Δ΄. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Λουκᾶν. (ΚΔ΄. 1-12).
Τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, ὄρθρου βαθέος ἦλθον γυναῖκες ἐπὶ τὸ μνῆμα, φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καί τινες σὺν αὐταῖς. Εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου, καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου,καὶ ἰδού, δύο ἄνδρες ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαις· ἐμφόβων δὲ γενομένων αὐτῶν καὶ κλινουσῶν τὰ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν,εἶπον πρὸς αὐτάς· τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ᾧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη. Μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν, ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, λέγων, ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν, καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι. Καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ, καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου, ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς. Ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία Ἰακώβου, καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς, αἳ ἔλεγον πρὸς τοὺς ἀποστόλους ταῦτα.Καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς, ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε, πρὸς ἑαυτόν θαυμάζων τὸ γεγονός.
Δ΄.ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Λουκᾶν. (ΚΔ΄. 1-12).
Κατά τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας βαθιά ἦλθαν κάποιες γυναῖκε στό μνῆμα φέρνοντας ἀρώματα πού ἑτοίμασαν, καί μερικές ἄλλες μαζί τους. Καί βρῆκαν τόν λίθο ἀποκυλισμένο ἀπό τό μνημεῖο, καί ἀφοῦ μπῆκαν μέ-σα, δέν βρῆκαν τό σῶμα τοῦ Κυρίου τοῦ Ἰησοῦ. Καί ἐνῷ ἀποροῦσαν αὐτές γι’ αὐτό, ξαφνικά παρουσιάσθηκαν σ’αὐτές δύο ἄνδρες μέ στολές πού ἄστραφταν καί ἐνῷ αὐτές φοβήθηκαν καί ἔσκυβαν τό πρόσωπο στή γῆ, εἶπαν σ’αὐτές· γιατί ζητεῖτε μαζί μέ τούς νεκρούς; δέν εἶναι ἐδῶ,ἀλλά ἀναστήθηκε·θυμηθεῖτε τί σᾶς εἶπε, ὅταν ἀκόμη ἦταν στή Γαλιλαία, λέγοντας ὅτι πρέπει ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού ἔγινε ἄνθρωπος, νά παραδοθεῖ σέ χέρια ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καί νά σταυρωθεῖ καί τήν τρίτη ἡμέρα να ἀναστηθεῖ. Καί θυμήθηκαν τά λόγια του καί ἐπιστρέφοντας ἀπό τό μνημεῖο τά ἀνήγγειλαν ὅλα αὐτά στούς ἕνδεκα καί σέ ὅλους τούς ὑπολοίπους. Καί ἦταν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Ἰωάννα καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί οἱ ὑπόλοιπες μαζί τους, οἱ ὁποῖες ἔλεγαν αὐτά στούς Ἀποστόλους, καί τούς φάνηκαν ὡς παραλήρημα τά λόγια τους καί δυσπιστοῦσαν σ’ αὐτές, καί ὁ Πέτρος,ἀφοῦ σηκώθηκε, ἔτρεξε στό μνημεῖο, καί ἀφοῦ ἔσκυψε,βλέπει τά σάβανα ἀφημένα μόνα χωρίς τό σῶμα καί γύρισε στό κατάλυμα πού ἔμενε θαυμάζοντας γι’ αὐτό πού ἔγινε.
Κυριακή τῆς Τυροφάγου – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Φεβρουαρίου 2026
16 Φεβρουαρίου, 2026
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Φεβρουαρίου 2026, Κυριακή τῆς Τυροφάγου (Ρωμ. ιγ΄ 11 – ιδ΄ 4)
Ἀδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας. Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
Βρισκόμαστε στὸ κατώφλι τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Μὲ τὸν κατανυκτικὸ Ἑσπερινό, ποὺ θὰ τελεσθεῖ ἀπόψε στοὺς ἱεροὺς Ναούς μας, θὰ εἰσέλθουμε πλέον στὸ στάδιο αὐτὸ τῆς πνευματικῆς ἀθλήσεως. «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε» (Ὄρθρος Κυριακῆς Τυρινῆς), ἀκοῦμε στὰ τροπάρια τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν ἀνοίγει τὶς πύλες του. Ὅσοι θέλετε νὰ ἀγωνισθεῖτε, εἰσέλθετε, μᾶς προσκαλεῖ ἡ Ἐκκλησία μας, προτρέποντάς μας σὲ ἀγώνα πνευματικό· σὲ μετάνοια, συγχώρηση καὶ ἐκζήτηση τοῦ θείου ἐλέους. Φαίνεται ἴσως δύσκολος ὁ ἀγώνας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, διότι ἔχουμε ἀντιμέτωπο τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, τὰ πάθη καὶ τὶς μικρότητές μας. Ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος, ὅμως, ὑπόσχεται βραβεῖο ἀκριβό· τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνάσταση μαζί Του.
