ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ
Στά πρόσωπα τῶν ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, πού τιμοῦμε σήμερα,
συγκρούστηκαν δύο κόσμοι: ὁ παλαιός, πού ἐκπροσωποῦσε ὁ Πέτρος,
καί ὁ νέος, πού ἐκπροσωποῦσε ὁ Παῦλος. Ὁ Πέτρος δέν μποροῦσε νά
ξεφύγει ἀπό τό ἰουδαϊκό του παρελθόν. Πίστευε ὅτι στήν Ἐκκλησία πρέ-
πει νά τηροῦμε τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά δέν μποροῦμε νά ἀποσπα-
στοῦμε καί ἀπό τόν Νόμο τοῦ Μωυσῆ. Ὁ Παῦλος δίδασκε ὅτι ἐκεῖνο πού
θά μᾶς σώσει εἶναι ἡ πίστη στόν Χριστό. Κατάλαβε ὅτι μέσα στήν
Ἐκκλησία διαμορφώνεται τό Χριστολογικό ἦθος, δέν ὑπάρχουν διαχω-
ρισμοί, ὅλα εἶναι καινούργια.
Ἡ Ἀποστολική Σύνοδος
Ὁ Πέτρος δέν ἦταν ἀντίθετος σέ ὅλα αὐτά, ἀλλά δέν μποροῦσε νά
ἀπεγκλωβιστεῖ ἀπό τό ἰουδαϊκό του παρελθόν, νά κακοκαρδίσει τή βάση
τῆς πρώτης χριστιανικῆς Ἐκκλησίας πού ἦταν οἱ Ἰουδαῖοι. Ἔτσι, ἐπῆλθε
ἡ σύγκρουση, ἡ ὁποία ἔλαβε σφοδρές διαστάσεις, στό πλαίσιο τῆς πρώ-
της Ἐκκλησίας, ὅμως δέν ὁδήγησε σέ ρήξη, ἀλλά λύθηκε στήν Ἀποστολι-
κή Σύνοδο, ἡ ὁποία συνεκλήθη τό 49 μ.Χ. στά Ἱεροσόλυμα. Ἦταν ἡ πρώτη
Σύνοδος ἡ ὁποία συγκλήθηκε στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας καί εἶναι τό
ὑπόδειγμα τῆς συνοδικῆς ζωῆς πού ἀκολουθεῖται καί σήμερα. Ἐκεῖ συζη-
τήθηκαν τά προβλήματα, οἱ διαφωνίες καί ἐπείσθη ὁ Πέτρος ὅτι πρέπει νά
πᾶνε μπροστά, νά ἀποχωριστοῦν ἀπό τό παρελθόν. Μέσα στήν Ἐκκλησία
δέν μποροῦν νά ὑπάρχουν διαφορετικές ἐκφράσεις τῆς πίστεως, διαφο-
ρετικές παραδόσεις· ὅλοι εἴμαστε ἕνα σῶμα, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ· καί
αὐτό πού μᾶς σώζει εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ πίστη σ’ Αὐτόν.
Αὐτή ἦταν ἡ ἱστορική ἀπόφαση τῆς πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου
των Ἱεροσολύμων μέ τήν ὁποία κόπηκε ὁ ὀμφάλιος λῶρος πού συνέδεε τήν Ἐκκλησία μέ τή συναγωγή, τό παλιό μέ τό νέο. Ἄν δέν λαμβανόταν
αὐτή ἡ ἀπόφαση καί ἡ Ἐκκλησία δέν ἀποκοπτόταν, μιά καί καλή, ἀπό τή
συναγωγή, ὁ Χριστιανισμός δέν θά ἦταν τίποτε ἄλλο παρά μιά ἁπλή αἵρε-
ση τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ.
Μοναδική αὐθεντία ὁ Χριστός
Ἡ ἱστορία τῶν δύο ἀποστόλων μᾶς ὁδηγεῖ σέ τρία πολύ σημαντικά
συμπεράσματα. Τό πρῶτο: Διαφωνίες μποροῦν νά ὑπάρξουν ἀνάμεσα
στούς Μεγάλους τῆς ἱστορίας καί στούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν ὅμως ἀπό ἀνάμεσά τους βγεῖ τό αἴσθημα τῆς ἀγάπης, τότε μποροῦν νά
παραμείνουν Μεγάλοι, ὄχι ὅμως Ἅγιοι, γιατί ἡ ἁγιότητα δέν στηρίζεται
στό πεῖσμα καί στόν ἐγωισμό. Στηρίζεται στήν ἀγάπη, στήν ταπείνωση,
στήν ὑποχωρητικότητα, στόν ἀγώνα γιά τήν ἑνότητα.Τό δεύτερο: Δέν ὑπάρχουν ἀλάθητοι στήν Ἐκκλησία, δέν ὑπάρχουν
αὐθεντίες. Ὁ μόνος ἀλάθητος καί ἡ μοναδική αὐθεντία εἶναι ὁ Χριστός
καί ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἐκφράζεται συνοδικῶς. Μποροῦν νά ὑπάρχουν δια-
φορετικές ἀπόψεις, ἔντονες διαφωνίες, ἀλλά νά ἀντιμετωπίζονται μέσα
στό συνοδικό πλαίσιο λειτουργίας τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπου ὑπάρχει ἡ αἴσθη-
ση τοῦ ἀλαθήτου, ἔχουμε αἵρεση, πού ἔχει πληρώσει ἀκριβά ἡ χριστιανική
Ἐκκλησία στήν πορεία τῆς ἱστορίας της, γιατί ὁδήγησε στό μεγαλύτερο
χριστιανικό σχίσμα ὅλων τῶν ἐποχῶν.
