Γ’. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Μᾶρκον. (ΙΣΤ΄. 9-20).15/2/2026
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς πρωῒ πρώτῃ Σαββάτουἐφάνη πρῶτον Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ, ἀφ’ ἧς ἐκβεβλή κει ἑπτὰ δαιμόνια. Ἐκείνη πορευθεῖσα ἀπήγγειλε τοῖς μετ’ αὐτοῦ γενομένοις, πενθοῦσι καὶ κλαίουσι,κᾀκεῖνοι ἀκούσαντες ὅτι ζῇ καὶ ἐθεάθη ὑπ’ αὐτῆς ἠπίστησαν. Μετὰ δὲ ταῦτα δυσίν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν ἐφανερώθη ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, πορευομένοις, εἰς ἀγρόν. Κᾀκεῖνοι ἀπελθόντες ἀπήγγειλαν τοῖς λοιποῖς, οὐδὲ ἐκείνοις ἐπίστευσαν. Ὕστερον, ἀνα κειμένοις αὐτοῖς τοῖς ἕνδεκα ἐφανερώθη, καὶ ὠνείδισε τήν ἀπιστίαν αὐτῶν καὶ σκληροκαρδίαν, ὅτι τοῖς θεασαμένοις αὐτὸν ἐγηγερμένον, οὐκ ἐπίστευσαν. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. Ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθείς, σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας, κατακριθήσεται. Σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει. Ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι, γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς, ὄφεις ἀροῦσι, κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν ,οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει, ἐπὶ ἀῤῥώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν. Ὁ μὲν οὖν Κύριος,μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτοῖς, ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες, ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος, διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων. Ἀμήν
Γ΄. ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Μᾶρκον. (ΙΣΤ΄. 9-20).
Ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς τό πρωΐ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδας, ἐμφανίσθηκε πρῶτα στή Μαρία τη Μαγδαληνή, ἀπό τήν ὁποία εἶχε βγάλει ἑπτά δαιμόνια.Ἐκείνη, πῆγε καί τό ἀνήγγειλε στούς Μαθητές πού τόν εἶχαν ἀκολουθήσει, οἱ ὁποῖοι πενθοῦσαν καί ἔκλαιαν, καί ἐκεῖνοι, ὅταν ἄκουσαν ὅτι ζεῖ καί ἐμφανίσθηκε σ’ αὐτήν,ἔδειξαν ἀπιστία. Καί μετά ἀπ’ αὐτά φανερώθηκε μέ μορφή διαφορετική (ἀπό ὅτι ἦταν πρό τοῦ πάθους) σέ δυό ἀπ’ αὐτούς (τούς Μαθητές), καθώς πήγαιναν σέ κάποιο χωράφι.Κι ἐκεῖνοι πῆγαν καί τό ἀνήγγειλαν στούς ὑπολοίπους,ἀλλά οὔτε σ’ ἐκείνους πίστεψαν. Ὕστερα ἐνῷ εἶχαν καθίσει γιά δεῖπνο οἱ ἕνδεκα Μαθητές, φανερώθηκε σ’ αὐτούς καί ἐπέπληξε (ἐπέπληξε) τήν ἀπιστία καί τή σκληροκαρδία τους, διότι δέν πίστεψαν σ’ αὐτούς πού τόν εἶδαν ἀναστημένο. Καί εἶπε σ’ αὐτούς·πηγαίνετε σέ ὅλο τόν κόσμο καί κηρύξτε τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλη τήν κτίση.Ὅποιος πιστεύσει καί βαπτισθεῖ θά σωθεῖ, καί ὅποιος ἀπιστήσει θα καταδικασθεῖ. Καί θά ἐπακολουθήσουν σ’ αὐτούς πού θα πιστέψουν τά ἑξῆς σημεῖα (θαύματα). Στό ὄνομά μου θα βγάλουν δαιμόνια· θά μιλήσουν μέ καινούριες γλῶσσες·θά πιάσουν καί θά σηκώσουν φίδια· καί ἄν πιοῦν κάποιο θανατηφόρο δηλητήριο, δέν θά τούς βλάψει· θά βάλλουν τά χέρια τους ἐπάνω σέ ἀρρώστους καί θά γίνουν καλά. Ὁ Κύριος λοιπόν, ἀφοῦ μίλησε σ’ αὐτούς,ἀναλήφθηκε στόν οὐρανό καί κάθισε στά δεξιά τοῦ Θεοῦ. Καί ἐκεῖνοι ἀφοῦ βγῆκαν κήρυξαν παντοῦ, ἐνῷ ὁ Κύριος ἦταν συνεργός (τούς βοηθοῦσε) καί βεβαίωνε τό λόγο τους μέ τά σημεῖα (τά θαύματα) πού ἐπακολουθοῦσαν. Ἀμήν.
Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Φεβρουαρίου 2026
9 Φεβρουαρίου, 2026
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Φεβρουαρίου 2026, Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω (Α΄ Κορ. η΄ 8 – θ΄ 2)
Ἀδελφοί, βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύομεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν. ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾿ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Ὁ Χριστὸς στὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας
Κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶχε δημιουργηθεῖ ἀναστάτωση στὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου μὲ ἀφορμὴ τὰ εἰδωλόθυτα, τὰ κρέατα δηλαδὴ ποὺ εἶχαν χρησιμοποιηθεῖ σὲ θυσίες εἰδωλολατρῶν. Κάποιοι Χριστιανοὶ ἔτρωγαν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα, ἐνῶ ἄλλοι βλέποντάς τους νὰ τρῶνε, σκανδαλίζονταν διότι τὰ θεωροῦσαν ἱερά. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου, ἐπισημαίνει στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολή του ὅτι δὲν εἶναι τόσο σημαντικὸ τὸ ἂν θὰ φᾶνε ἢ ὄχι, ὅσο τὸ νὰ μὴν σκανδαλίσουν τοὺς ἀδελφούς τους. «Ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε», γράφει. Δηλαδή, ἁμαρτάνοντας στοὺς ἀδελφούς σας καὶ χτυπώντας σκληρὰ τὴ συνείδησή τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενικὴ καὶ ἀδύνατη, τελικὰ ἁμαρτάνετε στὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
Ἀκούγεται ἴσως αὐστηρὸς ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Ἀποστόλου. Εἶναι ὅμως ἀληθινός, θεόπνευστος λόγος. Μᾶς ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ κάθε ἀδελφός μας, ὁ ὁποῖος εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς εἰς τὸ τοῦ Δεσπότου σῶμα τελεῖ. Οἰκειοῦται δὲ ἡ κεφαλὴ τοῦ μέλους τὴν ἀδικίαν» (PG 82, 292), σχολιάζει ἱερὸς ἑρμηνευτής. Ὁ ἀδελφὸς ποὺ ἀσθενεῖ, ἀνήκει στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, δηλαδὴ ὁ Χριστός, οἰκειοποιεῖται τὴν ἀδικία ποὺ γίνεται σὲ κάποιο μέλος του. Ἡ ἀδικία ποὺ γίνεται σὲ κάποιο Χριστιανό, τελικὰ ἀναφέρεται στὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
Συνεπῶς στὸ πρόσωπο τῶν ἀδελφῶν μας φανερώνεται ὁ Κύριος. Αὐτὸ ἄλλωστε φαίνεται καὶ στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας, ὅπου ὁ Χριστὸς μᾶς περιέγραψε τὴ Δευτέρα Παρουσία του. Κάθε τὶ ποὺ προσφέρατε σ᾿ ἕναν ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς καὶ ἄσημους ἀδελφούς μου, «ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε΄ 40), τὸ προσφέρατε σ᾿ Ἐμένα, θὰ πεῖ τότε ὁ Κύριος. Ταυτίζεται ἐκεῖ μὲ τοὺς «ἐλαχίστους», μὲ τοὺς ἀδύναμους ἀδελφούς μας. Φανερώνεται ὁ Θεὸς στὰ πρόσωπά τους. Προσλαμβάνει τὴν ἀγάπη ποὺ δείξαμε σ᾿ αὐτοὺς σὰν νὰ ἀναφέρεται στὸν Ἴδιο. Καὶ στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀντίστοιχα ἀκούσαμε ὅτι προσλαμβάνει κάθε ἁμαρτία ποὺ γίνεται στοὺς ἀδελφούς μας σὰν νὰ γίνεται στὸν Ἴδιο.