1. Ὥρα νὰ ξυπνήσουμε!
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας, ἀπὸ τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή, μᾶς ἑτοιμάζει κατάλληλα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ αὐτὴ περίοδο. «Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Εἶναι πλέον ὥρα νὰ σηκωθοῦμε ἀπὸ τὸν ὕπνο. Τὰ λόγια του εἶναι ἀφυπνιστικά. Ποιός εἶναι, ἀλήθεια, ὁ ὕπνος αὐτός; Εἶναι ὁ ὕπνος τῆς ἁμαρτίας. Πιὸ συγκεκριμένα, εἶναι ἡ νωθρότητα, ἡ χλιαρότητα, ἡ ἀμέλεια, ἡ ραθυμία, ἡ τεμπελιὰ ποὺ βαραίνουν κάποτε τὴν ψυχή μας καὶ μᾶς καθιστοῦν δυσκίνητους στὰ ἀγαθὰ ἔργα. Μάλιστα στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστολος ἐπιμένει στὶς ἔννοιες τοῦ ὕπνου καὶ τῆς πνευματικῆς ἀφυπνίσεως. Γράφει ὅτι ἔχει προχωρήσει ἤδη ἡ νύχτα. Ἔχει φθάσει ἡ ἀνατολὴ τῆς νέας ἡμέρας καὶ εἶναι ὥρα νὰ ξυπνήσουμε.
Ὥρα νὰ ξυπνήσουμε! Τὰ μάτια μας, βέβαια, τὰ ἔχουμε ἀνοιχτά. Ὀρθάνοιχτα εἶναι. Ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας φαίνεται νὰ λειτουργοῦν. Τρέχουμε νὰ τακτοποιήσουμε τὶς ὑποθέσεις μας. Κάνουμε σχέδια γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τοὺς στόχους μας. Πηγαίνουμε σὲ διασκεδάσεις. Εἶναι ὅλα τόσο ζωντανά, σὰν μιὰ πραγματικότητα. Καὶ ὅμως κοιμόμαστε! Μᾶς τὸ εἶπε ξεκάθαρα ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Κοιμόμαστε χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμαστε! Ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ξεγελοῦν καὶ ἑλκύουν τὴν προσοχή μας, τὰ ὁποῖα κάποτε εἶναι καὶ ἐφάμαρτα, δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ὄνειρο τελικά. «Πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα» (Ἐξόδιος ἀκολουθία), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ὅλα εἶναι πιὸ ψεύτικα καὶ ἀπὸ τὰ ὄνειρα.
Ὥρα νὰ ξυπνήσουμε, λοιπόν! Ἡ πνευματικὴ περίοδος ποὺ ξεκινᾶ ἀπόψε, μᾶς βοηθεῖ σ᾿ αὐτό. Ὥρα ν’ ἀντικρίσουμε τὴν πραγματικότητα, νὰ δοῦμε τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας, νὰ ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὰ λάθη μας. Ἂς εἴμαστε πλέον σὲ ἐγρήγορση πνευματική, γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὶς ἀφορμὲς τῆς ἁμαρτίας. Ἂς μὴν τρέχουμε μέσα στὸν ὕπνο μας, σὰν ὑπνοβάτες τῆς ζωῆς αὐτῆς, γιὰ νὰ πιάσουμε τὰ ὄνειρά μας. Ἀλλὰ νὰ ζήσουμε τὴν πραγματικότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, γιὰ ν’ ἀπολαύσουμε καὶ τὴν ἀληθινὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας του.
