Το ερώτημα αυτό απασχολεί κάθε γονιό και πιστό που θέλει να μεταδώσει την πνευματική ζωή στη νέα γενιά. Η απάντηση δεν βρίσκεται στον εξαναγκασμό, αλλά στην έμπνευση.
Ακολουθούν μερικοί βασικοί τρόποι, βασισμένοι στη διδασκαλία σύγχρονων Αγίων:
1. Γίνε εσύ το παράδειγμα (Το «βίωμα»)
Τα παιδιά δεν ακούνε τι λέμε, αλλά βλέπουν τι κάνουμε. Αν το παιδί βλέπει τον γονιό να πηγαίνει στην εκκλησία με χαρά και να επιστρέφει στο σπίτι πιο ήρεμος, πιο γλυκός και πιο υπομονετικός, τότε θα αγαπήσει την Εκκλησία. Όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος: «Μη μιλάτε πολύ στα παιδιά για τον Θεό, αλλά να μιλάτε στον Θεό για τα παιδιά».
2. Η Εκκλησία ως γιορτή και όχι ως αγγαρεία
Ας μην πιέζουμε τα παιδιά με αυστηρότητα.
Σύντομη παρουσία: Για τα πολύ μικρά παιδιά, δεν χρειάζεται να κάθονται σε όλη τη λειτουργία. Μπορούν να έρχονται στο Ευαγγέλιον.
Ζεστή ατμόσφαιρα: Μετά την εκκλησία, ας ακολουθεί κάτι ευχάριστο (μια βόλτα, ένα γλυκό), ώστε η μέρα να συνδεθεί στο μυαλό τους με τη χαρά.
3. Εξήγηση και συμμετοχή
Τα παιδιά βαριούνται όταν δεν καταλαβαίνουν.
Εξηγήστε τους με απλά λόγια τι συμβαίνει: γιατί ανάβουμε κερί, τι συμβολίζουν οι εικόνες.
Αφήστε τα να συμμετέχουν (να ανάψουν το κερί, να προσκυνήσουν, να βοηθήσουν στο ιερό αν είναι αγόρια).
4. Δημιουργία σχέσης με τον Πνευματικό
Είναι σημαντικό το παιδί να βρει έναν πνευματικό που να το καταλαβαίνει, να το ακούει χωρίς να το κρίνει και να του μιλάει στη «γλώσσα» του. Η εξομολόγηση πρέπει να είναι μια ανακούφιση, όχι ένας φόβος.
5. Προσευχή με αγάπη, όχι με φωνές
Όταν το παιδί αρνείται, η πίεση φέρνει αντίδραση. Η προσευχή των γονιών «μυστικά» για το παιδί κάνει μεγαλύτερο καλό. Αν το σπίτι έχει ειρήνη και αγάπη, το παιδί αργά ή γρήγορα θα αναζητήσει την πηγή αυτής της ειρήνης στην Εκκλησία.
Σύνοψη: Τα παιδιά έρχονται στον Χριστό μέσα από τη δική μας ακτινοβολία. Αν εμείς είμαστε «φωτισμένοι», θα έρθουν κοντά μας για να πάρουν λίγο από αυτό το φως.George Zenzefyllis