Στο μοναστήρι της Παναγιάς της Παραμυθίας, η αδελφή Μακρίνα είχε μια συνήθεια που την τηρούσε ευλαβικά κάθε Τετάρτη, εδώ και σαράντα χρόνια. Παρόλο που η Τετάρτη είναι ημέρα αυστηρής νηστείας, η Μακρίνα, μόλις τελείωνε η Θεία Λειτουργία, πήγαινε στο αρχονταρίκι (το σαλόνι του μοναστηριού) και ετοίμαζε ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι από βότανα του βουνού.
Το τοποθετούσε στο τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, έβαζε δίπλα ένα καθαρό κέντημα και μια καρέκλα, αλλά δεν καθόταν ποτέ να το πιει.
Μια Τετάρτη, μια νέα μοναχή, η αδελφή Θέκλα, τη ρώτησε με περιέργεια:
— «Αδελφή Μακρίνα, γιατί κάθε Τετάρτη ετοιμάζεις αυτό το τσάι αφού ξέρω ότι νηστεύεις αυστηρά και δεν πίνεις ούτε νερό μέχρι το απόγευμα; Και γιατί το αφήνεις εκεί να κρυώνει;»
Η Μακρίνα την κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο γαλήνη και της απάντησε ψιθυριστά:
— «Παιδί μου, σήμερα είναι Τετάρτη. Η ημέρα που η Παναγία μας ένιωσε την πρώτη μεγάλη μοναξιά, βλέποντας τον Υιό Της να προδίδεται. Κάθε Τετάρτη, ετοιμάζω αυτό το φλιτζάνι για την “Κουρασμένη Μάνα”. Είναι η δική μου πρόσκληση. Θέλω να ξέρει πως αν στον δρόμο Της, καθώς γυρίζει τον κόσμο και γιατρεύει πληγές, θελήσει να ξαποστάσει για μια στιγμή, εδώ υπάρχει μια γωνιά που Την περιμένει».
Εκείνη την ημέρα, μια ξαφνική καταιγίδα ξέσπασε στο βουνό. Το μοναστήρι τυλίχθηκε στην ομίχλη. Η αδελφή Θέκλα, περνώντας έξω από το αρχονταρίκι, είδε τη Μακρίνα να στέκεται όρθια στην πόρτα, προσευχόμενη σιωπηλά.
Όταν η καταιγίδα κόπασε, οι δύο μοναχές μπήκαν στο δωμάτιο. Το φλιτζάνι ήταν ακόμα εκεί, γεμάτο. Όμως, η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο δεν ήταν κρύα. Μύριζε τριαντάφυλλο και ουράνια γαλήνη, παρόλο που δεν υπήρχαν λουλούδια πουθενά. Και το πιο παράξενο; Το κέντημα που ήταν δίπλα στο φλιτζάνι, ένα απλό λευκό πανί, είχε τώρα πάνω του μια χρυσή κλωστή που δεν την είχε βάλει ανθρώπινο χέρι.
Η Μακρίνα χαμογέλασε. «Δεν χρειάζεται να πιει το τσάι για να έρθει», είπε στη Θέκλα.
«Χρειάζεται μόνο να βρει την πόρτα της καρδιάς μας ανοιχτή»..
Από τότε, κάθε Τετάρτη στο μοναστήρι, οι μοναχές δεν τηρούσαν μόνο τη νηστεία της τροφής, αλλά και τη «νηστεία της φιλοξενίας»: άφηναν πάντα μια θέση άδεια, ένα φλιτζάνι ζεστό ή έναν καλό λόγο έτοιμο, τιμώντας την Παναγία που περιπλανιέται ανάμεσά μας, αναζητώντας λίγη αγάπη.