Θ’. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).
Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ Μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον,καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ·ἐχάρησαν οὖν οἱ Μαθηταὶ ἰδόντες τόν Κύριον.Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν·εἰρήνη ὑμῖν,καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κᾀγὼ πέμπω ὑμᾶς.Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς·λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφιένται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται. Θωμᾶς δέ, εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ιησοῦς.Ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι Μαθηταί·ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων,καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν.Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ἡμῖν. Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾶ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ᾧδε, καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πι στός.Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Θωμᾶς, καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες,καὶ πιστεύσαντες. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστιν γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες, ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
Θ΄ . ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).
Ἐνῷ ἦταν βράδυ κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας, καί ἐκεῖ, ὅπου ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ Μαθητές, ἐνῷ ἦταν κλειστές οἱ θύρες ἀπό τό φόβο τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς λέγει· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Καί λέγοντας αὐτό ἔδειξε σ’ αὐτούς τά χέρια καί τήν πλευρά του. Χάρηκαν λοιπόν οἱ Μαθητές,ὅταν εἶδαν τόν Κύριο. Εἶπε λοιπόν σ’ αὐτούς ὁ Ἰησοῦς πάλι· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας, ἔτσι κι ἐγώ στέλνω ἐσᾶς. Καί μόλις εἶπε αὐτό φύσησε σ’ αὐτούς καί τούς λέγει, λάβετε Πνεῦμα Ἅγιο· ἐάν σέ κάποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρίες τους, συγχωροῦνται σ’ αὐτούς,ἐάν σέ κάποιους τίς κρατήσετε παραμένουν ἀσυγχώρητες. Καί ὁ Θωμᾶς, πού στά Ἑλληνικά σημαίνει Δίδυμος, δέν ἦταν μαζί τους, ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. Τοῦ ἔλεγαν λοιπόν οἱ ἄλλοι Μαθητές· εἴδαμε τόν Κύριο· Κι ἐκεῖνος εἶπε σ’αὐτούς· ἐάν δέν ἰδῶ στά χέρια του τά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό δάκτυλό μου στά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέν θά πιστέψω. Καί μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες πάλι ἦταν μέσα οἱ Μαθητές του καί ὁ Θωμᾶς μαζί τους. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς,ἐνῷ ἦταν κλεισμένες οἱ θύρες, καί στάθηκε στή μέση καί εἶπε· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ἔπειτα λέγει στό Θωμᾶ· Φέρε τό δάκτυλό σου ἐδῶ, καί δές τά χέρια μου, καί φέρε τό χέρι σου καί βάλε το στήν πλευρά μου, καί μή γίνεσαι ἄπιστος ἀλλά πιστός. Καί ἀποκρίθηκε ὁ Θωμᾶς καί τοῦ εἶπε· εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες· θά εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι πού δέν θά μέδοῦν, ἀλλά θά πιστέψουν σ’ ἐμένα. Ὁ Ἰησοῦς βέβαια ἔκανε καί ἄλλα πολλά θαύματα μπροστά στούς Μαθητές του, τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό· αὐτά ὅμως γράφηκαν γιά νά πιστέψετε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί πιστεύοντας νά ἔχετε ζωή χάρη στό ὄνομά του. Ἔπειτα λοιπόν ἀπ’ αὐτά οἱ Μαθητές ἐπέστρεψαν πάλι στό κατάλυμά τους.
