Μετάφραση τῆς Ἀποστολικῆς περικοπῆς
Ἀδελφοί, βλέπετε μέ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς ἔγραψα μέ τό ἴδιο μου τό χέρι.
Ὅσοι θέλουν νά εὐαρεστήσουν ὑψηλά ἱσταμένους ὁμοφύλους τούς Ἰουδαίους, σᾶς
ἀναγκάζουν νά περιτέμνεστε μόνο καί μόνο γιά νά μήν καταδιώκονται ἀπό τόν
σταυρό τοῦ Χριστοῦ (πού εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τους). Ἄλλωστε, οὔτε καί
αὐτοί οἱ ἴδιοι οἱ Ἰουδαῖοι, πού ἔχουν περιτμηθεῖ, τηροῦν τόν νόμο, ἀλλά θέλουν
νά περιτέμνεστε ἐσεῖς γιά νά καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νά περιτμηθεῖτε. Ὅσο
γιά μένα, μακάρι νά μήν καυχηθῶ ποτέ γιά τίποτε ἄλλο, παρά μόνο γιά τόν σταυ-
ρό τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, χάρις στόν ὁποῖο ὁ κόσμος ἔχει πιά νεκρωθεῖ
γιά μένα κι ἐγώ γιά τόν κόσμο. Γιατί, γιά ὅσους ἀνήκουν στόν Ἰησοῦ Χριστό, δέν
ἔχει καμία ἀξία οὔτε ἡ περιτομή οὔτε ἡ ἀκροβυστία, ἀλλά ἡ ἀνακαίνισή τους. Καί
ὅσοι ἀκολουθήσουν αὐτόν τόν κανόνα, εἴθε νά ἔχουν τήν εἰρήνη καί τό ἔλεος τοῦ
Θεοῦ, καί μαζί μ᾿ αὐτούς ὅλος ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. Στό ἑξῆς, κανείς σας νά μή μοῦ
προκαλεῖ προβλήματα, γιατί ἤδη φέρω στό σῶμα μου τά σημάδια τῶν πληγῶν πού
ἔχω ὑποστεῖ γιά τόν Κύριο Ἰησοῦ. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ νά
εἶναι μαζί μέ τό πνεῦμα σας καί νά τό κατευθύνει, ἀδελφοί.
(Ἀπό τή νέα ἔκδοση: Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ).

