Μετάφραση τῆς Ἀποστολικῆς περικοπῆς
Κατά τίς ἡμέρες ἐκεῖνες, ὁ Παῦλος ἔκρινε νά παρακάμψουμε τήν Ἔφεσο, γιά νά
μήν καθυστερήσει στήν ἐπαρχία τῆς Ἀσίας, ἀφοῦ ἔσπευδε, ἄν ἦταν δυνατό, τήν
ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς νά εἶναι στά Ἱεροσόλυμα. Ἀπό τή Μίλητο ἔστειλε καί
προσκάλεσε ἀπό τήν Ἔφεσο τούς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. Ὅταν ἦλθαν καί
τόν συνάντησαν, τούς εἶπε: Προσέχετε λοιπόν τόν ἑαυτό σας καί ὅλο τό ποίμνιο,
στό ὁποῖο τό ἅγιο Πνεῦμα σᾶς τοποθέτησε ἐπισκόπους γιά νά ποιμάνετε τήν
ἐκκλησία τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ, τήν ὁποία συγκρότησε γιά τόν ἑαυτό του μέ τό
δικό του αἷμα. Γνωρίζω ὅμως καλά ὅτι μετά τήν ἀναχώρησή μου θά εἰσβάλουν σέ
σᾶς ἄγριοι λύκοι πού δέν θά ἐνδιαφέρονται γιά τό ποίμνιο. Καί ἀνάμεσα ἀπό σᾶς
τούς ἴδιους θά ἐμφανισθοῦν ἄνδρες πού θά διαστρέφουν τήν ἀλήθεια γιά νά πα-
ρασύρουν τούς χριστιανούς μέ τό μέρος τους. Γι᾿ αὐτό, ἀγρυπνεῖτε καί νά ἐνθυ-
μεῖσθε ὅτι ἐπί τρία χρόνια δέν ἔπαυσα νύκτα καί ἡμέρα νά νουθετῶ μέ δάκρυα
τόν καθέναν ἀπό σᾶς. Καί τώρα πλέον, ἀδελφοί, σᾶς ἀναθέτω στόν Θεό καί στό
κήρυγμα τῆς χάριτός του, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά βελτιώσει τήν κατάρτισή σας καί νά
σᾶς δώσει μερίδιο στήν κληρονομία πού δικαιοῦνται ὅλοι ὅσοι ἔχουν ἐπιτύχει τόν
ἁγιασμό. Ποτέ δέν ἐπιθύμησα χρήματα ἤ χρυσό ἤ ρουχισμό. Σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε
ὅτι τίς ἀνάγκες μου καί τῶν συνοδῶν μου τίς ἱκανοποίησα μέ τά ἴδια μου τά χέρια.
Μέ κάθε τρόπο σᾶς ἔδειξα ὅτι μέ τή σκληρή ἐργασία σας πρέπει νά φροντίζετε
τούς ἀδυνάτους, καί νά ἐνθυμεῖσθε τά λόγια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπε:
Εἶναι καλύτερο νά δίνεις παρά νά παίρνεις. Καί ὅταν εἶπε αὐτά, γονάτισε μαζί μέ
ὅλους αὐτούς καί προσευχήθηκε.
(Ἀπό τή νέα ἔκδοση: Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ).
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΟΙ ΒΑΡΕΙΣ ΛΥΚΟΙ
Τό σημερινό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται στή συνάντηση τοῦ
ἀποστόλου Παύλου μέ τούς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου.
Ὁ Παῦλος τούς καθιστᾶ προσεκτικούς ὡς πρός τή διαποίμανση τοῦ λα-
οῦ τοῦ Θεοῦ. Τούς συστήνει νά γρηγοροῦν, προφητεύοντας τήν ἐμφά-
νιση ἀνθρώπων, μέ ἰδιοτελή κίνητρα, πού θά προσπαθήσουν ν’ ἀποσπά-
σουν τό ποίμνιο ἀπό τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, νά διαστρέψουν τήν ἀλήθεια
τοῦ Εὐαγγελίου καί νά δημιουργήσουν ὀπαδούς. Ἡ προφητεία αὐτή τοῦ
Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν ἐκπληρώνεται καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς ἱστορίας,
καθώς οἱ βαρεῖς λύκοι, γιά τούς ὁποίους μιλάει, ἐμφανίζονται, κατά και-
ρούς, τροφοδοτώντας τρία μεγάλα δεινά, πού ταλανίζουν τή ζωή τῆς
Ἐκκλησίας.
Οἱ αἱρέσεις
Τό πρῶτο, εἶναι οἱ αἱρέσεις. Γεννιοῦνται μέσα στήν Ἐκκλησία, δια-
στρεβλώνουν τήν πίστη καί παρερμηνεύουν τή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ
Χριστοῦ, ὅπως διασώζεται στήν Ἁγία Γραφή καί ἀναλύεται ἀπό τούς Πα-
τέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὅποτε ἐμφανίστηκαν, προκάλεσαν μείζονα κακά,
συνέβαλαν στήν ὄξυνση τῶν παθῶν καί στή διάσπαση τῆς ἑνότητας τῆς
Ἐκκλησίας. Ἀλλά καί σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἡ αἵρεση εἶναι τό φοβερό-
τερο κακό πού μπορεῖ νά συμβεῖ σέ ἕναν ἄνθρωπο.