Κυριακή Ε΄ Νηστειῶν – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Μαρτίου 2026
23 Μαρτίου, 2026
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Μαρτίου 2026, Κυριακή Ε΄ Νηστειῶν (Ἑβρ. θ΄ 11-14)
11 Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, 12 οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος. 13 εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ραντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, 14 πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
11 Ἀντίθετα ὁ Χριστός ἦλθε ὡς ἀρχιερεύς τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν, τῶν ἀγαθῶν δηλαδή τῆς Καινῆς Διαθήκης. Καί εἰσῆλθε στά ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων μέσα ἀπό μιά ἀνώτερη καί τελειότερη σκηνή, πού δέν κατασκευάστηκε ἀπό χέρια ἀνθρώπων. Δηλαδή δέν εἰσῆλθε μέσα ἀπό μιά ἐπίγεια σκηνή, ὅπως ἦταν ἡ Σκηνή τοῦ Μαρτυρίου, ἀλλά δεδομένου ὅτι τό σῶμα του ἦταν ἡ σκηνή καί κατοικία τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἀσυγκρίτως ἀνώτερη καί τελειότερη, εἰσῆλθε μέσα ἀπό τή σκηνή αὐτή τοῦ σώματός του. Ἀκριβῶς μάλιστα τό σῶμα του αὐτό, ἐπειδή συνελήφθη ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, δέν προερχόταν ἀπό τήν κτίση αὐτή, ἀλλά ἀπό νέα πνευματική κτίση. 12 Οὔτε χρησιμοποίησε ὁ Χριστός ὡς θυσία τό αἷμα τράγων καί μόσχων, ὅπως οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων. Ἀλλά μέ τό δικό του αἷμα μπῆκε μιά γιά πάντα στά ἐπουράνια Ἅγια καί ἐξασφάλισε γιά μᾶς ἀπολύτρωση ὄχι προσωρινή ἀλλά αἰώνια. 13 Διότι, ἐάν τό αἷμα τῶν ταύρων καί τῶν τράγων καί τό ράντισμα μέ τό νερό καί τή στάχτη τοῦ δαμαλιοῦ πού κατακαιγόταν στό θυσιαστήριο δίνει στούς θρησκευτικά μολυσμένους καί ἀκάθαρτους ἕναν ἐξωτερικό καθαρμό καί ἐξαγνίζει τό σῶμα τους, προκειμένου νά μποροῦν νά μετέχουν στή λατρεία, 14 πόσο μᾶλλον τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μέ τό αἰώνιο Πνεῦμα πού κατοικοῦσε μέσα του πρόσφερε στό Θεό ὡς θυσία τόν ἑαυτό του ὁλοκληρωτικά καθαρό καί ἐλεύθερο ἀπό κάθε ρύπο ἁμαρτίας, θά καθαρίσει τή συνείδησή σας ἀπό τά ἔργα τῆς ἁμαρτίας πού φέρνουν στήν ψυχή νέκρωση, καί θά σᾶς ἀξιώσει νά λατρεύετε ἀξίως τόν ζωντανό Θεό;osotir.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Μάρκ. ι΄ 32-45) 29 Μαρτίου 2026
51
Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Τόν καιρόν ἐκεῖνον, πῆρε πάλι κατά μέρος τούς δώδεκα καί ἄρχισε νά τούς λέγει
ἐκεῖνα πού πρόκειται νά συμβοῦν, ὅτι δηλαδή, νά, ἀνεβαίνουμε στά Ἱεροσόλυμα καί
ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου θά παραδοθεῖ στούς ἀρχιερεῖς καί στούς Γραμματεῖς, καί θά
τόν καταδικάσουν σέ θάνατο καί θά τόν παραδώσουν στούς ἐθνικούς, καί θά τόν
ἐξευτελίσουν καί θά τόν μαστιγώσουν καί θά τόν πτύσουν καί θά τόν θανατώσουν,
καί τήν τρίτη ἡμέρα θά ἀναστηθεῖ. Τόν πλησιάζουν ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, οἱ γιοί
τοῦ Ζεβεδαίου, καί τοῦ λέγουν: Διδάσκαλε, θέλουμε ὅ,τι σοῦ ζητήσουμε νά μᾶς τό
κάνεις. Αὐτός τούς εἶπε: Τί θέλετε νά κάνω γιά ἐσᾶς; Αὐτοί τοῦ εἶπαν: Ὅρισε νά
καθίσουμε ὁ ἕνας στά δεξιά σου καί ὁ ἄλλος στά ἀριστερά σου κατά τήν ἔνδοξη πα-
ρουσία σου. Ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε: Δέν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νά πιεῖτε τό
ποτήριο πού πίνω ἐγώ καί νά βαπτισθεῖτε τό βάπτισμα πού ἐγώ βαπτίζομαι; Καί
αὐτοί τοῦ εἶπαν: Μποροῦμε. Ὁ Ἰησοῦς εἶπε σέ αὐτούς: Τό μέν ποτήριο πού πίνω
ἐγώ, θά τό πιεῖτε, καί τό βάπτισμα πού ἐγώ βαπτίζομαι, θά τό βαπτισθεῖτε· ἀλλά τό
νά καθίσετε ἀπό τά δεξιά μου καί ἀπό τά ἀριστερά μου, δέν εἶναι δικό μου δικαίωμα
νά τό παραχωρήσω, ἀλλά θά δοθεῖ σέ ἐκείνους, γιά τούς ὁποίους ἔχει ἑτοιμασθεῖ.