2. Κριτὲς στὴ θέση τοῦ Κριτῆ;
Στὸ δεύτερο μέρος τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει τοὺς πιστοὺς τῆς Ρώμης νὰ δέχονται μὲ ἀγάπη τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ ἔχουν ἀδύνατη πίστη. Νὰ εἶναι ἀνεκτικοὶ καὶ συμπονετικοὶ ἀπέναντι στὶς ἀδυναμίες τους, χωρὶς νὰ τοὺς καταδικάζουν. Νὰ μὴν τοὺς κατακρίνουν γιὰ τὰ λάθη τους. «Ποιός εἶσαι ἐσὺ ποὺ κατακρίνεις ξένο δοῦλο;», ρωτᾶ ὁ Ἀπόστολος. Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Κύριός του καὶ ὄχι ἐσύ. «Δυνατός ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν». Αὐτὸν ποὺ ἐσὺ κατακρίνεις, ὁ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὸν ἀνορθώσει καὶ νὰ τὸν στερεώσει.
Εὔκολα βλέπουμε τὶς ἀδυναμίες τοῦ διπλανοῦ μας, ἰδιαιτέρως ὅταν ζοῦμε μέσα στὸ ἴδιο σπίτι ἢ ὅταν συνεργαζόμαστε μαζί του. Ὅλοι μας ἔχουμε ἐλαττώματα καὶ ἰδιοτροπίες. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅμως μᾶς τονίζει ὅτι δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ κατακρίνουμε τὸν ἀδελφό μας. Διότι αὐτὸν ποὺ ἐμεῖς καταδικάζουμε γιὰ τὰ λάθη του, ὁ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὸν θεραπεύσει, νὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ μετάνοια, νὰ τὸν σώσει. Μάλιστα, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κατανυκτικῆς περιόδου ποὺ ξεκινᾶ ἀπόψε, ἡ Ἐκκλησία θὰ προβάλει ἐνώπιόν μας παραδείγματα τέτοιων ἀνθρώπων· ὅπως ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, τὴν ὁποία ἀνέσυρε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ λάσπη τῆς ἁμαρτίας· ὅπως ὁ ληστὴς στὸν σταυρό, τὸν ὁποῖο ἔσωσε ὁ Χριστὸς λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του. Ἀμέτρητα μέσα στὴν ἱστορία εἶναι τὰ παραδείγματα τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τῆς ἁμαρτίας ἔφθασαν σὲ ὕψος ἁγιότητας. Γιατί λοιπὸν ἐμεῖς νὰ τοὺς καταδικάσουμε;
Ἂς ἀνεχόμαστε λοιπὸν τὶς ὅποιες ἀδυναμίες τοῦ ἀδελφοῦ μας, ἂς κάνουμε ὑπομονὴ κι ἂς προσευχόμαστε μὲ τὴν καρδιά μας: «Δώρησαί μοι, Κύριε, τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου» (Εὐχὴ ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου). Δῶσε μου, Κύριε, τὴ δυνατότητα νὰ βλέπω τὰ δικά μου λάθη καὶ ἐλαττώματα καὶ νὰ μὴν κατακρίνω τὸν ἀδελφό μου. Διότι μόνο ὁ Θεὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ κρίνει· ὁ αἰώνιος Κριτής.osotir.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. ς΄ 14-21) 22 Φεβρουαρίου 2026
Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Εἶπεν ὁ Κύριος: Ἄν συγχωρήσετε στούς ἀνθρώπους τά παραπτώματά τους, θά
συγχωρήσει καί τά δικά σας ὁ οὐράνιος Πατέρας σας· ἄν ὅμως δέν συγχωρήσετε
στούς ἀνθρώπους τά παραπτώματά τους, οὔτε ὁ Πατέρας σας θά συγχωρήσει τά
δικά σας παραπτώματα. Ὅταν νηστεύετε, μή γίνεστε σκυθρωποί ὅπως οἱ ὑπο-
κριτές, οἱ ὁποῖοι δέν πλένουν τά πρόσωπά τους, ὥστε νά φανοῦν στούς
ἀνθρώπους ὅτι νηστεύουν· σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι δέν θά λάβουν ἀμοιβή. Ἐσύ ὅμως,
