Θ’. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).

Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ Μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον,καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ·ἐχάρησαν οὖν οἱ Μαθηταὶ ἰδόντες τόν Κύριον.Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν·εἰρήνη ὑμῖν,καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κᾀγὼ πέμπω ὑμᾶς.Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς·λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφιένται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται. Θωμᾶς δέ, εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ιησοῦς.Ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι Μαθηταί·ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων,καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν.Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ἡμῖν. Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾶ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ᾧδε, καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πι στός.Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Θωμᾶς, καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες,καὶ πιστεύσαντες. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστιν γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες, ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

Θ΄ . ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).

Ἐνῷ ἦταν βράδυ κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας, καί ἐκεῖ, ὅπου ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ Μαθητές, ἐνῷ ἦταν κλειστές οἱ θύρες ἀπό τό φόβο τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς λέγει· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Καί λέγοντας αὐτό ἔδειξε σ’ αὐτούς τά χέρια καί τήν πλευρά του. Χάρηκαν λοιπόν οἱ Μαθητές,ὅταν εἶδαν τόν Κύριο. Εἶπε λοιπόν σ’ αὐτούς ὁ Ἰησοῦς πάλι· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας, ἔτσι κι ἐγώ στέλνω ἐσᾶς. Καί μόλις εἶπε αὐτό φύσησε σ’ αὐτούς καί τούς λέγει, λάβετε Πνεῦμα Ἅγιο· ἐάν σέ κάποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρίες τους, συγχωροῦνται σ’ αὐτούς,ἐάν σέ κάποιους τίς κρατήσετε παραμένουν ἀσυγχώρητες. Καί ὁ Θωμᾶς, πού στά Ἑλληνικά σημαίνει Δίδυμος, δέν ἦταν μαζί τους, ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. Τοῦ ἔλεγαν λοιπόν οἱ ἄλλοι Μαθητές· εἴδαμε τόν Κύριο· Κι ἐκεῖνος εἶπε σ’αὐτούς· ἐάν δέν ἰδῶ στά χέρια του τά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό δάκτυλό μου στά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέν θά πιστέψω. Καί μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες πάλι ἦταν μέσα οἱ Μαθητές του καί ὁ Θωμᾶς μαζί τους. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς,ἐνῷ ἦταν κλεισμένες οἱ θύρες, καί στάθηκε στή μέση καί εἶπε· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ἔπειτα λέγει στό Θωμᾶ· Φέρε τό δάκτυλό σου ἐδῶ, καί δές τά χέρια μου, καί φέρε τό χέρι σου καί βάλε το στήν πλευρά μου, καί μή γίνεσαι ἄπιστος ἀλλά πιστός. Καί ἀποκρίθηκε ὁ Θωμᾶς καί τοῦ εἶπε· εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες· θά εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι πού δέν θά μέδοῦν, ἀλλά θά πιστέψουν σ’ ἐμένα. Ὁ Ἰησοῦς βέβαια ἔκανε καί ἄλλα πολλά θαύματα μπροστά στούς Μαθητές του, τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό· αὐτά ὅμως γράφηκαν γιά νά πιστέψετε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί πιστεύοντας νά ἔχετε ζωή χάρη στό ὄνομά του. Ἔπειτα λοιπόν ἀπ’ αὐτά οἱ Μαθητές ἐπέστρεψαν πάλι στό κατάλυμά τους.

