Πρέπει να τονιστεί εδώ πως στην Ορθόδοξη πνευματικότητα, ο πνευματικός (ο ιερέας που έχει την ευθύνη της πορείας ενός πιστού), είναι αυτός που ορίζει εάν και πότε πρέπει να τηρούνται κατά γράμμα τα επιτίμια των Κανόνων και πότε όχι. Δεν είναι Ταλμούδ το Πηδάλιο. Δεν είναι άτεγκτοι κανόνες, που πρέπει να τηρούνται δήθεν απαρεγκλήτως. Είναι “ενδεικτικές κατευθύνσεις”, που αφήνονται στη διάθεση των πνευματικών, για να τους χρησιμοποιήσουν στη βοήθεια των πιστών.
Ο ΡΒ’ Κανών της εν Τρούλλω Πενθέκτης Συνόδου τονίζει πως τα επιτίμια πρέπει να χορηγούνται ως φάρμακο για τη θεραπεία των παθών – όχι ως σαδιστική τιμωρία. Και φυσικά δεν προσεγγίζονται όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο στην πνευματική ζωή… Ως γνωστόν τοις πάσι που έχουν εκκλησιαστικό βίωμα, η Ορθοδοξία δεν είναι συλλογή κανόνων ηθικής που εφαρμόζεται κατά γράμμα. Αλλά καθολικός τρόπος ζωής. Που αναδεικνύει ως γνωστόν ως μια μέγιστη αρετή την ΔΙΑΚΡΙΣΗ. Και γι’ αυτό οφείλει ο κάθε πνευματικός να προοδεύει στο χάρισμα της διάκρισης, ώστε να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του κάθε πιστού ξεχωριστά, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της προσωπικότητάς του, και τις ιδιαίτερες ανάγκες του.oodeg