Γ΄. ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Μᾶρκον. (ΙΣΤ΄. 9-20).

Ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς τό πρωΐ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδας, ἐμφανίσθηκε πρῶτα στή Μαρία τη Μαγδαληνή, ἀπό τήν ὁποία εἶχε βγάλει ἑπτά δαιμόνια.Ἐκείνη, πῆγε καί τό ἀνήγγειλε στούς Μαθητές πού τόν εἶχαν ἀκολουθήσει, οἱ ὁποῖοι πενθοῦσαν καί ἔκλαιαν, καί ἐκεῖνοι, ὅταν ἄκουσαν ὅτι ζεῖ καί ἐμφανίσθηκε σ’ αὐτήν,ἔδειξαν ἀπιστία. Καί μετά ἀπ’ αὐτά φανερώθηκε μέ μορφή διαφορετική (ἀπό ὅτι ἦταν πρό τοῦ πάθους) σέ δυό ἀπ’ αὐτούς (τούς Μαθητές), καθώς πήγαιναν σέ κάποιο χωράφι.Κι ἐκεῖνοι πῆγαν καί τό ἀνήγγειλαν στούς ὑπολοίπους,ἀλλά οὔτε σ’ ἐκείνους πίστεψαν. Ὕστερα ἐνῷ εἶχαν καθίσει γιά δεῖπνο οἱ ἕνδεκα Μαθητές, φανερώθηκε σ’ αὐτούς καί ἐπέπληξε (ἐπέπληξε) τήν ἀπιστία καί τή σκληροκαρδία τους, διότι δέν πίστεψαν σ’ αὐτούς πού τόν εἶδαν ἀναστημένο. Καί εἶπε σ’ αὐτούς·πηγαίνετε σέ ὅλο τόν κόσμο καί κηρύξτε τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλη τήν κτίση.Ὅποιος πιστεύσει καί βαπτισθεῖ θά σωθεῖ, καί ὅποιος ἀπιστήσει θα καταδικασθεῖ. Καί θά ἐπακολουθήσουν σ’ αὐτούς πού θα πιστέψουν τά ἑξῆς σημεῖα (θαύματα). Στό ὄνομά μου θα βγάλουν δαιμόνια· θά μιλήσουν μέ καινούριες γλῶσσες·θά πιάσουν καί θά σηκώσουν φίδια· καί ἄν πιοῦν κάποιο θανατηφόρο δηλητήριο, δέν θά τούς βλάψει· θά βάλλουν τά χέρια τους ἐπάνω σέ ἀρρώστους καί θά γίνουν καλά. Ὁ Κύριος λοιπόν, ἀφοῦ μίλησε σ’ αὐτούς,ἀναλήφθηκε στόν οὐρανό καί κάθισε στά δεξιά τοῦ Θεοῦ. Καί ἐκεῖνοι ἀφοῦ βγῆκαν κήρυξαν παντοῦ, ἐνῷ ὁ Κύριος ἦταν συνεργός (τούς βοηθοῦσε) καί βεβαίωνε τό λόγο τους μέ τά σημεῖα (τά θαύματα) πού ἐπακολουθοῦσαν. Ἀμήν.

Ἀπόστολος Κυριακῆς

Κυριακή Γ΄ Ἐπιστολῶν – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Ἰουνίου 2026

15 Ιουνίου, 2026

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Ἰουνίου 2026, Κυριακή Γ΄ Ἐπιστολῶν (Ρωμ. ε΄ 1-10)

Ἀδελφοί, δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἡ εὐεργεσία τῶν θλίψεων

Ἕναν παράδοξο λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας. Ἀφοῦ πρωτύτερα εἶχε κάνει λόγο γιὰ τὴν οὐράνια δόξα, τὴν ὁποία ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε οἱ πιστοὶ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τώρα ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ δόξα αὐτὴ περνᾶ μέσα ἀπὸ θλίψεις. Καὶ μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει: «καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσι». Δηλαδή, καυχιόμαστε γιὰ τὶς θλίψεις τὶς ὁποῖες ὑποφέρουμε.

