«ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσας το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. 7,14).
Και όταν τέλειωσαν την εργασία αυτή της μετάφρασης, ο καθένας πήγε για την πατρίδα του.
Καθ’ οδόν έγινε συζήτηση γι’ αυτά που ερμηνεύσανε με τον άλλον και ο Άγιος Συμεών του είπε:
– Εγώ ερμήνευσα ένα εδάφιο, το οποίο δεν πιστεύω ότι θα πραγματοποιηθεί ποτέ! (αναφερόταν στο εδάφιο του Ησαΐα).
– Τι έλεγε;
– Έλεγε, ότι θα γεννήσει μία παρθένος!
Αυτό είναι αδύνατον!
– Θα πραγματοποιηθεί!
Του έλεγε ο άλλος.
Έγινε μία λογομαχία, αλλά ο Άγιος Συμεών αμετάπειστος!
Και είχανε φτάσει σε ένα ύψος, που υπήρχε ένα ποτάμι.
Και εκεί έβγαλε το δαχτυλίδι του και το πέταξε στο ποτάμι, λέγοντας:
~Όσο είναι δυνατόν, το δαχτυλίδι αυτό να γυρίσει στο χέρι μου, άλλο τόσο είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί αυτό το εδάφιο που μετέφρασα, ότι θα γεννήσει μια Παρθένος~
Την άλλη μέρα ο Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, ψώνισε ψάρια και μέσα στα σπλάχνα των ψαριών, βρήκε το δαχτυλίδι του!
Τότε δάγκωσε τη γλώσσα του.
Μια άλλη παράδοση αναφέρει, ότι όταν είχε πει, ότι είναι αδύνατον να γίνει αυτό, να γεννήσει μια Παρθένος, δέχτηκε αοράτως ράπισμα και του είπε μια φωνή:
– θα γίνει αυτό, αλλά και θα πάρεις το μωρό στα χέρια σου.
Και δεν θα πεθάνεις, αν δεν γίνει αυτό!
~Δημήτριος Παναγόπουλος
ο Ιεροκήρυκας~