Εἶναι ἁμαρτία μεγαλύτερη ἀπό κάθε ἄλλη, γιατί ἀποκόπτει ἀπό τή
ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκλείει ἀπό τήν ἁγιαστική χάρη τῶν ἱερῶν Μυ-
στηρίων καί στερεῖ τήν προοπτική τῆς σωτηρίας, καθότι, ἐκτός Ἐκκλη-
σίας, δέν ὑπάρχει σωτηρία. Ἐνῶ κάθε ἄλλη ἁμαρτία, ὅσο σοβαρή κι ἄν
εἶναι, δέν ἀποκλείει τόν ἁμαρτωλό ἀπό τή σωτηρία, ἀφοῦ δέν τόν ἐκδιώ-
κει ἀπό τήν Ἐκκλησία· καί ὅσο ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, μπορεῖ νά γίνει μέτοχος τῆς «ἐν Χριστῷ» σωτηρίας, διά τῆς με-
τανοίας.
Τά σχίσματα
Τό δεύτερο, εἶναι τά σχίσματα. Αὐτά νοθεύουν τή μαρτυρία τῆς
Ἐκκλησίας καί οὐσιαστικά προσβάλλουν τήν ἑνότητα τῆς πίστεως. Ἄν
καί ἡ ἀφετηρία τους ἐνδέχεται νά ἑδράζεται σέ ζητήματα ὄχι μόνο θεο-
λογικά, διαψεύδουν τή φύση τῆς Ἐκκλησίας καί τραυματίζουν τήν ἀγά-
πη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εἶναι τό σχίσμα τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολο-
γίου στήν Ἑλλάδα. Ξεκίνησε ἀπό μιά διαφορετική ἐκτίμηση τῆς μέτρη-
σης τῶν ἡμερῶν καί συνέβαλε στόν μερικό κατακερματισμό τῆς ἑνότη-
τας τῆς Ἐκκλησίας καί στόν ὁλικό κατακερματισμό τῆς ἑνότητας ὅσων
ἀκολούθησαν τό σχίσμα, καθότι εἶναι γνωστό ὅτι οἱ ὀπαδοί τοῦ Παλαιοῦ
Ἡμερολογίου εἶναι διασπασμένοι σέ ἐπιμέρους φανατικές παρατάξεις, ἡ
καθεμιά ἀπό τίς ὁποῖες ἀφορίζει τήν ἄλλη. Τό γεγονός αὐτό εἶναι ἡ με-
γαλύτερη ἀπόδειξη τῆς πλάνης καί ἀναταραχῆς πού προκαλεῖ τό σχίσμα
στήν Ἐκκλησία καί στά διανοήματα ὅσων, ἀτυχῶς, τό ἀκολουθοῦν. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μάλιστα, θέλοντας νά τονίσει τή σοβαρότητα τοῦ
σχίσματος, διδάσκει πώς «οὔτε τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου μπορεῖ νά ἐξαλεί-
ψει αὐτή τήν ἁμαρτία».
Ὁ ζηλωτισμός
Τό τρίτο, εἶναι ὁ ζηλωτισμός. Ὑπάρχει ὁ καλός ζῆλος γιά τήν ἐργασία
τῶν ἀρετῶν, τή βίωση τῆς εὐαγγελικῆς ζωῆς. Ὑπάρχει, ὅμως καί ὁ κακός
ζῆλος, μέ κύρια χαρακτηριστικά τήν ἔπαρση, τή διάθεση δημιουργίας
ὀπαδῶν, τήν αὐτονόμηση ἀπό τή ζωή τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀφ’
ὑψηλοῦ κριτική τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔργου, τήν προβολή τῶν ἐξωτε-
ρικῶν σχημάτων τῆς εὐσεβείας, πού ἑλκύουν τούς ἀφελεῖς καί προκα-
λοῦν τόν θαυμασμό τους. Αὐτόν τόν «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζῆλον» κατήγ-
γειλε ὁ Παύλος, στηλιτεύοντας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, «ἐπειδή ἀγνοοῦν τή
δικαίωση πού δίνει ὁ Θεός καί προσπαθοῦν νά στήσουν τόν δικό τους τρόπο δικαιώσεως, δέν ὑπετάχθησαν στή δικαίωση πού προέρχεται ἀπό
τόν Θεό. Διότι τό τέλος τοῦ νόμου εἶναι ὁ Χριστός, γιά νά δικαιωθεῖ ὁ
καθένας πού πιστεύει» (Ρωμ. 10, 2-4). Τά χαρακτηριστικά τῶν κακῶς νο-
ουμένων ζηλωτῶν εἶναι ὁ θρησκευτικός φανατισμός, ἡ ὑπερφίαλη κριτι-
κή τῶν πάντων, ὁ φαρισαϊκός ζῆλος τῆς θρησκείας πού ἐξακολουθεῖ νά
σταυρώνει τόν Χριστό καί νά λιθοβολεῖ τούς ἀνθρώπους.