Ἀσφαλῶς προκαλεῖ προβληματισμὸ ἡ φράση αὐτὴ τοῦ θεόπνευστου Ἀποστόλου. Ἡ πείρα ὅλων βεβαιώνει ὅτι ἡ ζωή μας ἐπάνω στὴ γῆ εἶναι ζυμωμένη μὲ τὶς θλίψεις, κάποτε κι ἀπὸ τὴ νεαρή μας ἀκόμη ἡλικία. Οἱ δοκιμασίες, ὁ πόνος, οἱ ἀσθένειες, οἱ συκοφαντίες, οἱ περιφρονήσεις, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ἀδικία εἶναι καταστάσεις ποὺ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι κάποια στιγμὴ ἀντιμετωπίζουμε. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ καυχιόμαστε γιὰ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα μᾶς ταπεινώνουν, μᾶς πικραίνουν καὶ μᾶς στενοχωροῦν; Μήπως ὑπερβάλλει ὁ ἀπόστολος Παῦλος;

Ὁ λόγος του εἶναι ἀληθινός. Οἱ πιστοὶ μποροῦμε νὰ φθάσουμε στὸ σημεῖο ἀκόμη καὶ νὰ καυχηθοῦμε γιὰ τὶς θλίψεις, ὅταν κατανοήσουμε ὅτι ὠφελοῦν πνευματικὰ τὴν ψυχή μας. Μᾶς ταπεινώνουν, μᾶς στρέφουν στὸν Θεό. Μᾶς ὠφελοῦν ὅπως τὰ φάρμακα, τὰ ὁποῖα κάποτε εἶναι πικρὰ καὶ ὀδυνηρά, γιατρεύουν ὅμως τὸν ἀσθενή. Μὲ τὴν πνευματικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων οἱ θλίψεις εἶναι εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ.

2. Ἡ χρυσὴ σκάλα τῆς ὑπομονῆς

Στὴ συνέχεια τοῦ λόγου του ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπεξηγεῖ τὴν ὀξύμωρη διατύπωσή του, περιγράφοντας πῶς ὠφελεῖ ἡ θλίψη τὸν ἄνθρωπο. Γράφει ὅτι «ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ κάθε θλίψη καλλιεργεῖ στὴν ψυχή μας τὴν ὑπομονή, καὶ ἡ ὑπομονὴ μὲ τὴ σειρά της φέρνει τὴ δοκιμασμένη, τὴν τέλεια ἀρετή. Ἡ ἀρετὴ δὲ αὐτὴ γεννᾶ τὴ βέβαιη καὶ σταθερὴ ἐλπίδα στὸν Θεό.

Οἱ θλίψεις ἑπομένως μᾶς ἐξασκοῦν στὴν ὑπομονή. Ἡ ὑπομονὴ δὲν διδάσκεται θεωρητικά. Τὴ σπουδάζει κανεὶς στὴν πράξη, στὸ πανεπιστήμιο τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ δυναμικὴ ἐγκαρτέρηση στὶς ὀδυνηρὲς καταστάσεις, ποὺ ἀναφέραμε πρωτύτερα. Καὶ ἡ ἐγκαρτέρηση αὐτή, ἡ ὑπομονή, βοηθεῖ πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο. Παράγει τὴν ἀρετή. «Τί τὸ κέρδος τῆς ὑπομονῆς;», ρωτᾶ ὁ Μέγας Φώτιος. «Μέγα», ἀποκρίνεται ὁ ἴδιος: «Δοκιμωτέρους γὰρ ἐργάζεται, ὥσπερ καὶ τὸν χρυσὸν ἡ χωνεία» (Fragm. 494, 9). Μᾶς καθιστᾶ πιὸ καθαροὺς ἡ ὑπομονή, ὅπως τὸ καμίνι καθαρίζει τὸν χρυσό. Παρατηροῦμε δὲ ὅτι ἡ ὑπομονὴ εἶναι κοινὸ χαρακτηριστικό, κοινὴ ἀρετὴ ὅλων τῶν Ἁγίων. Κανένας Ἅγιος δὲν ἀνῆλθε στὸν Οὐρανὸ μὲ ἀνέσεις καὶ μὲ καλοπέραση. Ὅλοι πορεύθηκαν στὴ ζωή τους μὲ ὑπομονή. Πολλοὶ μάλιστα ὑπέμειναν καὶ πόνους βασανιστηρίων καὶ θάνατο μαρτυρικό.

