Α΄. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Ματθαῖον. (ΚΗ΄. 16-20).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, οἱ ἕνδεκα μαθηταὶ ἐπορεύθησαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὸ ὄρος οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς·καὶ ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν αὐτῷ, οἱ δὲ ἐδίστασαν· καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν, καὶ ἰδού, ἐγὼ μεθ’ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.
Α΄. ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Ματθαῖον. (ΚΗ΄. 16-20).
Ἐκεῖνο τόν καιρό οἱ ἕνδεκα Μαθητές πορεύθηκαν (πῆγαν) στή Γαλιλαία, στό ὄρος πού τούς πρόσταξε ο Ἰησοῦς·καί μόλις τόν εἶδαν, τόν προσκύνησαν, μερικοί ὅμως δίστασαν·καί ἀφοῦ ἦλθε κοντά τους ὁ Ἰησοῦς, μίλησε σ’ αὐτούς λέγοντας· μοῦ δόθηκε κάθε ἐξουσία στόν οὐρανό καί ἐπάνω στή γῆ· πηγαίνετε λοιπόν καί διδάξετε σέ ὅλα τά ἔθνη, βαπτίζοντάς τους στό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηροῦν (νά ἐφαρμόζουν) ὅλα ὅσα σᾶς παρήγγειλα· καί νά,ἐγώ εἶμαι μαζί σας μέχρι τό τέλος τοῦ κόσμου. Ἀμήν.
Κυριακή τοῦ Θωμᾶ – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Πράξ. ε΄ 12-20)
‘Eν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος· τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός· μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν. συνήρχετο δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν πέριξ πόλεων εἰς ῾Ιερουσαλὴμ φέροντες ἀσθενεῖς καὶ ὀχλουμένους ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, οἵτινες ἐθεραπεύοντο ἅπαντες. Ἀναστὰς δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ σὺν αὐτῷ, ἡ οὖσα αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔθεντο αὐτοὺς ἐν τηρήσει δημοσίᾳ. ἄγγελος δὲ Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἐξαγαγών τε αὐτοὺς εἶπε· πορεύεσθε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ρήματα τῆς ζωῆς ταύτης.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση
Στὴν ἐποχὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας μᾶς μεταφέρει ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Μᾶς περιγράφει τὴν ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἐπιτελοῦσαν «σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά»· πολλὰ καὶ ἐντυπωσιακὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα συγκλόνιζαν τὸν λαό. Μάλιστα ὁ ἱερὸς συγγραφέας τῶν Πράξεων προσθέτει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβγαζαν τοὺς ἀσθενεῖς στὶς πλατεῖες, ἐπάνω σὲ φορεῖα, ὥστε, ὅταν θὰ περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, νὰ πέσει ἔστω καὶ ἡ σκιά του ἐπάνω σὲ κάποιον ἀσθενή. Ἀρκοῦσε καὶ μόνο αὐτὸ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει. Μαζεύονταν ἐπιπλέον ἀπὸ τὶς γύρω πόλεις ἄνθρωποι καὶ ἔφερναν ἀσθενεῖς κάθε εἴδους καὶ ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ἐπήρεια δαιμονική. Ὅλους δὲ τοὺς θεράπευαν οἱ Ἀπόστολοι.