Καί οἱ δέκα πού τό ἄκουσαν, ἄρχισαν νά ἀγανακτοῦν ἐναντίον τοῦ Ἰακώβου καί τοῦ
Ἰωάννου. Ὁ Ἰησοῦς τούς κάλεσε καί τούς λέγει: Ξέρετε ὅτι ἐκεῖνοι πού ἀρέσκονται
νά κυβερνοῦν τά ἔθνη, στήν πραγματικότητα καταδυναστεύουν τά ἔθνη καί ἐκεῖνοι
πού θεωροῦνται ἄρχοντές τους τά καταπιέζουν. Σέ ἐσᾶς, ὅμως, δέν πρέπει νά εἶναι
ἔτσι, ἀλλά ἐκεῖνος πού θέλει νά γίνει μέγας ἀνάμεσά σας, νά εἶναι ὑπηρέτης σας,
καί ἐκεῖνος πού θέλει νά εἶναι πρῶτος ἀπό ἐσᾶς, νά εἶναι δοῦλος ὅλων· ἄλλωστε,
καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου δέν ἦλθε γιά νά τόν ὑπηρετήσουν, ἀλλά γιά νά ὑπη-
ρετήσει καί νά δώσει τή ζωή του ὡς λύτρο χάριν ὅλων.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)
Ο ΕΞΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ὅσο πλησιάζουμε πρός τό τέλος τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τόσο μᾶς
βοηθᾶ ἡ Ἐκκλησία μέ τήν θεία λατρεία, τόν λόγο της, τίς ἱερές μορφές
τῶν Ἁγίων πού προβάλλει νά μυσταγωγηθοῦμε στά ἄχραντα Πάθη, τόν
Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Μία ἀπό αὐτές τίς ἅγιες μορφές
εἶναι ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, πού σήμερα ἑορτάζεται. Ἀπό τήν ζωή της
διδασκόμαστε τήν μεταμορφωτική δύναμη τῆς μετανοίας. Περιέπεσε
στήν ζοφώδη ἄβυσσο τῆς ἀκολασίας· ὅμως ἀξιώθηκε ἀπό τήν ἄπειρη
ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, μέ τήν δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τήν μεσιτεία
τῆς Θεοτόκου, νά φθάσει σέ ὕψιστο σημεῖο ἐξαγιασμοῦ.
Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού σήμερα ἀναγινώσκεται στίς ἐκκλησίες
μας διδάσκει σέ κάθε πιστό τήν ὁδό, τόν τρόπο, γιά νά μπορέσει νά προσ-
εγγίσει τόν Κύριο καί νά ἐμπλησθεῖ ἀπό τόν ἁγιασμό Του, τήν ζωοποιό
Χάρι Του, τό φῶς καί τήν θεία ζωή Του.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, «Ἀρχηγός τῆς ζωῆς»
Στήν εὐχή τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς στήν θεία Λειτουργία ὁμολογοῦμε
ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀπερινόητος, ἀόρατος, ἀκατάληπτος· ἐξίσου ἀπερινόη-
τα εἶναι ἡ ἀγάπη Του, τό ἔλεος καί οἱ οἰκτιρμοί Του. Αὐτή ἀκριβῶς ἡ θεία
ἀγάπη φανερώνεται στό Πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί στήν
διακονία Του πρός τόν ἄνθρωπο. Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, λέει ὁ Κύριος,
δέν ἦρθε γιά νά ὑπηρετηθεῖ, ἀλλά γιά νά ὑπηρετήσει καί νά προσφέρει
τήν ζωή Του λύτρο γιά ὅλους. Ἑπομένως, ὅσο περισσότερο ὁ πιστός
ἀποδέχεται ὅτι ὁ Θεός διά τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ Του ἐν Πνεύματι
Ἁγίῳ καλεῖ τόν ἄνθρωπο σέ κοινωνία καί σχέση ζωῆς, τόσο βαθύτερα
βιώνει τήν προσφορά, τήν διακονία καί τήν θυσία τοῦ Χριστοῦ ὑπέρ παγ-
γενοῦς τοῦ Ἀδάμ, ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος
στό μέτρο τῶν δυνατοτήτων του συναισθανθεῖ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ,πλημμυρίζει ἀπό τήν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ, τίς δωρεές καί τά χαρίσματα
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί διδάσκεται νά παραδίδει τόν ἑαυτό του διά τῆς
πίστεως καί τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος στόν Κύριο, ὥστε νά συμβάλλει καί
αὐτός στήν φανέρωση τῆς Δόξης τοῦ Θεοῦ καί νά γίνεται διάκονος τῶν
συνανθρώπων του, «ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε» (πρβλ. Ρωμ. 14,15), διά-
κονος τῆς σωτηρίας τους, τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ ἐσχάτου σκοποῦ τῆς
ζωῆς τους, δηλαδή τῆς θεώσεώς τους.