Ἀντίστοιχα καὶ γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες. Χρειάζεται ὑπομονὴ ἡ παρούσα ζωή. Πολλὴ ὑπομονή! Αὐτὴ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ νὰ λάβουμε τὴ θεία παρηγορία. Αὐτὴ εἶναι ἡ χρυσὴ σκάλα, ποὺ θὰ μᾶς ἀνεβάσει τελικὰ στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου. Αὐτὴ τὸ εἰσιτήριο γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸν χορὸ τῶν Ἁγίων, στὸ οὐράνιο πανηγύρι τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας, στὴν αἰώνια χαρά τοῦ Παραδείσου.

3. Τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

Ὁ θεοφώτιστος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ἐπισημαίνει καὶ τὴ μυστικὴ παρηγορία ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Θεός, ὅταν ἀντιμετωπίζουμε θεάρεστα τὶς θλίψεις. Ἀφοῦ ἔγραψε ὅτι ἡ θλίψη καλλιεργεῖ τὴν ὑπομονή, ἐκείνη μὲ τὴ σειρά της τὴν τέλεια ἀρετή, καὶ ἡ ἀρετὴ τὴν ἐλπίδα, τώρα ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ ἐλπίδα αὐτὴ εἶναι ἀδιαμφισβήτητη. Δὲν διαψεύδει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει, διότι «ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν». Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδή, πλημμυρίζει τὶς καρδιές μας μὲ τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μᾶς βεβαιώνει ὁ Κύριος ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια ζωή.

Συνεπῶς, ἡ θλίψη εἶναι εὐεργεσία πνευματική, ὅπως εἴπαμε πρωτύτερα, ποὺ καθαρίζει τὴν ψυχή μας. Ταυτόχρονα ὅμως ἑλκύει τὴ μυστικὴ παρηγορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιά μας. Ὅταν μᾶς ἐπισκεφθεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, νιώθουμε μέσα μας τὴν ἀνερμήνευτη ἀγάπη του, ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν ὥρα τῆς θλίψεως. Δεχόμαστε μιὰ ἀλλιώτικη χαρά, μιὰ γλυκύτητα οὐράνια, μιὰ παράκληση ὑπερκόσμια, πνευματική. Βεβαιωνόμαστε ἐσωτερικὰ ἔτσι ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε αἰώνια δόξα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἕνας ψυχολογικὸς ἐνθουσιασμὸς ἢ κάποια ψευδαίσθηση, ἀλλὰ πνευματικὴ δωρεά, μία χαρισματικὴ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν δοκιμαζόμενο πιστό. Εἶναι τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ πλημμυρίζει τὴν καρδιά του. Τὸ εὔοσμο μύρο, ποὺ κάνει τὴν ψυχή του νὰ μοσχοβολᾶ. Ἡ οὐράνια βροχή, ποὺ τὴν καθιστᾶ καρποφόρα. Ἐκεῖ φθάνει ὁ χαριτωμένος ἄνθρωπος. Ἡ πείρα τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ νὰ τὸ βεβαιώσει αὐτό. Εἴθε καὶ ὅλοι μας νὰ τὸ βιώνουμε σὲ κάθε δύσκολη ὥρα δοκιμασίας.osotir.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. ϛ´ 22-33) 21 ᾽Ιουνίου 2026

Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Εἶπεν ὁ Κύριος: Ὁ λύχνος τοῦ σώματος εἶναι ὁ ὀφθαλμός· ἑπομένως, ἄν ὁ ὀφθαλ-
μός σου εἶναι ὑγιής, ὅλο τό σῶμα σου εἶναι φωτεινό· ἄν ὅμως ὁ ὀφθαλμός σου εἶναι
ἀσθενής, ὅλο τό σῶμα σου εἶναι στό σκοτάδι. Ἐάν λοιπόν τό φῶς πού ὑπάρχει μέσα
σου εἶναι σκοτάδι, πόσο πιό ἔντονο εἶναι τό σκοτάδι; Κανείς δέν μπορεῖ νά ὑπηρετεῖ
δύο κυρίους· γιατί ἤ θά μισήσει τόν ἕναν καί θά ἀγαπήσει τόν ἄλλον, ἤ θά ἀνεχθεῖ
τόν ἕναν καί θά περιφρονήσει τόν ἄλλον. Δέν μπορεῖτε νά ὑπηρετεῖτε συγχρόνως τόν
Θεό καί τόν Μαμωνᾶ. Γιά αὐτό σᾶς λέγω, μή φροντίζετε γιά τή ζωή σας τί θά φᾶτε
καί τί θά πιεῖτε, οὔτε γιά τό σῶμα σας τί θά φορέσετε· δέν ἀξίζει ἡ ζωή περισσότερο
ἀπό τήν τροφή, καί τό σῶμα περισσότερο ἀπό τό ἔνδυμα; Κοιτάξτε τά πτηνά τοῦ
οὐρανοῦ, πού οὔτε σπέρνουν, οὔτε θερίζουν, οὔτε συγκεντρώνουν σέ ἀποθῆκες, καί
ὁ οὐράνιος Πατέρας σας τά τρέφει· δέν ἀξίζετε ἐσεῖς περισσότερο ἀπό αὐτά; Ποιός
ἀπό ἐσᾶς, ἄν φροντίσει, μπορεῖ νά προσθέσει ἕναν πῆχυ στό ἀνάστημά του; Καί
γιατί φροντίζετε γιά τό ἔνδυμά σας; Διδαχθεῖτε ἀπό τά κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς με-
γαλώνουν· οὔτε κοπιάζουν, οὔτε γνέθουν· σᾶς λέω μάλιστα ὅτι οὔτε ὁ Σολομών σέ
ὅλη τή μεγαλοπρέπειά του δέν ντύθηκε σάν ἕνα ἀπό αὐτά. Ἐάν τό χορτάρι τοῦ
ἀγροῦ, πού σήμερα ὑπάρχει καί αὔριο ρίχνεται στόν φοῦρνο, τό ντύνει τόσο ὡραῖα
ὁ Θεός, πόσο περισσότερο ἐσᾶς, ὀλιγόπιστοι; Μή φροντίζετε λοιπόν καί μή λέγετε,
τί θά φᾶμε ἤ τί θά πιοῦμε ἤ τί θά φορέσουμε; Γιατί ὅλα αὐτά τά ἐπιδιώκουν οἱ ἐθνι-
κοί πού δέν ἐμπιστεύονται τόν Θεό· γιατί ὁ οὐράνιος Πατέρας σας γνωρίζει ὅτι ἔχετε
ἀνάγκη ἀπό ὅλα αὐτά. Ἐπιδιώκετε πρῶτα τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τό θέλημά του,
καί ὅλα αὐτά θά ἀκολουθήσουν.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)