Καὶ ὅλοι αὐτοὶ δὲν θεραπεύονταν μόνο σωματικά. Τὸ σημαντικότερο εἶναι ὅτι θεραπεύονταν πνευματικά. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐντυπωσιακὰ «σημεῖα» ὁδηγοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀληθινὴ πίστη. Πίστευαν στὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Διαπίστωναν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τὸν Ὁποῖο οἱ ἴδιοι εἶχαν σταυρώσει, ἦταν ζωντανός. Ἄλλωστε, «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Πράξ. γ΄ 6) ἐπιτελοῦσαν τὰ θαύματα οἱ Ἀπόστολοι· μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐνεργοῦσε τὰ θαύματα διὰ τῶν Ἀποστόλων. Πίστευαν τελικὰ στὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πίστευαν στὴν Ἀνάστασή του. Γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
Τὰ θαύματα συνεχίσθηκαν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τῶν Ἀποστόλων. Συνεχίζονται αἰῶνες τώρα μέσα στὴν Ἐκκλησία μας διὰ τῶν Ἁγίων καὶ διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος τοῦ θαύματος! Ὁ ἱερὸς τόπος, στὸν ὁποῖο ἐνεργεῖ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλα τὰ θαύματα μᾶς ἀνάγουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. «Εἰ οὐκ ἀνέστη, ἀλλά μένει νεκρός, πῶς ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ οἱ ἀπόστολοι σημεῖα ἐποίησαν;» (PG 60, 19), εὔλογα ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἐὰν δὲν ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, ἀλλὰ μένει νεκρός, πῶς ἐπιτέλεσαν τόσα σημεῖα οἱ Ἀπόστολοι, ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομά του; Τὰ ἐπιτέλεσαν μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Κυρίου Ἰησοῦ. Γι᾿ αὐτὸ τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Βεβαιώνουν τελικὰ τὴ θεότητά του.
2. Ἡ Ἀνάσταση ἀλλάζει τὴ ζωή μας
Ὅλα αὐτὰ βέβαια τὰ ἐντυπωσιακὰ σημεῖα κίνησαν τὸν φθόνο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τῶν Σαδδουκαίων. Βλέποντας τὴ δυναμικὴ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας θέλησαν νὰ ἀνακόψουν τὴν πορεία της. Συνέλαβαν ἔτσι τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς φυλάκισαν, γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα καὶ τὰ θαύματά τους. Τότε ὅμως ἐπενέβη καὶ πάλι ὁ Θεὸς μὲ τρόπο θαυμαστό. Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε στοὺς Ἀποστόλους κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύχτας, ἄνοιξε τὶς πύλες τῆς φυλακῆς καὶ τοὺς ἐλευθέρωσε, δίνοντάς τους τὴν ἑξῆς προτροπή: «Πορεύεσθε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ρήματα τῆς ζωῆς ταύτης». Δηλαδή, πηγαίνετε καὶ σταθεῖτε μὲ θάρρος στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ κηρύξτε στὸν λαὸ τὰ θεῖα λόγια τῆς νέας ζωῆς, ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο.
Ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου, συνεπῶς, δὲν περιέχει ἀνθρώπινους στοχασμούς, ἀλλὰ ἐξαγγέλλει τὴν ἀλήθεια, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν θεάρεστο τρόπο ζωῆς. Τὸ Εὐαγγέλιο ἀλλάζει τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸ δὲν τὸ ἄντεχαν οἱ Σαδδουκαῖοι, οὔτε ὁ ἀρχιερέας, ὁ ὁποῖος πιθανότατα ἀνῆκε στὴ δική τους θρησκευτικὴ ὁμάδα. Ἦταν ἄνθρωποι ὑλόφρονες, οἱ ὁποῖοι δὲν πίστευαν στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Δὲν ἄντεχαν ν’ ἀκοῦν τὸ κήρυγμα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, γιὰ τὴ Μέλλουσα Κρίση, γιὰ τὴ μετὰ θάνατον ζωή, γιὰ τὴν αἰώνια ἀνταπόδοση τῶν πράξεων τῶν ἀνθρώπων. Ἐνοχλοῦσαν ὅλα αὐτὰ τὴ βεβαρημένη συνείδησή τους, ἔλεγχαν τὸν τρόπο ζωῆς τους, ποὺ ἦταν βυθισμένος στὴν ὕλη. Ἢ ἔπρεπε νὰ πιστέψουν καὶ νὰ ἀλλάξουν ζωή, ἢ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Οἱ Σαδδουκαῖοι προτίμησαν τὸ δεύτερο.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου λοιπὸν ὁρίζει τὴ ζωή μας. Ἔχει καὶ πρέπει νὰ ἔχει ἄμεση συνέπεια στὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας. «Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστι» (Ἰω. ϛ΄ 63), εἶχε πεῖ ἄλλωστε ὁ Χριστός. Δηλαδή, τὰ λόγια ποὺ σᾶς λέω, ἐπειδὴ εἶναι λόγια Θεοῦ, ἔχουν μέσα τους Πνεῦμα καὶ γι᾿ αὐτὸ μεταδίδουν ζωή. Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ ὅτι καὶ ἡ δική μας ζωὴ πρέπει νὰ εἶναι ἀναστημένη ζωή· ἀναστημένη ἀπὸ τὰ πάθη· ζωὴ σύμφωνη μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου. Νὰ μὴν εἴμαστε ὑποταγμένοι στὸ ὑλιστικὸ φρόνημα, ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ νὰ ζοῦμε ἀπὸ τώρα τὴν ἀναστημένη ζωή· τὴ ζωὴ ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος καὶ ἡ ὁποία συνεχίζεται στὴν αἰωνιότητα.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ἰωάν. κ΄ 19-31 9 Ἀπριλίου 2026
Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Ὅταν λοιπόν βράδιασε ἐκείνη τήν ἡμέρα τήν πρώτη τῆς ἑβδομάδας, καί ἐνῶ οἱ
πόρτες ἦταν κλειστές, ἐκεῖ ὅπου ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ μαθητές, λόγῳ τοῦ
φόβου τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση· καί λέγει σέ αὐτούς:
Εἰρήνη ὑμῖν. Καί ὅταν εἶπε αὐτό, ἔδειξε σέ αὐτούς τά χέρια καί τήν πλευρά του.
Τότε οἱ μαθητές χάρηκαν πού εἶδαν τόν Κύριο. Τότε εἶπε σέ αὐτούς πάλι ὁ Ἰη-
σοῦς: Εἰρήνη ὑμῖν. Ὅπως ἀπέστειλε ἐμένα ὁ Πατήρ, καί ἐγώ ἀποστέλλω ἐσᾶς.
Καί ὅταν εἶπε αὐτό, φύσησε καί λέγει σέ αὐτούς: Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· σέ ὅποι-
ους συγχωρήσετε τίς ἁμαρτίες, νά εἶναι συγχωρημένες, σέ ὅποιους δέν τίς συγ-
χωρήσετε, νά μένουν ἀσυγχώρητες. Ὁ Θωμᾶς ὅμως, ἕνας ἀπό τούς δώδεκα μα-
θητές, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, δέν ἦταν μαζί τους ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. Τοῦ ἔλεγαν,
λοιπόν, οἱ ἄλλοι μαθητές: Εἴδαμε τόν Κύριο. Αὐτός τούς εἶπε: Ἄν δέν δῶ στά
χέρια του τό σημάδι ἀπό τά καρφιά, καί δέν βάλω τό δάκτυλό μου στό σημάδι
τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέν θά πιστέψω. Καί
ὕστερα ἀπό ὀκτώ ἡμέρες ἦταν πάλι οἱ μαθητές του μέσα στό σπίτι καί ὁ Θωμᾶς
μαζί τους. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς ἐνῶ οἱ πόρτες ἦταν κλειστές, στάθηκε στή μέση καί
εἶπε: Εἰρήνη ὑμῖν. Κατόπιν λέγει στόν Θωμᾶ: Φέρε ἐδῶ τό δάκτυλό σου καί κοίτα-
ξε τά χέρια μου, καί φέρε τό χέρι σου καί βάλε το στήν πλευρά μου, καί μή γίνε-