ὅταν νηστεύεις, ἄλειψε τό κεφάλι σου καί πλύνε τό πρόσωπό σου, γιά νά μή
φαίνεσαι στούς ἀνθρώπους ὅτι νηστεύεις, ἀλλά στόν Πατέρα σου, ὁ ὁποῖος εἶναι
ἐκεῖ στά κρυφά, καί ὁ Πατέρας σου ὁ ὁποῖος βλέπει τί γίνεται στά κρυφά, θά σέ
ἀνταμείψει στά φανερά. Μή συγκεντρώνετε θησαυρούς ἐπί τῆς γῆς, ὅπου τούς
ἀφανίζουν ὁ σκόρος καί ὁ σκώληξ, καί ὅπου οἱ κλέφτες κάνουν διαρρήξεις καί
τούς κλέβουν· νά συγκεντρώνετε θησαυρούς στόν οὐρανό, ὅπου οὔτε ὁ σκόρος
οὔτε ὁ σκώληξ τούς ἀφανίζουν, καί ὅπου κλέφτες δέν κάνουν διαρρήξεις καί δέν
κλέβουν· γιατί, ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σας, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά σας.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)
ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ μᾶς προσκαλεῖ καί πάλι νά εἰσέλθουμε στό στά-
διο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, μιᾶς περιόδου ὅπου ὁ πνευ-
ματικός μας ἀγώνας γίνεται πιό ἐντατικός. Καταβάλλουμε δηλαδή οἱ πι-
στοί κάθε σπουδή καί προσπάθεια νά ἐπανακατηχηθοῦμε στήν εὐσέβεια
καί τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, νά ἐμπιστευθοῦμε περισσότερο τόν Θεό,
νά ἐπιδοθοῦμε μέ μεγαλύτερη συνέπεια στήν νηστεία καί τήν προσευ-
χή, νά συγχωρήσουμε τούς συνανθρώπους μας καί νά ζητήσουμε καί
ἐμεῖς ἀπό ἐκείνους νά μᾶς συγχωρήσουν, νά τούς περιβάλλουμε μέ τήν
ἀγάπη καί τήν στοργή μας.
Ἑπομένως, ἡ χριστιανική μας ἄσκηση συνίσταται στήν ἐπίγνωση τῆς
ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τήν προσφορά της στόν συνάνθρωπο, ἀκολούθως
στήν ἀληθινή καί εὐάρεστη στόν Θεό νηστεία πού μᾶς ὁδηγεῖ στήν συν-
τριβή καί τήν μετάνοια καί, τέλος, στήν ἀπελευθέρωση ἀπό τήν πλεονε-
ξία ὡς πρός τούς ἐπίγειους θησαυρούς καί τήν στροφή πρός τόν θησαυ-
ρό τῆς καρδιᾶς μας, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.
Τό πνευματικό νόημα τῆς νηστείας
Ἡ νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἔχει ὡς πρότυπό της ὄχι μό-
νο βιβλικά ἱερά πρόσωπα, ὅπως τόν προφήτη Μωϋσῆ πού νήστευσε 40
ἡμέρες στό ὄρος Σινᾶ, ἤ τόν προφήτη Ἠλία πού ἐπίσης νήστευσε στήν
ἔρημο Χωρήβ, ἀλλά τόν ἴδιο τόν Θεό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος,
μετά τήν βάπτισή Του καί πρίν ξεκινήσει τό δημόσιο ἔργο Του, ἔμεινε
στήν Ἔρημο νηστεύοντας τεσσαράκοντα ἡμέρες καί νύκτες. Ἡ νηστεία
εἶναι πράξη λατρείας πρός τόν Θεόν. Καθιστᾶ τό πνεῦμα καί τό σῶμα τοῦ
πιστοῦ ἀνάλαφρα καί καθαρά γιά νά βρίσκονται σέ ἀδιάκοπη κοινωνία μέ
τόν Θεό. Ἡ ἀληθινή νηστεία εἶναι βασικά πνευματική ἄσκηση, ὅπως εὔ-
στοχα ἐπισημαίνει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Ἄς νηστεύσουμε νηστεία δεκτή,εὐάρεστη στόν Κύριο· ἀληθινή νηστεία εἶναι ἡ ἀποξένωση ἀπό τό κακό, ἡ
ἐγκράτεια τῆς γλώσσας, ἡ ἀποχή ἀπό τόν θυμό, ὁ χωρισμός ἀπό τίς ἀνάρ-
μοστες ἐπιθυμίες, τήν καταλαλιά, τό ψεῦδος καί τήν ἐπιορκία· ἡ ἐγκράτεια
ἀπό αὐτά εἶναι νηστεία ἀληθινή καί εὐπρόσδεκτη» (περί Νηστ. Β΄ 7).