Η ΥΓΙΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΡΑΣΗ
Μέ τήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν ἐπί
τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου, τίθεται ἕνα ἐρώτημα πού ἀγγίζει τά βάθη
τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου· ἄραγε, ἔχουμε φωτεινή, ὑγιῆ πνευματική
ὅραση γιά νά βλέπουμε σωστά τά πράγματα, τόν ἑαυτό μας, τούς ἄλλους,
τήν ἴδια τήν ζωή, τόν κόσμο πού μᾶς περιβάλλει, τόν Θεό πού μᾶς ἔφερε
ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξη; Λύχνος, φῶς γιά τό σῶμα, καθώς διδά-
σκει ὁ Κύριος, εἶναι ὁ ὀφθαλμός ὁ ὁποῖος ἄν εἶναι ὑγιής, ὅλος ὁ ἄνθρω-
πος εἶναι φωτεινός· σέ ἀντίθετη περίπτωση, ὅταν ἔχει βλαφθεῖ ὁ ὀφθαλ-
μός, βρίσκεται ὅλος βυθισμένος στό σκοτάδι.
Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν πνευματική κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου.
Ἑπομένως, ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, πού μέ μία φράση εἶναι ὁ ὀφθαλμός τῆς
ψυχῆς, πρέπει νά εἶναι φωτεινός, ὑγιής, καθαρός γιά νά μπορεῖ νά διακρί-
νει ὀρθά τά πράγματα. Ὁ λύχνος, τό φῶς πού ὑπαγορεύει στήν συνείδηση
τοῦ ἀνθρώπου τί εἶναι καλό ἤ τί εἶναι κακό, τί εἶναι ἀληθές ἤ ψευδές, εἶναι
μιά ἐσωτερική πνευματική αἴσθηση, ἡ ὁποία ἀναπτύσσεται καί καλλιερ-
γεῖται μέ τοῦ Θεοῦ τήν χάρι καί τήν συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ πιστός
μέ τήν φωτεινή πνευματική ὅραση στρέφεται ἀγαπητικά πρός τόν Θεό καί
ἀναζητεῖ διαρκῶς τήν παρουσία Του. Ἐπιδιώκει ὁ τρόπος τῆς ζωῆς του καί
ἡ σχέση του μέ τόν συνάνθρωπο νά διαμορφώνονται ἀπό τό Εὐαγγέλιο
τοῦ Χριστοῦ καί τίς θεῖες ἐντολές Του. Ἡ βιοτή του χαρακτηρίζεται ἀπό
τήν σπουδή καί τόν ἀγῶνα, ὅσο ἐξαρτᾶται ἀπό αὐτόν, νά ζεῖ εἰρηνικά μέ
ὅλους (Ρωμ. 12,18), ἔχοντας ἀγάπη καί εἰλικρίνεια, συγχωρητικότητα, κα-
τανόηση, ἀλληλεγγύη.
Ὁ φωτεινός ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς
Βασικός παράγοντας γιά νά διατηρηθεῖ ἡ ὑγεία τοῦ ὀφθαλμοῦ τῆς
ψυχῆς εἶναι ἡ νήψη καί ἡ προσευχή, ὡς καρπός βαθειᾶς πίστεως καί συνεχοῦς πνευματικοῦ ἀγῶνα. Νήψη εἶναι ἡ ἐγρήγορση, ἡ ἐπαγρύπνηση
ἐπί τῆς ἐσωτερικῆς μας καταστάσεως, ἡ τήρηση τοῦ νοῦ, γιά νά μένει
ἄτρωτος ἀπό τήν ἁμαρτία καί τά πάθη, καί ἡ προσπάθεια νά παραμένει
ἐν τῷ Θεῷ. Ἡ προσευχή πάλι εἶναι ἕνωση καί κοινωνία μέ τόν Θεό,
ἔκφραση ἀγάπης πρός Αὐτόν, καθότι ἄν ἐπιζητοῦμε νά προσευχόμαστε
ἀληθινά, σημαίνει ὅτι ὄντως Τόν ἀγαποῦμε. Τό μέτρο, ἡ ποιότητα τῆς
προσευχῆς, φανερώνει καί τό μέτρο τῆς ἀγάπης μας γιά τόν Θεό. Ἔτσι,