Ἀπόστολος Κυριακῆς

Κυριακή Θ΄ Ἐπιστολῶν – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Αὐγούστου 2026

27 Ιουλίου, 2026

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Αὐγούστου 2026, Κυριακή Θ΄ Ἐπιστολῶν (Α΄ Κορ. γ΄ 9-17)

9 Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. 10 Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· 11 θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐ­δεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰη­σοῦς Χριστός. 12 εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυ­­σόν, ἄργυρον, λίθους τιμί­ους, ξύλα, χόρτον, καλά­μην, 13 ἑκάστου τὸ ἔργον φανε­ρὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει. 14 εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται· 15 εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός. 16 Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θε­οῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; 17 εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

9 Εἴμαστε καί οἱ δύο ἕνα, διότι κι ἐκεῖνοι πού φυτεύουν κι ἐκεῖνοι πού ποτίζουν εἴμαστε συνεργάτες τοῦ Θεοῦ στό ἔργο του πού ἀποβλέπει στή σωτηρία σας. Εἶστε ἀγρός πού ἀνήκει στό Θεό καί καλλιεργεῖται ἀπ’ αὐτόν. Εἶστε οἰκοδομή τοῦ Θεοῦ πού κτίζεται ἀπ’ αὐτόν μέ ὄργανά του καί κτίστες του ἐμᾶς. 10 Σύμφωνα μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ πού μοῦ δόθηκε γιά νά θεμελιώνω Ἐκκλησίες ἀνάμεσα στά ἔθνη, σάν ἔμπειρος ἀρχιτέκτονας ἔχω βάλει θεμέλιο στερεό· ἄλλος ὅμως συνεχίζει πάνω σ’ αὐτό τό κτίσιμο. Ὁ καθένας ἀπό τούς κτίστες ἄς προσέχει πῶς οἰκοδομεῖ πάνω στό θεμέλιο. 11 Αὐτός δέν ἔχει πλέον δουλειά μέ τό θεμέλιο. Διότι κα­νένας δέν μπορεῖ νά βάλει ἄλλο θεμέλιο λίθο ἐκτός ἀπό ἐκεῖνον πού βρίσκεται τώρα ἀμετακίνητος καί ἄσει­στος στή βάση τῆς οἰκοδομῆς. Καί ὁ θεμέλιος αὐ­τός λίθος εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. 12 Ἐγώ λοιπόν θεμελίωσα καλά. Ἐάν ὅμως κανείς κτίζει πάνω στό θεμέλιο αὐτό μέ ὑλικά σάν τό χρυσάφι ἤ τό ἀσήμι ἤ τούς πολύτιμους λίθους, ἤ ἀντιθέτως μέ σα­νίδια ἤ ἄχυρα ἤ καλάμια, 13 τοῦ κάθε κτίστη τό ἔργο θά γίνει φανερό. Διότι ἡ ἡμέρα τῆς Κρίσεως θά τό ξεσκεπάσει καί θά τό φανερώσει. Καί θά τό ξεσκεπάσει, διότι ἡ ἡμέρα ἐκείνη θά ἀποκαλυφθεῖ μαζί μέ τήν ἐνέργεια τῆς θείας δικαιοσύνης, πού εἶναι δραστική σάν τή φωτιά. Καί ὁ Θεός θά ζυγίσει μέ ἀκρίβεια γιά νά ἀποκαλύψει τί εἶναι τό ἔργο τοῦ καθενός, καί θά φανερώσει τήν πραγματική του ἀξία σάν τή φωτιά πού κατακαίει κάθε εὔφλεκτο ὑλικό. 14 Ἐάν τό ἔργο πού ἔκανε κάποιος κτίζοντας πάνω στό αἰώνιο θεμέλιο, δηλαδή τόν Χριστό, ἀντέξει καί δέν καεῖ ἀπό τή φωτιά τῆς θείας κρίσεως, αὐτός θά πάρει μισθό. 15 Ἐάν τό ἔργο κάποιου ἄλλου κατακαεῖ καί δέν ἀντέξει στή φωτιά τῆς θείας κρίσεως, αὐτός θά ζημιωθεῖ, διότι οἱ κόποι του δέν θά ἀνταμειφθοῦν. Κι ὁ ἴδιος θά σωθεῖ μόλις καί μετά βίας· θά σωθεῖ δηλαδή σάν ἐκεῖνον πού περνᾶ μέσα ἀπό τίς φλόγες τῆς φωτιᾶς καί διατρέχει μεγάλο κίνδυνο. Ἔτσι κι αὐτός θά σωθεῖ, ἄν τελικά ἀντέ­ξει στή φωτιά τῆς θείας κρίσεως. 16 Εἶπα ἀρκετά γιά τούς κτίστες. Ἄς ἔλθω τώρα καί σ’ ἐκείνους πού ἀντί νά κτίζουν, καταστρέφουν τήν οἰκο­δο­μή. Δέν γνωρίζετε ἀπό τήν πείρα τῆς χριστιανικῆς ζω­ῆς σας ὅτι εἶστε ναός τοῦ Θεοῦ καί ὅτι τό Πνεῦμα τοῦ Θε­οῦ κατοικεῖ μέσα σας; 17 Ἐάν λοιπόν κανείς μέ τήν πλανεμένη διδασκαλία του καί τούς φατριασμούς του καταστρέφει τό ναό τοῦ Θεοῦ, θά τόν καταστρέψει αὐτόν ὁ Θεός. Καί θά τόν καταστρέψει, διότι ὁ ναός τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος. Εἶναι ἀφιερωμένος στό Θεό καί εἶναι δικό του κτῆμα. Εἶναι ἱερός καί ἀπαραβίαστος. Καί τέτοιος ναός, ναός τοῦ Θεοῦ ἅγιος, εἶστε ἐσεῖς.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. ιδ΄ 22-34) 2/8/2026

Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Τόν καιρόν ἐκεῖνον, ὁ Ἰησοῦς ἀνάγκασε τούς μαθητές του νά ἐπιβιβαστοῦν στό
πλοῖο καί νά μεταβοῦν στήν ἀπέναντι ὄχθη πρίν ἀπό αὐτόν, μέχρις ὅτου ὁ ἴδιος
ἀφήσει τά πλήθη. Καί ἀφοῦ ἄφησε τά πλήθη νά φύγουν, ἀνέβηκε στό ὄρος μόνος
του γιά νά προσευχηθεῖ. Ὅταν βράδιασε, ἦταν μόνος ἐκεῖ. Τό πλοῖο ἦταν ἤδη στή
μέση τῆς θάλασσας, κλυδωνιζόμενο ἀπό τά κύματα· γιατί ἦταν ἀντίθετος ὁ ἄνε-
μος. Κατά τήν τέταρτη βάρδια τῆς νύχτας (ξημερώματα), ἦλθε σέ αὐτούς ὁ Ἰη-
σοῦς περπατώντας ἐπάνω στή θάλασσα. Καί ὅταν τόν εἶδαν οἱ μαθητές νά περ-
πατᾶ ἐπάνω στή θάλασσα, τρόμαξαν καί εἶπαν ὅτι εἶναι φάντασμα, καί ξεφώνισαν
ἀπό τόν φόβο τους. Ἀμέσως τούς μίλησε ὁ Ἰησοῦς καί εἶπε: Ἔχετε θάρρος, ἐγώ
εἶμαι, μή φοβᾶστε. Ἀφοῦ τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Πέτρος, εἶπε: Κύριε, ἄν εἶσαι σύ,
πρόσταξέ με νά ἔλθω σέ ἐσένα ἐπάνω στά νερά. Αὐτός εἶπε· Ἔλα. Καί ἀφοῦ
κατέβηκε ὁ Πέτρος ἀπό τό πλοῖο, βάδισε ἐπάνω στά νερά γιά νά ἔλθει πρός τόν
Ἰησοῦ. Καθώς ὅμως ἔβλεπε δυνατό τόν ἄνεμο φοβήθηκε, καί ὅταν ἄρχισε νά
βυθίζεται, φώναξε καί εἶπε: Κύριε, σῶσε με. Ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἅπλωσε τό
χέρι, τόν ἔπιασε καί τοῦ λέγει: Ὀλιγόπιστε! Γιατί δίστασες; Καί ὅταν μπῆκαν στό
πλοῖο, κόπασε ὁ ἄνεμος· ὅσοι δέν ἦσαν στό πλοῖο ἦλθαν καί τόν προσκύνησαν καί
ἔλεγαν: Πράγματι, εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ. Καί ἀφοῦ διέσχισαν τή θάλασσα, ἦλθαν
στήν περιοχή τῆς Γεννησαρέτ.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)