Ὁ κάθε ἀδελφός μας, ἑπομένως, εἶναι μιὰ ὁρατὴ εἰκόνα τοῦ ἀόρατου Θεοῦ δίπλα μας. Ἂς προσέχουμε ὄχι μόνο νὰ μὴ σκανδαλίζουμε τὸν ἀδελφό μας, ἀλλὰ ἀντίθετα νὰ τὸν ὑπηρετοῦμε, νὰ τὸν τιμοῦμε, νὰ τὸν διακονοῦμε σὰν νὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι ἄλλωστε μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.
2. Ἡ θυσία τοῦ δικαιώματος
Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστολος ὑποδεικνύει καὶ τὴ λύση στὸ πρόβλημα τῶν εἰδωλοθύτων μὲ τὸν θεοφώτιστο λόγο του. Ἐνῶ καὶ ὁ ἴδιος θὰ εἶχε κάθε δικαίωμα νὰ τρώει ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα, ἀφοῦ μάλιστα εἶναι ἀνύπαρκτοι οἱ θεοὶ τῶν εἰδώλων, ὡστόσο γράφει ὅτι «οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω». Δὲν θὰ φάω ποτέ, ὄχι μόνο εἰδωλόθυτο, ἀλλὰ καὶ ὁποιοδήποτε εἶδος κρέατος, γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίσω κάποιον ἀδελφό μου. Θυσιάζει τὸ νόμιμο δικαίωμά του, θὰ λέγαμε, γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν του.
Εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἡ θυσία αὐτή, ἡ θυσία τῶν δικαιωμάτων. Ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἀτομισμό, ὥστε ν᾿ ἀνοίγει τὴν καρδιά του στὸν κάθε ἀδελφό του· νὰ βάζει τὸν ἀδελφό του πάνω ἀπὸ τὰ δικαιώματά του. «Χριστὸς μὲν οὐδὲ ἀποθανεῖν παρῃτήσατο ὑπὲρ αὐτοῦ, σὺ δὲ αὐτῷ οὐδὲ συγκαταβαίνειν ἀνέχῃ» (PG 61, 167), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δηλαδή, ὁ Χριστὸς δὲν ἀπέφυγε οὔτε τὴ θυσία του γιὰ χάρη τοῦ καθενὸς ἀνθρώπου. Κι ἐσύ, ἄνθρωπε, οὔτε μιὰ μικρὴ ὑποχώρηση δὲν ἀνέχεσαι νὰ κάνεις γι᾿ αὐτόν. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ἀποδεικνύεται στὴ θυσία. Τότε ἀγαπᾶ κανείς, ὅταν θυσιάζεται.
Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἔχει πολλὲς πρακτικὲς προεκτάσεις στὴν καθημερινή μας ζωή. Ἂν ἀγαπᾶμε τοὺς ἀδελφούς μας, τότε θυσιάζουμε τὴν ἄνεσή μας, τὰ χρήματά μας, τὸ πρόγραμμα, τὴν ξεκούρασή μας, τὶς ἐπιθυμίες, τὶς προτιμήσεις μας, κάποια ἐπιτρεπτὴ συνήθειά μας, ἀκόμη καὶ τὰ δικαιώματά μας, προκειμένου νὰ βοηθήσουμε, νὰ ὑπηρετήσουμε, νὰ ξεκουράσουμε, νὰ ἀναπαύσουμε, νὰ χαροποιήσουμε καὶ νὰ εὐχαριστήσουμε τοὺς συνανθρώπους μας.
Αὐτὴ ἡ θυσιαστικὴ ἀγάπη μᾶς ἑνώνει τελικὰ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας. Πόσο πιὸ ἑνωμένος θὰ ἦταν ὁ κόσμος μας σήμερα, ποὺ διχάζεται καὶ σπαράσσεται ἀπὸ τοὺς πολέμους! Πόσο πιὸ ἁρμονικὰ θὰ λειτουργοῦσε κάθε κοινωνικὸ σύνολο, ἡ οἰκογένειά μας γιὰ παράδειγμα, ἂν εἶχε ὡς θεμέλιο τὸ θυσιαστικὸ αὐτὸ πνεῦμα! Αὐτὸ εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου· ἡ θυσία τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ θυσία τῶν δικαιωμάτων μας γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν μας. Τότε κέντρο τοῦ ἐνδιαφέροντός μας δὲν εἶναι πλέον τὸ ἄτομό μας, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς ποὺ φανερώνεται στὰ πρόσωπα τῶν συνανθρώπων μας.osotir.