Ὑπάρχει καί ἕνα τρίτο συμπέρασμα: Διαφωνίες μποροῦν νά ὑπάρξουν
σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, στό κοινωνικό, πολιτικό, οἰκογενειακό. Ἀλίμονο, ὅμως,
ἄν αὐτές ὁδηγοῦν σέ ρήξεις καί προκαλοῦν ἐμφυλιοπολεμικές συνθῆκες
ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ὁ μόνος τρόπος γιά νά λυθοῦν εἶναι στό
πλαίσιο τῆς ἀγάπης καί τῆς ἑνότητας, πού ἐπιτυγχάνονται μόνο μέσα ἀπό
τίς δημοκρατικές διαδικασίες, τίς ὁποῖες πρώτη ἡ Ἐκκλησία μας δίδαξε
καί πρώτη ἡ Ἐκκλησία μας τηρεῖ.
Πρότυπά μας οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι
Εἶναι φανερό, λοιπόν, πόσο σημαντικές προσωπικότητες εἶναι οἱ ἅγιοι
Ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος, γιά τήν Ἐκκλησία σέ ὅλη τήν οἰκουμένη.
Γι’ αὐτό, νά μήν τούς ἀφήσουμε παραπονεμένους νά μᾶς κοιτοῦν ἀπό τό
τέμπλο τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀκολουθώντας ἕναν ἄλλον δρόμο ἀπό αὐτόν
πού ἐκεῖνοι χάραξαν, ἀλλά ἄς τούς τοποθετήσουμε μέσα στή ζωή μας,
στήν οἰκογένειά μας, στό πολιτικό καί κοινωνικό μας γίγνεσθαι. Ὁ τρό-
πος τῆς δικῆς τους ζωῆς, ἡ στάση τους ἀπέναντι στά προβλήματα, ὁ
τρόπος πού τά ἀντιμετώπισαν ἔχει νά πεῖ καί νά διδάξει πολλά καί σέ
ἐμᾶς σήμερα.
Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.104
«ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ»,apostoliki-diakonia.gr.
Ευαγγελική περικοπή για την Εορτή Πέτρου και Παύλου των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων, 29/06/2025
Ματθ. ιστ΄ 13 – 19.
Η ομολογία του Πέτρου προς τον Κύριο και η ανταμοιβή της
13 Τῷ καιρῷ εκείνω, ἐλθὼν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; 14 Οἱ δὲ εἶπον· οἱ μὲν Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν, ἕτεροι δὲ Ἱερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν. 15 Λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγεται εἶναι; 16 Ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. 17 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 18 Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. 19 Καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
Απόδοση στη Νέα Ελληνική
13 Στη συνέχεια ο Ιησούς επήγε στα μέρη της Καισαρείας, που λεγόταν «του Φιλίππου». Και εκεί άρχισε να έρωτάει τους μαθητές Του:
– Ποιός λένε οι άνθρωποι ότι είμαι, εγώ ο Υιός του Ανθρώπου;
14 Του είπαν:
– Άλλοι λένε, οτι είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, άλλοι ο Ηλίας· άλλοι ο Ιερεμίας· ή ένας από τους μεγάλους προφήτες.
15 Τους ερώτησε:
-Σείς, ποιός λέτε πως είμαι;
16 Απάντησε ο Σίμων Πέτρος:
-Σύ, είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος.
17 Τότε ο Ιησούς στράφηκε σ’ αυτόν και του είπε:
-Είσαι μακάριος Σίμων, υιέ του Ιωνά, γιατί αυτό δεν το βρήκες με τις φυσικές σου δυνάμεις, αλλά σου το απεκάλυψε ο Πατέρας Μου ο Ουράνιος! 18 Και γι’ αυτό σου λέγω: Σύ είσαι Πέτρος· και Εγώ επάνω σ’ αυτήν την Πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία Μου καί οι πύλες του άδου δεν θα φανούν ποτέ πιο ισχυρές απ’ αυτήν. 19 Και σε σένα θα δώσω τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών. Και ό,τι δέσεις συ στην γή, θα είναι δεμένο και στον ουρανό· και ό,τι λύσεις στη γη, θα είναι λυμένο στον ουρανό.Ενορία Ι. Ν. Αγίας Μαρίνας Άνω Ιλισίων .