Η ΓΑΛΗΝΗ ΣΤΙΣ ΤΡΙΚΥΜΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Τό θαῦμα πού παρουσιάζει ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή συνέβη με-
τά τόν χορτασμό τῶν χιλιάδων ἀνθρώπων μέ τούς πέντε ἄρτους καί τά
δύο ψάρια, κατόπιν τῆς εὐλογίας τοῦ Κυρίου. Στόχος τῆς ἀφηγήσεως καί
αὐτοῦ τοῦ θαύματος εἶναι νά βοηθήσει κάθε ἄνθρωπο νά γνωρίσει ποιός
εἶναι ἀληθινά ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί ποιό εἶναι τό ἔργο Του γιά τήν σωτη-
ρία τοῦ κόσμου. Τό πλῆθος πού ἀκολούθησε τόν Κύριο, χορτασμένο πλέ-
ον ψυχικά καί σωματικά, ἔπειτα ἀπό τόν θαυματουργικό πολλαπλασιασμό
τῶν τροφίμων, καί ἀναπαυμένο ἀπό τήν θέα τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ
ἀποχώρησε ἀπό τόν ἔρημο τόπο. Ὁ Κύριος τότε κατέφυγε σέ κάποιον
κοντινό λόφο γιά νά προσευχηθεῖ, ἀφοῦ προηγουμένως ζήτησε ἀπό τούς
Mαθητές Του νά ἐπιβιβασθοῦν στό πλοῖο καί νά τόν περιμένουν στήν
ἀπέναντι ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας. Ὅμως, ὅταν τό πλοῖο βρέθηκε
στήν μέση τῆς λίμνης, ἕνας δυνατός ἄνεμος προκάλεσε φοβερή τρικυ-
μία, σέ σημεῖο νά κινδυνεύει ἡ ζωή τους. Οἱ Mαθητές γιά πολλή ὥρα μά-
χονταν μέ τά κύματα, ἀλλά δέν καταποντίζονταν γιατί ὁ Χριστός προσευ-
χόταν καί γι’ αὐτούς.
Μέσα ἀπό τήν προσευχή τούς διοχέτευε τήν ἀγάπη καί πρόνοια τοῦ
Θεοῦ καί Πατρός. Ἐν συνεχείᾳ, τόν πανικό ἀπό τόν κίνδυνο πού διέτρε-
χαν διαδέχθηκε ἕνας πρωτόγνωρος τρόμος ἀπό τό περίεργο θέαμα πού
ἀντίκρυσαν κατά τά ξημερώματα. Εἶδαν μιά μορφή νά περπατᾶ πάνω στά
ἀγριεμένα κύματα, νόμισαν ὅτι ἔβλεπαν φάντασμα καί ἔβαλαν τίς φωνές
ἀπό τόν φόβο. Ὅμως, αὐτή ἡ μορφή ἦταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Ὁποῖος
ἀπευθυνόμενος πρός αὐτούς εἶπε· «θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε».
Ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ
Ἡ ἐνέργεια, ἡ δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ δέν περιορίζεται ἀπό τόν
χῶρο, τόν χρόνο, τά φυσικά φαινόμενα. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι «ὅπου βούλεται Θεός νικᾶται φύσεως τάξις». Ἔτσι, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ
Θεοῦ περιπατεῖ ἐπί τῶν ἀγριεμένων κυμάτων, καλεῖ τόν Πέτρο κοντά
Του, τόν σώζει ἀπό τόν καταποντισμό τῆς ὀλιγοπιστίας, γαληνεύει τήν
ταραγμένη θάλασσα.
Μέ τά ἴδια λόγια ὁ Χριστός ἀπευθύνεται καί στόν ἄνθρωπο κάθε