σαι ἄπιστος ἀλλά πιστός. Καί ἀποκρίθηκε ὁ Θωμᾶς καί εἶπε σέ αὐτόν: Ὁ Κύριός
μου καί ὁ Θεός μου. Λέγει σέ αὐτόν ὁ Ἰησοῦς: Πίστεψες, ἐπειδή μέ εἶδες· μακάρι-
οι ὅσοι πίστεψαν χωρίς νά ἔχουν δεῖ. Ὁ Ἰησοῦς βέβαια ἐπιτέλεσε καί ἄλλα πολλά
θαύματα μπροστά στούς μαθητές του, τά ὁποῖα δέν ἔχουν γραφεῖ στό βιβλίο
τοῦτο· αὐτά ἔχουν γραφεῖ γιά νά πιστέψετε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός ὁ Υἱός
τοῦ Θεοῦ, καί ἀφοῦ πιστεύετε, νά ἔχετε ζωή στό ὄνομά του.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή εἶναι μία εἰκόνα τῆς Βασιλείας τοῦ Θε-
οῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀναστάς Κύριος, Αὐτός πού κατέλυσε τό κράτος
τοῦ θανάτου, εἰσῆλθε «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» ἐκεῖ πού ἦσαν συνηγ-
μένοι οἱ μαθητές «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων», στάθηκε στό μέσον καί
τούς μετέδωσε τήν εἰρήνη καί τό Ἅγιο Πνεῦμα Του γιά νά συγχωροῦν τίς
ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Αὐτό εἶναι τό κυριότερο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας·
νά εἰρηνεύει τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό, τόν ἑαυτό του καί τόν συνάνθρω-
πο· νά τόν ἀπαλλάσσει ἀπό τίς ἁμαρτίες, νά τόν ἀξιώνει τῆς θέας καί τῆς
κοινωνίας τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ καί νά τόν καθιστᾶ μέτοχο τῆς Βασι-
λείας τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε ἀνάμεσα στούς μαθητές Του, ἤ μᾶλλον στό
μέσον τῆς καρδιᾶς τοῦ καθενός ἀπό αὐτούς, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Πα-
λαμᾶ. Ὁ Θωμᾶς, ὡς γνωστόν, ἀπουσίαζε ἀπό τήν σύναξη τῶν μαθητῶν
κατά τήν πρώτη ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος. Φαίνεται ὅτι εἶχε ἀπομονω-
θεῖ, κυριευμένος ἀπό ἀμφιβολίες καί φόβο. Ἔτσι, ἐπέδειξε δυσπιστία
στήν διαβεβαίωση τῶν μαθητῶν ὅτι εἶδαν τόν Κύριο. Ὅμως, ὅταν μετά
ὀκτώ ἡμέρες, τήν ἑπομένη δηλαδή Κυριακή ἀπό τήν πρώτη ἐμφάνιση,
ἦταν καί αὐτός μαζί μέ τούς μαθητές· ἀξιώθηκε νά δεῖ τόν Ἀναστάντα καί
νά συνομιλήσει μαζί Του. Στό σημεῖο αὐτό ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς
κάνει μία εὔστοχη ἐπισήμανση· ὅταν κι ἐμεῖς, ὅπως ὁ Θωμᾶς, ἀπουσιάζου-
με ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές Συνάξεις, στερούμεθα τῆς θέας τοῦ Ἀναστάν-
τος, γιατί στήν θεία Λειτουργία, μέ τήν δύναμη, τήν ἐνέργεια, τήν χάρι
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τήν δική μας συνέργεια, ἀποκτοῦμε ἐμπειρία
τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στήν καρδιά μας· αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς εἰρη-
νεύει, μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τήν δυσπιστία καί τίς ἁμαρτίες μας, τά λάθη
καί τίς ἀδυναμίες μας καί ὅτι μᾶς ἀξιώνει τῆς κοινωνίας Του.Ἡ δυσπιστία τοῦ Θωμᾶ
Ἄν καί ὁ Χριστός μακάρισε ὅσους χωρίς νά τόν δοῦν πίστευσαν σέ
Αὐτόν, ἱκανοποίησε τήν καλοπροαίρετη δυσπιστία τοῦ Θωμᾶ καί τόν
ἀξίωσε τῆς θείας ἐμφανείας Του. Ὁ Θωμᾶς εἰρήνευσε, ἀφοῦ τόν κα-
τηύγασε τό φῶς τῆς πίστεως πού ὅταν ἀγγίξει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώ-
που τόν πληροφορεῖ ἀπλανῶς γιά μή ὁρατές ὑπερβατικές ἀλήθειες.
