰώνα νά ἀρνεῖται τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καί νά τοποθετεῖ τόν ἑαυτό του στή θέση Ἐκείνου. Μόνο πού ἡ ἐπιλογή αὐτή εἶναι αὐτοκαταστροφική. Ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας βρίθει ἀπό παραδείγματα ἀποστατῶν, πού ἐπέλεξαν τό σκοτάδι τῆς ἄρνησης τοῦ Θεοῦ ἀπό τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς περιγράφει τίς συνέπειες αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς: «Νά γνωρίζεις ὅτι ὅποιος χάνει τόν Θεό ἀπό τόν νοῦ καί τήν καρδιά του, αἰσθάνεται, ξαφνικά, ἀπολυμένος ἀπό τά καθήκοντά του ἀπογυμνωμένος ἀπ’ ὅλες τίς ἐλπίδες του, συσκοτισμένος στόν νοῦ καί δηλητηριασμένος στήν καρδιά. Ἡ δολοφονία εἶναι τότε τό ἴδιο δικαιολογημένη, ὅπως καί ἡ αὐτοκτονία, ὁ γάμος εἶναι κωμωδία, ἡ ἀγάπη πρός τά παιδιά ἀνοησία, ἡ φιλία συνεταιρισμός. Ἀφοῦ ὅλος ὁ κόσμος γι’ αὐτούς εἶναι ἡ στάνη τῶν ζώων χωρίς ποιμένα, ἐνῶ ἡ ζωή τυχαία μούχλα στήν πλάτη τῆς γῆς. Ὅλα τοῦτα εἶναι συνεπῆ γιά ἐκεῖνον πού ἔχει ἀποστατήσει ἀπό τόν Θεό». Ἡ ἐπιλογή τοῦ φωτός Αὐτές εἶναι οἱ συνέπειες πού ἔχει ἡ ἐπιλογή τοῦ σκότους, μέ τά χαρακτηριστικά τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Θεό, σέ σχέση μέ τήν ἐπιλογή τοῦ φωτός, πού φέρει στήν ἱστορία ἡ Ἐκκλησία. Μπορεῖ, στήν ἀνθρώπινη διάστασή της, νά προβληματίζει τούς ἀνθρώπους μέ τίς ἀδυναμίες τῶν κληρικῶν της, καθώς ὅμως εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, παρατεινόμενο στούς αἰῶνες, εἶναι σέ θέση νά φωτίζει τούς δρόμους τῆς ζωῆς ἐκείνων πού ἐπιλέγουν νά ζήσουν μέσα Της. Ἡ ἐπιλογή εἶναι δική μας. Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.apostoliki-diakonia.
Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακή του Τυφλού, 25/05/2025,Ιωάν. θ΄ 1-38.
Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού.
Απόδοση στη Νέα Ελληνική
Καθώς πήγαινε στο δρόμο του ο Ιησούς, είδε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. 2 Τον ρώτησαν, λοιπόν, οι μαθητές του: «Διδάσκαλε, ποιος αμάρτησε και γεννήθηκε αυτός τυφλός, ο ίδιος ή οι γονείς του;» 3 Ο Ιησούς απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του, αλλά γεννήθηκε τυφλός γιά να φανερωθεί η δύναμη των έργων του Θεού πάνω σ’ αυτόν, 4 Όσο διαρκεί η μέρα πρέπει να εκτελώ τα έργα Εκείνου που με έστειλε. Έρχεται η νύχτα, οπότε κανένας δεν μπορεί να εργάζεται. 4 Όσο είμαι σ’ αυτόν τον κόσμο είμαι το Φως για τον κόσμο».ο 6 Όταν τα είπε αυτά ο Ιησούς, έφτυσε κάτω, έφτιαξε πηλό από το πτύσμα, άλειψε με τον πηλό τα μάτια του τυφλού, 7 και του είπε: «Πήγαινε να νιφτείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ»—που σημαίνει “απεσταλμένος από το Θεό”». Ξεκίνησε, λοιπόν, ο άνθρωπος, πήγε και νίφτηκε και, όταν γύρισε πίσω, έβλεπε.
8 Τότε οι γείτονες και όσοι τον έβλεπαν προηγουμένως ότι ήταν τυφλός, έλεγαν: “Αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που καθόταν εδώ και ζητιάνευε;” 9 Μερικοί έλεγαν: «Αυτός είναι», ενώ άλλοι έλεγαν: «Είναι κάποιος που του μοιάζει». Ο ίδιος, όμως, έλεγε: «Εγώ είμαι». 10 Τότε τον ρωτούσαν: «Πώς, λοιπόν, άνοιξαν τα μάτια σου;» 11 Εκείνος απάντησε: « Ένας άνθρωπος που τον λένε Ιησού έκανε πηλό, μου άλειψε τα μάτια και μου είπε: “Πήγαινε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και νίψου· πήγα λοιπόν εκεί, νίφτηκα και βρήκα το φως μου». 12 Τον ρώτησαν, λοιπόν: «Πού είναι ο άνθρωπος εκείνος;» «Δεν ξέρω», τους απάντησε.