Τοιουτοτρόπως, ἡ νηστεία συνοδευόμενη ἀπό τήν προσευχή ἀπελευ-
θερώνει τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπό κάθε ἐπιβολή τῆς σαρκός καί τῆς
ὕλης, ἀποτελεῖ προσωπική λατρευτική τοποθέτηση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί
εἶναι ἔκφραση ὑπακοῆς στόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τήν παράδοση τῆς Ἐκκλη-
σίας.
Ὁ Κύριος ἀναλαμβάνει τούς πειρασμούς τῶν πιστῶν
Ἀναφέρθηκε παραπάνω ὅτι ὁ Κύριος παρέμεινε 40 ἡμέρες καί νύκτες
προσευχόμενος καί νηστεύων στήν Ἔρημο. Ἐκεῖ δέχθηκε τρεῖς μεγάλους
δαιμονικούς πειρασμούς. Ὁ διάβολος ζήτησε ἀπό τόν Χριστό νά μεταβά-
λει τούς λίθους πού βρίσκονταν στήν Ἔρημο σέ ἄρτους. Ὁ Κύριος τοῦ
ἀπαντᾶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ τόν ἄρτο, ἀλλά μέ τόν λόγο καί
τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ἔπειτα, ζήτησε ἀπό τόν Χριστό νά πέσει νά τόν
προσκυνήσει γιά νά τοῦ δώσει τίς βασιλεῖες τοῦ κόσμου καί τήν δόξα
τους· ὁ Κύριος τοῦ λέγει ὅτι μόνο τόν Θεό πρέπει νά προσκυνεῖ κάποιος
καί νά λατρεύει. Καί, τέλος, τοῦ ζήτησε νά θέσει τόν ἑαυτό του σέ κίνδυ-
νο, νά ἀπαιτήσει τό θαῦμα, πέφτοντας κάτω, ἀπό τό πιό ψηλό μέρος τοῦ
Ναοῦ. Ὁ Χριστός τοῦ ἀπαντᾶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἐπιτρέπεται νά θέτει σέ δοκιμασία τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τότε «συντελέσας πάντα πειρασμόν ὁ
διάβολος ἀπέστη ἀπ’ αὐτοῦ ἄχρι καιροῦ» (Λουκ. 4,1-13).
Ὁ Κύριος ἀναλαμβάνει τούς πειρασμούς τοῦ ἀνθρώπου καί βοηθεῖ
στήν κατά Θεόν ἀντιμετώπιση καί ὑπέρβασή τους, καθώς λέγει ὁ ἀπόστο-
λος Παῦλος «ἐν ᾧ γάρ πέπονθεν αὐτός πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζο-
μένοις βοηθῆσαι» (Ἑβρ. 2,18), ἤτοι ἐπειδή ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ὑπέφερε καί
δοκιμάσθηκε, μπορεῖ τώρα νά βοηθήσει αὐτούς πού δοκιμάζονται. Μάλι-
στα, δέν χρειάζεται νά ἀναφέρουμε ὅτι, ἐφόσον ὁ Κύριος μᾶς βοηθεῖ
στούς πειρασμούς μας, δέν πρέπει νά παραδίδουμε τόν ἑαυτό μας στήν
ἀπελπισία καί τήν ἀπογοήτευση.
Ἡ ἔρημος τῆς Τεσσαρακοστῆς
Οἱ πιστοί θά συνεξέλθουμε μαζί μέ τόν Κύριο στήν Ἔρημο τῆς Τεσσα-
ρακοστῆς καί θά συμμετάσχουμε στούς πειρασμούς Του. Τόν πρῶτο πει-
ρασμό ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ τόν ἀντιμετωπίζει μέ τήν νηστεία, τόν δεύτε-
ρο μέ τήν ἀδιάλειπτη λατρεία τοῦ Θεοῦ καί τόν τρίτο μέ τήν ταπείνωση.
Εἴθε, ὁ Χριστός νά ἀναδείξει καί ἐμᾶς νικητές στόν ἀγῶνα μας κατά τοῦ
παλαιοῦ ἀνθρώπου καί νά μᾶς ἐνδυναμώνει στήν ἄσκηση τῆς νηστείας,
τῆς διηνεκοῦς λατρείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς ταπεινώσεως.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ.