Ο δίκαιος, δεν είναι άνθρωπος χωρίς πληγές, είναι άνθρωπος, που φυλάγει τις πληγές του, να μη γίνουν δηλητήριο στον λόγο του. Γνωρίζει πως πολλές φορές η αμαρτία, στέκεται κοντά στα χείλη, εκεί όπου γεννιέται ο θυμός, η κατάκριση, ο πικρός λόγος, η άκαιρη απάντηση. Γι’ αυτό στέκεται άγρυπνος μπροστά στο στόμα του, όπως παλιά οι φύλακες στέκονταν στις πύλες των πόλεων.
Ο ασεβής όμως δεν αμαρτάνει μόνο με τη γλώσσα. Όταν η καρδιά σκοτεινιάσει, τότε όλο το σώμα γίνεται δρόμος αταξίας, το βλέμμα, η πράξη, η επιθυμία, η κίνηση, όλα παρασύρονται από μέσα προς τα έξω. Γιατί ο άνθρωπος, πρώτα χάνεται εσωτερικά, και ύστερα φαίνεται εξωτερικά.
Γι’ αυτό ο Προφήτης Δαυίδ δεν ζήτησε μόνο να σωπάσει, αλλά να φυλαχθεί. Να μπει θύρα στα χείλη του, όχι από φόβο ανθρώπινο, αλλά από φόβο Θεού. Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου, καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου. Και πάλι λέγει με ιερή απόφαση: Εἶπα, φυλάξω τὰς ὁδούς μου, τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν ἐν γλώσσῃ μου.
Διότι όποιος φυλάγει τη γλώσσα του, δεν φυλάγει απλώς λόγια, φυλάγει την ψυχή του. Και όποιος βάζει φρουρό στο στόμα του, αφήνει τον Θεό να βάλει ειρήνη στην καρδιά του.
Πηφη: Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου.
Πριν ανοίξει το στόμα, ας γονατίσει η καρδιά.