ἐποχῆς, γιατί αὐτό εἶναι τό ἔργo τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ εὐαγγε-
λιστής Ἰωάννης: «ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγώ ἐργάζομαι» (Ἰω-
άν. 5,17). Ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐργάζονται ἀκατάπαυστα
γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου μέ ἕνα τρόπο μυστικό καί ἀπόρρητο, πού
ὅμως ἀποκαλύπτεται ὡς φῶς καί ζωή καί δύναμη Θεοῦ σέ αὐτούς τούς
τρεῖς λόγους τοῦ Χριστοῦ:
Θάρρος καί ἐν Χριστῷ ἀφοβία
Θαρσεῖτε, ἔχετε θάρρος γιατί ἐγώ εἶμαι πάντοτε μαζί σας· στούς πει-
ρασμούς καί τίς θλίψεις, στίς ἀσθένειες καί τούς κινδύνους, στόν πόνο
καί τήν ὀδύνη, στήν ἀδικία καί τήν ἀμφισβήτηση, στήν χαρά καί τήν
εὐφροσύνη. «Εἰ ὁ Θεός ὑπέρ ἡμῶν, τίς καθ’ ἡμῶν;» (Ρωμ. 8,31), καθώς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἐάν, δηλαδή, εἶναι ὁ Θεός μαζί μας, ποιός
μπορεῖ νά εἶναι ἐναντίον μας;
«Ἐγώ εἰμι», ἡ φράση αὐτή μᾶς θυμίζει τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πρός
τόν Μωυσῆ στό ὄρος Σινᾶ «Ἐγώ εἰμι ὁ Ὤν» (Ἔξ. 3,14). Ἐγώ εἶμαι Αὐτός
πού Εἶναι, ἡ πηγή τῆς Ζωῆς καί τῆς Ἀθανασίας, «ὁ ὤν καί ὁ ἦν καί ὁ
ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ» (Ἀποκ. 1,8). Ὁ Κύριος ἔρχεται συνεχῶς γιά
νά μᾶς συναντήσει· νά μᾶς μεταγγίσει τήν ζωή, τό φῶς, τήν ἁγιότητα,
τήν ἀθανασία Του, ὥστε νά εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί Του στήν παροῦσα
ζωή καί τήν αἰωνιότητα.
Μή φοβεῖσθε· Ὁ ὅσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης ἔλεγε συχνά τόν
ἑξῆς στίχο: «Σύν Χριστῷ πανταχοῦ, φόβος οὐδαμοῦ». Πράγματι, ὅταν ὁ
πιστός βιώνει παντοῦ καί πάντοτε τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή
του, μεταμορφώνει τόν φυσικό φόβο σέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στόν Κύ-
ριο. Ἐργάζεται, κοπιάζει, προσπαθεῖ, ἀγωνίζεται, ἀλλά χωρίς ἄγχος καί
ἀνασφάλεια, πανικό καί τρόμο. Γιατί στόν Χριστό δέν ὑπάρχει κατήφεια,
μελαγχολία, ἐνδοστρέφεια, ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶναι νέα ζωή· εἶναι τό Πᾶν.Εἶναι ἡ χαρά, εἶναι ἡ ζωή ἡ ἀληθινή, τό πλήρωμα τῆς ἀγαλλιάσεως καί
τῆς εὐφροσύνης. Εἴθε αὐτές οἱ σκέψεις νά στηρίζουν ὅλους μας στίς
δυσκολίες καί τούς κινδύνους, στίς θύελλες καί τίς τρικυμίες τῆς ζωῆς.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.ΑΠΟΣΤ.ΔΙΑΚΟΝΙΑ