Aγιος Παισιος Αγιορειτης σημεια των καιρων
Δόξα… Και νυν… – «Σώσον ο Θεός τον λαόν σου…» – Κύριε ελέησον · Choir of Simonopetra ·
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας» ‐ 515 ‐
– Γέροντα, τί εἶναι ἡ θεία παρηγοριά;
– Ἡ θεία παρηγοριὰ τί εἶναι; Θὰ σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα, γιὰ νὰ καταλάβετε
καλύτερα. Ἕνα παιδάκι κάνει μιὰ μικρὴ ζημιά, σπάζει λ.χ. ἕνα ἐργαλεῖο τοῦ πατέρα
του, καὶ ὕστερα στενοχωριέται καὶ κλαίει, γιατὶ τὴν θεωρεῖ πολὺ μεγάλη. Ὅσο
περισσότερο κλαίει καὶ ἀναγνωρίζει τὴν ζημιὰ ποὺ ἔκανε καὶ ὑποφέρει, τόσο
περισσότερο ὁ πατέρας του τὸ χαϊδεύει καὶ τὸ παρηγορεῖ: «Καλά, παιδάκι μου, μὴ
στενοχωριέσαι, δὲν πειράζει, θὰ ἀγοράσουμε ἄλλο». Ἐκεῖνο ὅμως, βλέποντας τὴν
στοργὴ τοῦ πατέρα του, κλαίει ἀπὸ φιλότιμο περισσότερο. «Δὲν μπορῶ, λέει, νὰ μὴ
στενοχωριέμαι. Νά, τώρα χρειάζεται τὸ ἐργαλεῖο καὶ ἐγὼ τὸ ἔσπασα». «Παιδάκι μου,
δὲν εἶναι τίποτε, παλιὸ ἦταν», τοῦ λέει. Ἀλλὰ ἐκεῖνο πάλι στενοχωριέται. Καὶ ὅσο
αὐτὸ στενοχωριέται, ἄλλο τόσο ὁ πατέρας του τὸ σφίγγει στὴν ἀγκαλιά του, τὸ φιλάει
καὶ τὸ χαϊδεύει. Ἔτσι, καὶ ὅσο περισσότερο ὑποφέρει ὁ ἄνθρωπος καὶ λυπᾶται γιὰ τὴν
ἁμαρτωλότητά του ἢ γιὰ τὴν ἀχαριστία του πρὸς τὸν Θεὸ καὶ κλαίει φιλότιμα ποὺ
λύπησε μὲ τὶς ἁμαρτίες του τὸν Θεὸ Πατέρα του, τόσο περισσότερο καὶ ὁ Θεὸς τὸν
ἀνταμείβει μὲ θεία ἀγαλλίαση καὶ τὸν γλυκαίνει ἐσωτερικά. Αὐτὴ ἡ λύπη ἔχει μὲν
πόνο, ἀλλὰ ἔχει καὶ ἐλπίδα καὶ παρηγοριά.
Ὅποιος ὅμως θέλει τὴν θεία παρηγοριά, δὲν πρέπει νὰ ζητάη παρηγοριά.
Πρέπει νὰ νιώση τὸ σφάλμα του, νὰ μετανοιώση, καὶ τότε θὰ ἔρθη ἀπὸ μόνη της ἡ
θεία παρηγοριά. Κάποτε εἶχε δημιουργηθῆ στὸ Ἅγιον Ὄρος ἕνα θέμα καὶ εἶχαν
ἐκτεθῆ μερικοί. Τυχαῖα μὲ συνάντησε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ἐκτεθῆ καὶ μοῦ εἶπε:
«Ἄχ, καὶ σὲ ἤθελα, γιὰ νὰ μὲ παρηγορήσης». Καὶ αὐτό, γιατὶ τὸν εἶχε ξεσκονίσει
κάποιος. Καὶ εἶχε δίκιο ὁ ἄλλος ποὺ τὸν ξεσκόνισε. Ὅταν τὸ ἄκουσα, ἀπόρησα! Νὰ
ζητάη παρηγοριά, ἐνῶ εἶχε σφάλει! Ἂν δὲν ζητοῦσε παρηγοριά, ἀλλὰ ταπεινωνόταν
καὶ ἔλεγε: «ἔσφαλα, Θεέ μου», θὰ ἐρχόταν ἡ θεϊκὴ παρηγοριὰ μέσα του. Τώρα αὐτός,
ἐνῶ εἶχε σφάλει, ἤθελε νὰ τοῦ πῶ: «Δὲν πειράζει, μὴ στενοχωριέσαι, δὲν ἦταν καὶ
τόσο μεγάλο τὸ φταίξιμό σου, δὲν φταῖς μόνον ἐσύ, φταίει καὶ ὁ ἄλλος». Ἔ, τί
παρηγοριὰ εἶναι αὐτή; Αὐτὸ εἶναι κοροϊδία. Ἡ θεία παρηγοριὰ ἔρχεται ἀπὸ τὴν
μετάνοια.
– Ὅταν, Γέροντα, μετὰ ἀπὸ μιὰ πτώση ἀκολουθῆ μιὰ κατάσταση μετανοίας,
ἀλλὰ αἰσθάνεσαι ἕνα ψυχικὸ καὶ σωματικὸ τσάκισμα, σημαίνει ὅτι ἡ μετάνοια δὲν
εἶναι σωστή;
– Τὴν πρώτη μέρα δικαιολογεῖται ἕνα ψυχικὸ καὶ σωματικὸ τσάκισμα. Ἔπειτα
ὅμως, ὅταν ὑπάρχη πραγματικὴ μετάνοια, ἂν καὶ λυπᾶται καὶ πονάη ἐσωτερικὰ ὁ
ἄνθρωπος, νιώθει τὴν θεία παρηγοριά.
– Ναί, ἀλλὰ δὲν ξεχνάει καὶ τὸ σφάλμα του.
– Ναί, δὲν τὸ ξεχνάει. Θλίβεται‐παρηγοριέται, θλίβεται‐παρηγοριέται. Ἕνα
σκαμπίλι δίνει στὸν ἑαυτό του γιὰ τὸ σφάλμα ποὺ ἔκανε, ἕνα χάδι δέχεται ἀπὸ τὸν
Θεό, ἕνα σκαμπίλι ἕνα χάδι… Αὐτὴ εἶναι ἡ μετάνοια ποὺ φέρνει τὴν θεία παρηγοριά.