Αἱρέσεις, σχίσματα καί ζηλωτισμός εἶναι τά τρία μεγάλα δεινά πού
ἀπειλοῦν τήν ἐκκλησιαστική ζωή, συμβάλλουν στή διαίρεση καί θέτουν
σέ κίνδυνο τήν προοπτική τῆς σωτηρίας μας. Νά μήν ἐπιτρέψουμε νά δι-
εισδύσουν στή ζωή μας, ἀλλά νά ἀσφαλιστοῦμε στό ἐκκλησιαστικό μας
περιβάλλον, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στούς Ποιμένες μας, πού ἀνέλαβαν
τό μέγιστο ἔργο τῆς «εἰς Χριστόν» τελειώσεώς μας καί θά δώσουν, γι’
αὐτό, φρικτή ὁμολογία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,
Ι ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ .Κυριακή 01.06.2025 – Των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων.ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (Ἰωάν., ιζ΄ 1-13)
Μετάφραση
Εκεῖνο τόν καιρό, σήκωσε ὁ Ἰησοῦς τά μάτια του στόν οὐρανό καί εἶπε: «Πατέρα, ἔφτασε ἡ ὥρα· φανέρωσε τή δόξα τοῦ Υἱοῦ σου, ὥστε κι ὁ Υἱός σου νά φανερώσει τή δική σου δόξα. Ἐσύ τοῦ ἔδωσες ἐξουσία πάνω σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους· ἔτσι κι αὐτός θά δώσει τήν αἰώνια ζωή σέ ὅλους αὐτούς πού τοῦ ἐμπιστεύτηκες. Καί νά ποιά εἶναι ἡ αἰώνια ζωή: Ν΄ ἀναγνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ἐσένα ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό, καθώς κι ἐκεῖνον πού ἔστειλες, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐγώ φανέρωσα τή δόξα σου πάνω στή γῆ, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσα τό ἔργο πού μοῦ ἀνέθεσες νά κάνω. Τώρα λοιπόν ἐσύ, Πατέρα, δόξασε μέ κοντά σ΄ ἐσένα μέ τή δόξα πού εἶχα κοντά σου προτοῦ νά γίνει ὁ κόσμος. Ἐγώ σέ ἔκανα γνωστό στούς ἀνθρώπους πού τούς πῆρες μέσα ἀπό τόν κό-σμο καί μοῦ τούς ἐμπιστεύτηκες. Ἀνήκουν σ΄ ἐσένα, κι ἐσύ τούς ἔδωσες σ΄ ἐμένα, κι ἔχουν δεχτεῖ τό λόγο σου. Αὐτοί τώρα ξέρουν πώς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπό σένα· γιατί τίς διδαχές πού μοῦ ἔδωσες, ἐγώ τίς ἔδωσα σ΄ αὐτούς, κι αὐτοί τίς δέχτηκαν καί ἀναγνώρισαν πώς πραγματικά ἀπό σένα προέρχομαι, καί πίστεψαν πώς ἐσύ μέ ἔστειλες στόν κόσμο. Ἐγώ γι΄ αὐτούς παρακαλῶ. Δέν παρακαλῶ γιά τόν κόσμο ἀλλά γι΄ αὐτούς πού μοῦ ἔδωσες, γιατί ἀνήκουν σ΄ ἐσένα. Κι ὅλα ὅσα εἶναι δικά μου εἶναι καί δικά σου, καί τά δικά σου εἶναι καί δικά μου, καί δι΄ αὐτῶν θά φανερωθεῖ ἡ δόξα μου. Τώρα δέν εἶμαι πιά μέσα στόν κόσμο· ἐνῶ αὐτοί μένουν μέσα στόν κόσμο, κι ἐγώ ἔρχομαι σ΄ ἐσένα. Ἅγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στήν πίστη μέ τή δύναμη τοῦ ὀνόματός σου πού μοῦ χάρισες, γιά νά μείνουν ἑνωμένοι ὅπως ἐμεῖς. Ὅταν ἤμουν μαζί τους στόν κόσμο, ἐγώ τούς διατηροῦσα στήν πίστη μέ τή δύναμη τοῦ ὀνόματός σου. Αὐτούς πού μοῦ ἔδωσες τούς φύλαξα, καί κανένας ἀπ΄ αὐτούς δέ χάθηκε, παρά μόνο ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀπώλειας, γιά νά ἐκπληρωθοῦν τά λόγια τῆς Γραφῆς. Τώρα ὅμως ἐγώ ἔρχομαι σ΄ ἐσένα, καί τά λέω αὐτά ὅσο εἶμαι ἀκόμα στόν κόσμο, ὥστε νά ἔχουν τή δική μου τή χαρά μέσα τους σ΄ ὅλη τήν πληρότητά της».despotato.ΔΕΣΠΟΤΑΤΟ.