15 Φεβρουαρίου 2026.ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. κε´ 31-46)
Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Εἶπεν ὁ Κύριος: Ὅταν ἔλθει ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου μέ ἔνδοξο τρόπο καί ὅλοι οἱ ἅγιοι
ἄγγελοι μαζί του, τότε θά καθίσει στόν ἔνδοξο θρόνο του, καί θά συναχθοῦν μπροστά του ὅλα τά ἔθνη, καί θά χωρίσει τούς μέν ἀπό τούς δέ, ὅπως ὁ βοσκός ξεχωρίζει
τά πρόβατα ἀπό τά ἐρίφια, καί θά τοποθετήσει τά μέν πρόβατα πρός τά δεξιά του,
τά δέ ἐρίφια πρός τά ἀριστερά. Τότε ὁ βασιλιάς θά πεῖ στούς ἐκ δεξιῶν του: Ἐλᾶτε
οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατέρα μου, κληρονομῆστε τή βασιλεία πού ἔχει ἑτοιμασθεῖ ἀπό
καταβολῆς κόσμου. Γιατί πείνασα καί μοῦ δώσατε νά φάγω, δίψασα καί μέ ποτίσατε,
ἤμουν ξένος καί μέ περιμαζέψατε, ἤμουν γυμνός καί μέ ντύσατε, ἀρρώστησα καί μέ
ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στή φυλακή καί ἤλθατε νά μέ δεῖτε. Τότε οἱ δίκαιοι θά τοῦ
ἀποκριθοῦν καί θά ποῦν: Κύριε, πότε σέ εἴδαμε πεινασμένο καί σέ θρέψαμε, ἤ διψασμένο καί σέ ποτίσαμε; Πότε σέ εἴδαμε ξένο καί σέ περιμαζέψαμε, ἤ γυμνό καί
σέ ντύσαμε; Πότε σέ εἴδαμε ἀσθενή ἤ στή φυλακή, καί ἤλθαμε νά σέ δοῦμε; Καί
ἀφοῦ ἀποκριθεῖ ὁ βασιλιάς, θά τούς πεῖ: Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι, ἐφόσον κάνατε αὐτά
ἔστω καί σέ ἕναν ἀπό αὐτούς τούς ἀσήμαντους ἀδελφούς μου, τά κάνατε σέ ἐμένα.
Τότε θά πεῖ καί στούς ἐξ ἀριστερῶν· Φύγετε μακριά μου οἱ καταραμένοι, στό αἰώνιο
πῦρ πού ἔχει ἑτοιμασθεῖ γιά τόν διάβολο καί τούς ἀγγέλους του. Γιατί πείνασα καί
δέν μοῦ δώσατε νά φάγω, δίψασα καί δέν μέ ποτίσατε, ἤμουν ξένος καί δέν μέ περιμαζέψατε, γυμνός καί δέν μέ ντύσατε, ἀσθενής καί στή φυλακή καί δέν μέ ἐπισκεφθήκατε. Τότε θά τοῦ ἀποκριθοῦν καί αὐτοί καί θά ποῦν: Κύριε, πότε σέ εἴδαμε
πεινασμένο ἤ διψασμένο ἤ ξένο ἤ γυμνό ἤ ἀσθενή ἤ στή φυλακή, καί δέν σέ ὑπηρετήσαμε; Τότε θά τούς ἀποκριθεῖ καί θά πεῖ: Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι, ἐφόσον δέν τά
κάνατε ἔστω καί σέ ἕναν ἀπό αὐτούς τούς ἀσήμαντους, οὔτε σέ ἐμένα τά κάνατε.
Καί αὐτοί θά μεταβοῦν στήν αἰώνια κόλαση, ἐνῶ οἱ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ).
ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Τό περιεχόμενο τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἀφορᾶ στήν κρίση ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀπό Ἐκεῖνον πού ἔχει τό ἀπόλυτο δικαίωμα νά
κρίνει τούς πάντες, τόν Κύριο τῆς Δόξης καί Βασιλέα τοῦ παντός. Τίθεται, ὅμως, ἕνα ἐρώτημα· πῶς ὁ Χριστός θά κρίνει τόν ἄνθρωπο ὅταν λέγει «οὐ γάρ ἦλθον ἵνα κρίνω τόν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σώσω τόν κόσμον;»
(Ἰωάν. 12,47). Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τονίζει ὅτι αὐτός πού τόν ἀπορρίπτει καί
δέν δέχεται τά λόγια Του, σέ αὐτά θά βρεῖ ἐκεῖνον πού θά τόν δικάσει.