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Η ΚΑΥΧΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Ἀκούσαμε σήμερα στό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τόν Παῦλο νά καυχᾶται
γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Νωρίτερα, εἶχε πεῖ ὅτι δέν ἔχει λόγο νά
καυχᾶται οὔτε γιά τούς ἱεραποστολικούς του ἀγῶνες, οὔτε γιά τά παθή-
ματα καί τά μαρτύρια, πού ὑπέστη γιά τήν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ. Γιά ἕνα
πράγμα μόνο μπορεῖ νά καυχηθεῖ: γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τό ζωη-
φόρο ξύλο!
Σταυρός, τό μέτρο τῆς θείας ἀγάπης
Γιά τούς χριστιανούς, ὁ Σταυρός δέν εἶναι σκάνδαλο ἤ μωρία (Α΄ Κορ.
1,23), ὅπως πρέσβευαν οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ εἰδωλολάτρες ἀντιστοίχως,
ἀλλά ἡ μεγάλη μας καύχηση. Αὐτό συμβαίνει γιά τρεῖς κυρίως λόγους:
Ὁ πρῶτος εἶναι, διότι πάνω στόν Σταυρό ἐκφράστηκε ἡ ἄμετρη ἀγάπη
τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. Ἦταν τόσο μεγάλη, ὥστε νά προσφέρει θυ-
σία τόν Μονογενῆ του Υἱό, ὥστε κάθε ἄνθρωπος πού θά πιστέψει σ’
Αὐτόν νά ἀποκτήσει τήν αἰώνια ζωή. Εἶναι, λοιπόν, τό μέτρο τῆς ἄπειρης
ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, μιᾶς ἀγάπης πού, τελικά, δέν ἔχει
μέτρο. Ἀλλά οὔτε καί ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ἀνθρώπους ἔχει μέ-
τρο, διότι «μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τις τήν ψυχήν αὐτοῦ
θῇ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰωάν. 15,13). Ὁ Χριστός θυσίασε ἑκουσίως
τή ζωή Του γιά τήν ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά μᾶς ἀπελευθερώσει
ἀπό τήν τυραννία τοῦ διαβόλου.
Σταυρός, ἡ ἥττα τοῦ θανάτου
Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι, διότι ἐπάνω στόν Σταυρό νικήθηκε ὁ θάνα-
τος. Εἶχαν τήν αἴσθηση ἐκεῖνοι πού σχεδίασαν καί ἐκτέλεσαν τό μεγα-
λύτερο ἔγκλημα ὅλων τῶν ἐποχῶν, ὅτι ἀνεβάζοντας τόν Χριστό πάνω
στόν Σταυρό θά ἀπαλλάσσοταν ἀπό τήν παρουσία Του. Τήν ἴδια αἴσθηση εἶχε καί ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος πολλές φορές προσπάθησε νά πειράξει
τόν Χριστό καί νά Τόν ρίξει ἀπό τό ὕψος τῆς θεότητάς Του. Νόμιζε ὅτι,
ἀνεβαίνοντας ὁ Χριστός στόν Σταυρό, θά νικηθεῖ ἀπό τή δική του δύνα-
μη. Ποῦ νά φανταστοῦν, ὅμως, οἱ ἐκτελεστές τοῦ Χριστοῦ καί ὁ διάβο-
λος, ὅτι ὁ Κύριος ὁδήγησε ἑκουσίως τά βήματά Του στόν Σταυρό. Δέν
ἦταν ὁ Χριστός πού ἀκολούθησε τίς ἐξελίξεις, ὑπακούοντας στά σχέδια
τῶν ἀνθρώπων γιά Ἐκεῖνον. Ὁ Ἴδιος ὅριζε τίς ἐξελίξεις. Ἑκουσίως ὁδή-
γησε τόν ἑαυτό Του στόν Σταυρό καί ἔτσι, μέ τόν δικό Του θάνατο, νί-
κησε τόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, νίκησε τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου,
πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στόν ψυχικό του ἀφανισμό, στόν πνευματικό
του θάνατο. Γι’ αὐτό, ὁ Χριστός «θανάτῳ θάνατον ἐπάτησε», νίκησε τόν
θάνατο μέ τόν δικό Του θάνατο.
Σταυρός, προϋπόθεση τῆς Ἀναστάσεως
Ὁ τρίτος λόγος, γιά τόν ὁποῖο ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό καύ-
χημα τῶν χριστιανῶν, εἶναι τό γεγονός πώς ὁ Σταυρός εἶναι ἡ προϋπό-
θεση τῆς Ἀναστάσεως. Ἄν ὁ Χριστός δέν ἔπινε τό πικρό ποτήρι τοῦ πό-
νου καί δέν ὑφίστατο θάνατο ἀτιμωτικό πάνω στόν Σταυρό, τότε δέν θά
ὑπῆρχε Ἀνάσταση – καί αὐτό θά ἦταν ἡ μεγαλύτερη τραγωδία τοῦ
ἀνθρώπινου γένους. Δέν θά ὑπῆρχε σωτηρία, δέν θά ὑπῆρχε λύτρωση.
Αὐτό εἶναι τό μεγάλο μήνυμα τοῦ Σταυροῦ ὅλες τίς ἐποχές. Ἄν ὁ Χρι-
στός ἀπέθνησκε ὁριστικά στόν Σταυρό, θά ἦταν πανανθρώπινη τραγω-
δία. Τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός «ἀνέστη ἐκ νεκρῶν» συνιστᾶ τή σωτηρία
τοῦ ἀνθρώπινου γένους.Γι’ αὐτό, τό μήνυμα πού στέλνει ὁ Θεάνθρωπος μέ τή σταύρωσή Του
ἀφορᾶ τόν κάθε ἄνθρωπο, πού σταυρώνεται σ’ αὐτή τή ζωή. Καί ὅλοι
μας, μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, σηκώνουμε τόν δικό μας σταυρό. Ὁ
Χριστός μᾶς λέει ὅτι «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἔξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νε-
νίκηκα τόν κόσμον» (Ἰωάν. 16,33). Ἡ προοπτική τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι
σ’ αὐτή τή ζωή, ἀλλά στήν αἰωνιότητα, καί αὐτή ἡ προοπτική δικαιώνεται
μέσῳ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Γι’
αὐτό, κάθε φορά πού οἱ δοκιμασίες τοῦ βίου ἐπιχειροῦν νά καταβάλουν
τήν ὕπαρξή μας, νά στρέφουμε τά μάτια τῆς ψυχῆς στόν Σταυρό τοῦ
Χριστοῦ. Ἀπό Αὐτόν θά ἀντλοῦμε τή δύναμη καί τήν ἐλπίδα γιά νά ξεπε-
ράσουμε τίς δυσκολίες, νά κατανικήσουμε τά προβλήματα, νά ἀναστη-
θοῦμε ἀπό τήν πολύμορφη νέκρωση. Ἀμήν!
Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ.

Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακή πρό της Υψώσεως, 07/09/2025

Ιωάν. γ΄ 13-17

Η σωτήρια ύψωση του Κυρίου επάνω στο Σταυρό

¹³ καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ. ¹⁴ καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ¹⁵ ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. ¹⁶ Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. ¹⁷ οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

¹³ Αλλά στον ουρανό δεν ανέβηκε κανένας, παρά μόνο ΄Ένας: Εκείνος που κατέβη από τον Ουρανό, ο Υιός του ανθρώπου, που εξακολουθεί να ευρίσκεται εις τον Ουρανό. ¹⁴ Και αυτός, ο Υιός του Ανθρώπου, θα χρειαστεί να “υψωθεί” με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο, που ο Μωϋσής ύψωσε τον όφι στην έρημο, ¹⁵ δηλαδή για να μην κινδυνεύει στο εξής ο κάθε άνθρωπος που θα πιστεύει σ΄ Αυτόν, να χαθεί, αλλά να μπορεί να αποκτήσει ζωή αιώνια. ¹⁶ Και μην το ξεχνάτε ποτέ: Τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωκε τον Υιό Του τον Μονογενή, για να μην κινδυνεύει πια να χαθεί ο κάθε άνθρωπος που θα πιστεύει σ΄ Αυτόν, αλλά να μπορεί να έχει ζωή αιώνια!  ¹⁷ Γιατί ο Θεός τον Υιό Του δεν Τον έστειλε στον κόσμο για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να μπορέσει να σωθεί ο κόσμος χάρις σ΄ Αυτόν. Ενορία Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνας Άνω Ιλισίων