13 Τον έφεραν τότε στους Φαρισαίους, τον άνθρωπο που ήταν άλλοτε τυφλός. 14 Η μέρα που έφτιαξε ο Ιησούς τον πηλό και του άνοιξε τα μάτια ήταν Σάββατο. 15 Άρχισαν, λοιπόν, και οι Φαρισαίοι να τον ρωτούν πάλι πώς απέκτησε το φως του. Αυτός τους απάντησε: «Έβαλε πάνω στα μάτια μου πηλό, νίφτηκα και βλέπω». 16 Μερικοί από τους Φαρισαίους έλεγαν: «Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι σταλμένος από το Θεό, γιατί δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου». Άλλοι, όμως, έλεγαν: «Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός άνθρωπος να κάνει τέτοια σημεία:» Και υπήρχε διχογνωμία ανάμεσά τους. 17 Ρωτούν, λοιπόν, πάλι τον τυφλό: «Εσύ τι λες γι’ αυτόν; Πώς εξηγείς ότι σου άνοιξε τα μάτια;» Κι εκείνος τους απάντησε: «Είναι προφήτης».
18 Οι Ιουδαίοι, όμως, δεν εννοούσαν να πιστεύσουν πως αυτός ήταν τυφλός και απέκτησε το φως του, ώσπου κάλεσαν τους γονείς του ανθρώπου 19 και τους ρώτησαν: «Αυτός είναι ο γιος σας που λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς, λοιπόν, τώρα βλέπει;» 20 Οι γονείς του τότε αποκρίθηκαν: «Ξέρουμε πως αυτός είναι ο γιος μας και ότι γεννήθηκε τυφλός. 21 Πώς, όμως, τώρα βλέπει, δεν το ξέρουμε, ή ποιος του άνοιξε τα μάτια εμείς δεν το ξερουμε. Ρωτήστε τον ίδιο, ενήλικος είναι. Αυτός μπορεί να μιλήσει τον εαυτό του». 22 Αυτά είπαν οι γονείς του, από φόβο προς τους Ιουδαίους. Γιατί, οι Ιουδαίοι άρχοντες είχαν κιόλας συμφωνήσει να αφορίζεται από τη συναγωγή όποιος παραδεχτεί πως ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας. 23 Γι’ αυτό είπαν οι γονείς του “ενήλικος είναι, ρωτήστε τον ίδιο».
24 Κάλεσαν, λοιπόν, για δεύτερη φορα, τον άνθρωπο που ήταν πριν τυφλός και του είπαν: «Πες την αλήθεια ενώπιον του Θεού, εμείς ξέρουμε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αμαρτωλός». Εκείνος τότε τους απάντησε: “Αν είναι αμαρτωλός, δεν το ξέρω· ένα ξέρω: πως ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω”. Τον ρώτησαν πάλι: «Τι σου έκανε; Πώς σου άνοιξε τα μάτια;» «Σας το είπα κιόλας», τους αποκρίθηκε «αλλά δεν πειστήκατε, γιατί θέλετε να το ξανακούσετε; Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του;» 28 Τον περιγέλασαν, τότε, και του είπαν: «Εσύ είσαι μαθητής εκείνου· εμείς είμαστε μαθητές του Μωυσή· 29 εμείς ξέρουμε πως ο Θεός μίλησε στο Μωυσή, ενώ γι’ αυτόν δεν ξέρουμε την προέλευσή του». 30 Τότε απάντησε ο άνθρωπος και τους είπε: «Εδώ είναι το παράξενο, πως εσείς δεν ξέρετε από πού είναι ο άνθρωπος, κι όμως αυτός μου άνοιξε τα μάτια. 31 Ξέρουμε πως ο Θεός τους αμαρτωλούς δεν τους ακούει, αλλά αν κάποιος τον σέβεται και κάνει το θέλημά του, αυτόν τον ακούει.
Από τότε που έγινε ο κόσμος, δεν ακούστηκε ν’ ανοίξει κανείς τα μάτια ενός γεννημένου τυφλού. 33 Αν αυτός δεν ήταν από το Θεό δε θα μπορούσε να κάνει τίποτα». 34 «Εσύ είσαι βουτηγμένος στην αμαρτία από τότε που γεννήθηκες», του αποκρίθηκαν, «και κάνεις το δάσκαλο σ’ εμάς;» Και τον πέταξαν έξω.
35 Ο Ιησούς έμαθε ότι τον πέταξαν έξω και, όταν τον βρήκε, του είπε: «Εσύ πιστεύεις στον Υιό του Θεού;» Εκείνος αποκρίθηκε: «Και ποιος είναι αυτός, Κύριε, για να πιστέψω σ’ αυτόν;» 37 «Μα τον έχεις κιόλας δει», του είπε ο Ιησούς. «Αυτός που μιλάει τώρα μαζί σου, Αυτός είναι». 38 Τότε εκείνος είπε: «Πιστεύω Κύριε», και τον προσκύνησε.Ενορία Ι. Ν. Αγίας Μαρίνας Άνω Ιλισίων.