Ὁ λόγος πού κήρυξε ὁ Χριστός, αὐτός θά κρίνει τόν ἄνθρωπο κατά τήν
ἐσχάτη ἡμέρα (Ἰωάν. 12,48). Ἑπομένως, μέ μία φράση, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τό κριτήριο τῆς Κρίσεως τῶν ἀνθρώπων, καθότι ὁ Θεῖος λόγος,
οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἶναι ζωή, φῶς καί ἀλήθεια. Στίς εὐαγγελικές
ἐντολές κρύβεται ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος ἀποκαλύπτεται σέ ὅσους
προσπαθοῦν νά ζήσουν σύμφωνα μέ αὐτές.
Αἴσθηση ἑνότητας καί ἀλληλοπεριχωρήσεως
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐνέργεια τοῦ Ζῶντος Θεοῦ, μᾶς ὁδηγεῖ σέ βαθειά μετάνοια καί φωτισμό· μᾶς κατευθύνει ἐπαγωγικά σέ ἀληθινή σχέση μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, διότι στό πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου ὁ πιστός βλέπει τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου, καθώς ἔλεγε καί ἕνας
ἀρχαῖος ἀββᾶς τῆς αἰγυπτιακῆς Θηβαΐδος: «Εἶδες τόν ἀδελφόν σου,
εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου». Ὁ Χριστός στήν σημερινή περικοπή τοποθετεῖ τόν ἑαυτό Του στό ἐπίπεδο κάθε ἀνθρώπου πού βρίσκεται σέ ἀδυναμία· στήν θέση δηλαδή τῶν πτωχῶν, τῶν διψασμένων, τῶν ξένων,
τῶν γυμνῶν, τῶν ἀσθενῶν, τῶν φυλακισμένων. Καί βεβαιώνει πώς ἐφόσον κάναμε κάτι γιά νά βοηθήσουμε, νά εὐεργετήσουμε κάποιους ἀπό
τούς ἐλαχίστους, τούς ἀσήμους ἀδελφούς Του πού πάσχουν, τό κάναμε
γιά Ἐκεῖνον. Παρομοίως, ὅταν ἀδιαφορήσουμε γιά αὐτούς, ἀδιαφοροῦμε γιά τόν ἴδιο τόν Κύριο. Τοιουτοτρόπως, ὁ πιστός μέσα στόν σωστικό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἀποκτᾶ τήν πνευματική αἴσθηση τῆς ἑνότητας, τῆς
κοινωνίας, τῆς ἀλληλοπεριχωρήσεως μεταξύ Θεοῦ, ἀνθρώπου καί συνανθρώπου. Καί ὅταν ἡ αἴσθηση αὐτή γίνεται συνείδηση πώς ὁ Χριστός
μᾶς δίνει τήν δυνατότητα ἀπό τήν ὕπαρξη, τόν ἀτομισμό, τόν ἐγκλωβισμό στό ἐγώ νά ἀνοιχθοῦμε στήν συνύπαρξη, τόν σύνδεσμο, τήν ἀγάπη,
τότε γνωρίζουμε τί σημαίνει ὅτι τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μᾶς ἔχει ἀγγίξει,
μᾶς ἔχει θεραπεύσει, μᾶς ἔχει φωτίσει.