ὁ πιστός κατανοεῖ τήν σοφία τῶν ἀββάδων τῆς ἐρήμου πού λέγουν·
«Προσοχή προσευχήν ζητοῦσα, προσευχήν εὑρήσει – ἡ προσοχή, πού
ἀναζητεῖ προσευχή, θά βρεῖ προσευχή» (Ὅσ. Νεῖλος Ἀσκητής), γιά νά
φυλαχθεῖ ὑγιής ὁ νοῦς, σῶος, ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος.
Ἐμπιστοσύνη στόν Θεό
Ὁ πιστός μέ τόν φωτεινό πνευματικό ὀφθαλμό ἀποκτᾶ τήν δυνατότη-
τα νά θέτει σέ σωστή σειρά τίς ἀξίες καί προτεραιότητες τῆς ζωῆς. Γι’
αὐτό, σέ ἀντίθεση μέ τήν ἀγωνιώδη μέριμνα πού βασανίζει ἀνθρώπους χωρίς ζωντανή πίστη στόν Θεό, ὅσον ἀφορᾶ στήν ζωή καί τά ποικίλα
προβλήματα τῆς καθημερινότητάς τους, ἐκεῖνος ἐμπιστεύεται τήν πρό-
νοια καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς προτρέπει ἡ Ἐκκλησία· «πᾶσαν
τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Αὐτό, βεβαίως, δέν ση-
μαίνει ὅτι ὁ πιστός εἶναι αἰθεροβάμων καί ὅτι θά παύσει νά ἐργάζεται
ἀπό ἀδιαφορία καί ὀκνηρία. Τουναντίον! Ἐξάλλου, ὁ Κύριος γιά μεγάλο
χρονικό διάστημα ἐργάσθηκε καί χειρωνακτικά. Μάλιστα, ἡ ἀναφορά
πού ὁ ἴδιος κάνει στήν περικοπή μας γιά τήν ἀπουσία μέριμνας καί φρο-
ντίδας στά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ καί τά κρίνα τοῦ ἀγροῦ, μόνο προτρο-
πή γιά ὀκνηρία καί ἀμέλεια δέν εἶναι. «Τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ –γράφει
ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος– κάθε ἄλλο παρά
τεμπελιάζουν. Ὁλημερίς πετοῦν, χρησιμοποιοῦν τήν παρατηρητικότη-
τα, τό ράμφος, τίς φτεροῦγες τους. Τά κρίνα τοῦ ἀγροῦ συνεχῶς ἀξιοποιοῦν τίς δυνατότητές τους· ρουφοῦν χυμούς καί ὀξυγόνο. Ὅλα ὅμως
αὐτά τά κάνουν ἁπλά, ἤρεμα, φυσικά».
Εἰρήνη καί ἰσορροπία στήν ζωή
Κατά παρόμοιο τρόπο καί ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νά μοχθεῖ, νά ἐργάζεται,
νά φροντίζει, ὄχι μόνο γιά τόν ἑαυτό του ἀλλά καί γιά τίς ἀνάγκες τῶν συ-
νανθρώπων του, ὅμως χωρίς ἄγχος, καταπίεση, προσκόλληση στά ὑλικά
πού γίνεται εἰδωλολατρία (Κολ. 3,5)· χωρίς νά φθείρεται ἀπό τήν ἀγωνιώ-
δη μέριμνα καί νά ὁδηγεῖται ἔτσι συντομώτερα στόν θάνατο. Ὁ πιστός,
γεμάτος ἀπό τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία πρώτιστα συνίσταται στήν πα-
ρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ζητεῖ τήν ἐπικράτηση τῆς
Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τοῦ θελήματός Του στόν κόσμο καί γνωρίζει ὅτι
ὁ Θεός θά μᾶς ἐμπλήσει καί μέ τά οὐράνια καί ἐπίγεια ἀγαθά Του.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.ΑΠΟΣΤ. ΔΙΑΚΟΝΙΑ.