Ἡ φιλαυτία ὡς κατάλυση τῆς ἀγάπης
Ὁ Κύριος στήν περικοπή μας προλέγει στούς μαθητές του τό σωτήριο
πάθος Του, τόν σταυρικό θάνατο καί τήν τριήμερο Ἀνάστασή Του. Οἱ μα-
θητές δέν μποροῦσαν τότε νά ἐννοήσουν ὅτι ὁ Χριστός μέσα ἀπό τό πά-
θος Του θά προσφέρει τήν λύτρωση στόν λαό τοῦ Θεοῦ, τόν νέο Ἰσραήλ τῆς χάριτος. Γι’ αὐτό καί τοῦ ζητοῦν τιμές καί ἀξιώματα, καθότι πίστευαν
ὅτι ὁ Χριστός ἀνεβαίνοντας στά Ἱεροσόλυμα θά ἐξεδίωκε τούς κατακτη-
τές Ρωμαίους καί θά ἀποκαθιστοῦσε τήν βασιλεία τοῦ Δαυίδ. Εἶναι ὀδυ-
νηρό νά μιλᾶς στούς μαθητές σου γιά σταυρό καί θάνατο καί αὐτοί νά μή
μποροῦν νά καταλάβουν τό βάθος τῶν λεγομένων καί νά ἔχουν τόν νοῦ
τους σέ ἐγκόσμια ἀξιώματα καί βασιλεῖες. Ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ,
ὡς ἀπερινόητη καί ἀνείκαστη, τούς περιβάλλει μέ κατανόηση καί εὐγέ-
νεια καί τούς βοηθᾶ νά μετάσχουν στήν φαινομενική ἀδυναμία τῆς θυ-
σίας Του, πού εἶναι φανέρωση τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ.
Ἡ φιλαυτία συνήθως καί ὄχι ἡ διακονία ὠθεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ἐπι-
δίωξη ἀξιωμάτων γιά νά μήν ὑπηρετεῖ, ἀλλά νά ὑπηρετεῖται· γιά νά μή
θυσιάζεται, ἀλλά νά θυσιάζει τούς ἄλλους στόν βωμό τῶν φιλοδοξιῶν καί τῆς ἀρχομανίας. Δυστυχῶς, ὁ ἄνθρωπος σήμερα ἔχει θεοποιήσει τόν
ἀτομισμό καί τήν ἐγωκεντρικότητα· δέν διστάζει νά χρησιμοποιεῖ καί νά
ἐκμεταλλεύεται, κυρίως τούς ἀσθενέστερους, γιά τήν ἐπιδίωξη τῶν
σκοπῶν του. Τοιουτοτρόπως καταλύεται ἡ ἀγάπη, «ἀργεῖ τό Εὐαγγέ-
λιον», περιφρονεῖται τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ζητεῖ νά μετα-
βάλλουμε τήν φιλαυτία σέ φιλοθεΐα καί φιλανθρωπία.
Ἀνατροπή τῆς ἀνθρώπινης θεωρήσεως τῶν πραγμάτων
Ὁ Χριστός μέ τό δικό Του ὑπόδειγμα βοηθᾶ τόν ἄνθρωπο νά ὑπερβεῖ
τόν ἐγωισμό του καί νά τόν μεταβάλλει σέ μετριοφροσύνη, πραότητα,
διακονία, θυσία καί, ἑπομένως, ἀγάπη ἀληθινή. Γι’ αὐτό καί λέει ὅτι «ὅποι-
ος θέλει νά γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας, πρέπει νά γίνει ὑπηρέτης σας·
καί ὅποιος ἀπό σᾶς θέλει νά εἶναι πρῶτος, πρέπει νά γίνει δοῦλος ὅλων».
Ὁ ἄνθρωπος γίνεται μεγάλος ὅταν εἶναι φορέας τῆς μεγάλης ἀγάπης
τοῦ Θεοῦ καί ὅταν αὐτή τήν ἀγάπη τήν προσφέρει ὡς θυσία, διακονία,
συγχωρητικότητα καί κατανόηση στόν συνάνθρωπο. Ἀπό αὐτή τήν μεγα-
λωσύνη ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη ἡ ἐποχή μας.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