Ὁ ἐξαγιασμός τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στόν περίφημο λόγο του «Περί φιλοπτωχίας», μέ ἀπαράμιλλη ρητορική δύναμη, ζωηρές εἰκόνες καί στικές γλωσσικές ἀποχρώσεις συναρπάζει τόν ἄνθρωπο καί τοῦ ἐμπνέει
τήν φιλανθρωπία καί τήν εὐσπλαγχνία, ὥστε νά τόν πείσει γιά τήν ἀναγκαιότητα τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης. Παραλλήλως βοηθεῖ κάθε πιστό νά ἐννοήσει ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ἐξαγιάζεται ὅταν προσφέρουμε ἀγάπη, κατανόηση, στοργή στόν συνάνθρωπο μέ τήν συνείδηση
ὅτι ἡ σχέση, τό ἦθος, ἡ στάση μας ὡς πρός τόν πλησίον ἀναφέρεται,
ἀνάγεται στόν ἴδιο τόν Χριστό. «Ἕως ἐστί καιρός…, λέγει ὁ ἱερός Πατήρ, Χριστόν ἐπισκεψώμεθα, Χριστόν θεραπεύσωμεν (ἄς περιποιηθοῦμε, ἄς φροντίσουμε τόν Χριστό), Χριστόν θρέψωμεν, Χριστόν ἐνδύσωμεν, Χριστόν συναγάγωμεν (ἄς Τόν περιμαζέψουμε γιά νά τόν φιλοξενήσουμε), Χριστόν τιμήσωμεν». Ὁ Κύριος τῶν πάντων «ἔλεον θέλει
καί οὐ θυσίαν» (Ματθ. 9,13)· δέν ἀναπαύεται στίς ἐξωτερικές θυσίες,στικές γλωσσικές ἀποχρώσεις συναρπάζει τόν ἄνθρωπο καί τοῦ ἐμπνέει
τήν φιλανθρωπία καί τήν εὐσπλαγχνία, ὥστε νά τόν πείσει γιά τήν ἀναγκαιότητα τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης. Παραλλήλως βοηθεῖ κάθε πιστό νά ἐννοήσει ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ἐξαγιάζεται ὅταν προσφέρουμε ἀγάπη, κατανόηση, στοργή στόν συνάνθρωπο μέ τήν συνείδηση
ὅτι ἡ σχέση, τό ἦθος, ἡ στάση μας ὡς πρός τόν πλησίον ἀναφέρεται,
ἀνάγεται στόν ἴδιο τόν Χριστό. «Ἕως ἐστί καιρός…, λέγει ὁ ἱερός Πατήρ, Χριστόν ἐπισκεψώμεθα, Χριστόν θεραπεύσωμεν (ἄς περιποιηθοῦμε, ἄς φροντίσουμε τόν Χριστό), Χριστόν θρέψωμεν, Χριστόν ἐνδύσωμεν, Χριστόν συναγάγωμεν (ἄς Τόν περιμαζέψουμε γιά νά τόν φιλοξενήσουμε), Χριστόν τιμήσωμεν». Ὁ Κύριος τῶν πάντων «ἔλεον θέλει
καί οὐ θυσίαν» (Ματθ. 9,13)· δέν ἀναπαύεται στίς ἐξωτερικές θυσίες,ἀλλά ζητεῖ νά Τοῦ προσφέρουμε τήν εὐσπλαγχνία, τό ἔλεος, διά μέσου
ἐκείνων πού ἔχουν ἀνάγκη.
Ἡ φράση «ἕως ἐστί καιρός» ἐμπεριέχει ἀλήθεια, σοφία, δράση, θυσία,
ἀγάπη. Ὁ καιρός, ὁ χρόνος τῆς ἐπί γῆς παρουσίας μας δέν εἶναι ἀτελεύτητος· ἔχει ἀρχή καί τέλος. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος προτρέπει κάθε πιστό νά
ἐκμεταλλευθεῖ, νά ἀξιοποιήσει σωστά τό χρονικό πλαίσιο τοῦ βίου μέ
τήν ζωογόνο πνοή τῆς ἀγάπης, τήν κοινωνία μέ τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, τήν ἐργασία τῶν θείων ἐντολῶν, τήν προσευχή καί τήν ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ.
Ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης
Ὁ πόνος, ἡ ἀδικία, ἡ θλίψη, ἡ στέρηση περικυκλώνουν καί, ἴσως, δέν
θά παύσουν ποτέ νά καταδυναστεύουν τόν ἄνθρωπο, ὅσο ὁ λόγος τοῦ
Θεοῦ τίθεται στό περιθώριο τῆς ζωῆς καί δέν ἀποτελεῖ πηγή διαρκοῦς
ἐμπνεύσεως. Ἐμεῖς ὡς χριστιανοί ἄς κυκλώσουμε αὐτές τίς τραγικές
καταστάσεις μέ πίστη καί ἐλπίδα, μέ ἀγάπη καί προσευχή. Πρόκειται γιά
τήν οὐσιαστικότερη συμβολή μας στήν ἀντιμετώπιση τοῦ κακοῦ.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.