Ἔτσι, ὁμολόγησε ἀπό τά τρίσβαθα τῆς καρδιᾶς του ὅτι ὁ Ἀναστάς Ἰη-
σοῦς δέν εἶναι ἁπλῶς ὁ διδάσκαλος, ὁ προφήτης, ἀλλά ὁ Κύριος καί Θε-
ός Του. Καί ὁ Κύριος δέν ἐπέπληξε τόν Θωμᾶ γιά τήν δυσπιστία του. Ἡ
συμπεριφορά τοῦ Χριστοῦ εἶναι φανέρωση τῆς θεϊκῆς ἀγάπης, τῆς κα-
τανοήσεως, τῆς συγχωρητικότητας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος κλονίζει
τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ Θωμᾶ στόν ἑαυτό του, συντρίβει τόν ἐγωισμό του
καί ζεῖ στήν ὕπαρξή του τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ.Ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων
Ἀλλά καί ὁ ἄνθρωπος, ὁ κάθε ἄνθρωπος, πού ἀξιώνεται νά μακαρι-
σθεῖ ἀπό τόν Ἀναστάντα, ἐπειδή πιστεύει σέ Αὐτόν καί, μάλιστα, χωρίς
νά Τόν ἔχει δεῖ αἰσθητά, βιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν χαρά καί
τήν χάρι. Παραμένει ἑνωμένος, συναρμοσμένος μέ τόν Ἀναστάντα Κύ-
ριο καί διά τοῦ Ἀναστάντος μέ τούς συνανθρώπους του. Αὐτή ἡ ζῶσα
καί φωτεινή πίστη ἐνεργεῖται, ἀποκαλύπτεται μέ τήν ἀγάπη (Γαλ. 5,6).
Φανερώνεται μέ τήν ἀπόφαση καί τήν προσπάθεια νά εἶσαι πιό ταπεινός
καί πρᾶος στίς σχέσεις σου· πιό ἀνθεκτικός καί ὑπομονητικός στήν
ἄρση τοῦ σταυροῦ σου· πιό τολμηρός, γενναῖος καί ἀνιδιοτελής στήν
ἀγάπη· πιό πασχαλινός στό βλέμμα καί τήν καρδιά· πιό εὐγνώμων στόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους· πιό συνεπής στό ἦθος πού διαμορφώνεται μέ
ὑπόδειγμα τό ἦθος τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων.
Ἡ Κυριακή τοῦ Θωμᾶ τύπος τῆς αἰωνιότητος
Ἡ Νέα Κυριακή ἤ Κυριακή τοῦ Θωμᾶ ἤ τοῦ Ἀντίπασχα γίνεται τύπος
τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ἀνέσπερη ἡμέρα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ
στό μέσον τῆς Ἐκκλησίας, διαπίστωση τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως.
Αἴρει κάθε ἀμφιβολία καί γίνεται ἄρρηκτος σύνδεσμος, προσωπική κοι-
νωνία μέ τόν Ἀναστάντα.
Ἔκθαμβοι καί ἐμεῖς ἄς δοξάσουμε τόν Χριστό, ὡς τόν Κύριο καί Θεό
μας, καί ἄς τόν ὑμνήσουμε μέ αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν
σημερινή ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου· «Σέ τόν ὡς Θεόν ἐκ τάφου ἀναστάν-
τα Χριστόν, οὐ βλεφάροις ἰδόντες, ἀλλά καρδίας πόθῳ πεπιστευκότες,
ἐν ὕμνοις μεγαλύνομεν»· δηλαδή, Ἐσένα Χριστέ, πού ὡς Θεός ἀναστή-
θηκες ἀπό τόν τάφο, ἀφοῦ σέ εἴδαμε ὄχι μέ τά σωματικά μας μάτια,
ἀλλά μέ τόν πόθο τῆς καρδιᾶς μας Σέ πιστεύσαμε καί σέ δοξολογοῦμε
μέ ὕμνους εὐχαριστίας.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.ΑΠΟΣ.ΔΙΑΚΟΝΙΑ