Θ’. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).
Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ Μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον,καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ·ἐχάρησαν οὖν οἱ Μαθηταὶ ἰδόντες τόν Κύριον.Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν·εἰρήνη ὑμῖν,καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κᾀγὼ πέμπω ὑμᾶς.Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς·λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφιένται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται. Θωμᾶς δέ, εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ιησοῦς.Ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι Μαθηταί·ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων,καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν.Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ἡμῖν. Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾶ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ᾧδε, καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πι στός.Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Θωμᾶς, καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες,καὶ πιστεύσαντες. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστιν γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες, ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
Θ΄ . ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).
Ἐνῷ ἦταν βράδυ κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας, καί ἐκεῖ, ὅπου ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ Μαθητές, ἐνῷ ἦταν κλειστές οἱ θύρες ἀπό τό φόβο τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς λέγει· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Καί λέγοντας αὐτό ἔδειξε σ’ αὐτούς τά χέρια καί τήν πλευρά του. Χάρηκαν λοιπόν οἱ Μαθητές,ὅταν εἶδαν τόν Κύριο. Εἶπε λοιπόν σ’ αὐτούς ὁ Ἰησοῦς πάλι· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας, ἔτσι κι ἐγώ στέλνω ἐσᾶς. Καί μόλις εἶπε αὐτό φύσησε σ’ αὐτούς καί τούς λέγει, λάβετε Πνεῦμα Ἅγιο· ἐάν σέ κάποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρίες τους, συγχωροῦνται σ’ αὐτούς,ἐάν σέ κάποιους τίς κρατήσετε παραμένουν ἀσυγχώρητες. Καί ὁ Θωμᾶς, πού στά Ἑλληνικά σημαίνει Δίδυμος, δέν ἦταν μαζί τους, ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. Τοῦ ἔλεγαν λοιπόν οἱ ἄλλοι Μαθητές· εἴδαμε τόν Κύριο· Κι ἐκεῖνος εἶπε σ’αὐτούς· ἐάν δέν ἰδῶ στά χέρια του τά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό δάκτυλό μου στά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέν θά πιστέψω. Καί μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες πάλι ἦταν μέσα οἱ Μαθητές του καί ὁ Θωμᾶς μαζί τους. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς,ἐνῷ ἦταν κλεισμένες οἱ θύρες, καί στάθηκε στή μέση καί εἶπε· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ἔπειτα λέγει στό Θωμᾶ· Φέρε τό δάκτυλό σου ἐδῶ, καί δές τά χέρια μου, καί φέρε τό χέρι σου καί βάλε το στήν πλευρά μου, καί μή γίνεσαι ἄπιστος ἀλλά πιστός. Καί ἀποκρίθηκε ὁ Θωμᾶς καί τοῦ εἶπε· εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες· θά εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι πού δέν θά μέδοῦν, ἀλλά θά πιστέψουν σ’ ἐμένα. Ὁ Ἰησοῦς βέβαια ἔκανε καί ἄλλα πολλά θαύματα μπροστά στούς Μαθητές του, τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό· αὐτά ὅμως γράφηκαν γιά νά πιστέψετε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί πιστεύοντας νά ἔχετε ζωή χάρη στό ὄνομά του. Ἔπειτα λοιπόν ἀπ’ αὐτά οἱ Μαθητές ἐπέστρεψαν πάλι στό κατάλυμά τους.
Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Ὀκτωβρίου 2026
12 Οκτωβρίου, 2026
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Ὀκτωβρίου 2026, Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ (Κολ. δ΄ 5-11,14-18)
Ἀδελφοί, ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι. ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι. Τὰ κατ’ ἐμὲ πάντα γνωρίσει ὑμῖν Τυχικὸς ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος καὶ σύνδουλος ἐν Κυρίῳ, ὃν ἔπεμψα πρὸς ὑμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο, ἵνα γνῷ τὰ περὶ ὑμῶν καὶ παρακαλέσῃ τὰς καρδίας ὑμῶν, σὺν Ὀνησίμῳ τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ, ὅς ἐστιν ἐξ ὑμῶν· πάντα ὑμῖν γνωριοῦσι τὰ ὧδε. Ἀσπάζεται ὑμᾶς Ἀρίσταρχος ὁ συναιχμάλωτός μου, καὶ Μᾶρκος ὁ ἀνεψιὸς Βαρνάβα, — περὶ οὗ ἐλάβετε ἐντολάς· ἐὰν ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς, δέξασθε αὐτόν, — καὶ Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Ἰοῦστος, οἱ ὄντες ἐκ περιτομῆς, οὗτοι μόνοι συνεργοὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, οἵτινες ἐγενήθησάν μοι παρηγορία. ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς καὶ Δημᾶς. ἀσπάσασθε τοὺς ἐν Λαοδικείᾳ ἀδελφοὺς καὶ Νυμφᾶν καὶ τὴν κατ’ οἶκον αὐτοῦ ἐκκλησίαν· καὶ ὅταν ἀναγνωσθῇ παρ’ ὑμῖν ἡ ἐπιστολή, ποιήσατε ἵνα καὶ ἐν τῇ Λαοδικέων ἐκκλησίᾳ ἀναγνωσθῇ, καὶ τὴν ἐκ Λαοδικείας ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀναγνῶτε. καὶ εἴπατε Ἀρχίππῳ· βλέπε τὴν διακονίαν ἣν παρέλαβες ἐν Κυρίῳ, ἵνα αὐτὴν πληροῖς. Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. μνημονεύετέ μου τῶν δεσμῶν. Ἡ χάρις μεθ’ ὑμῶν· ἀμήν.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
Ἡσημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ εἶναι τὸ τελευταῖο τμῆμα τῆς πρὸς Κολασσαεῖς Ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ, τὴ μνήμη τοῦ ὁποίου ἑορτάζουμε.
1. Συνετὴ συμπεριφορὰ
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει ἀρχικὰ τοὺς πιστοὺς νὰ προσέχουν τὴ συμπεριφορά τους πρὸς τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἀνθρώπους. «Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω», τοὺς γράφει. Νὰ συμπεριφέρεσθε δηλαδὴ μὲ σύνεση σὲ ὅσους εἶναι ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, μὲ φρόνηση, μὲ περίσκεψη. Νὰ προσέχετε νὰ μὴ δώσετε καμία ἀφορμὴ σκανδάλου.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἀκούσει κηρύγματα, δὲν ἔχουν μελετήσει τὴν Ἁγία Γραφή, οὔτε ἄλλα βιβλία πνευματικά. Ἀγνοοῦν τὴ ζωὴ καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου. Διαμορφώνουν ὅμως ἄποψη σχετικὰ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, βλέποντας τὴ ζωή, τὴ διαγωγὴ τῶν Χριστιανῶν. Ἂν, γιὰ παράδειγμα, γνωρίσουν ἕναν ἄνθρωπο ἀγάπης καὶ θυσίας, διδάσκονται, ἀκόμη κι ὅταν ἐκεῖνος σιωπᾶ. Ἀντίθετα, ἂν διακρίνουν κάτι ἀνάρμοστο στὴ συμπεριφορὰ ἑνὸς Χριστιανοῦ, εὔκολα σκανδαλίζονται καὶ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος προέτρεψε κάποτε τοὺς μαθητές του: «Γίνεσθε φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί» (Ματθ. ι΄ 16). Φροντίστε νὰ εἶστε φρόνιμοι σὰν τὰ φίδια· νὰ μὴν ἐκθέτετε τὸν ἑαυτό σας σὲ ἀνωφελεῖς κινδύνους. Νὰ εἶσθε καὶ ἄκακοι καὶ ἁπλοὶ σὰν τὰ περιστέρια. Ἦταν ἀπαραίτητη ἡ σύνεση στό μεγάλο ἔργο ποὺ εἶχαν νὰ ἐπιτελέσουν οἱ Ἀπόστολοι.
Μὲ σύνεση ἂς φερόμαστε οἱ πιστοί. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου παρατηροῦν τὴν καθημερινὴ συμπεριφορά μας, τὴν ἀναστροφή μας. Ἴσως ἡ ζωή μας νὰ ἀποτελέσει τὸ μοναδικὸ κήρυγμα ποὺ θὰ ἀκούσει κάποιος, τὸ μοναδικὸ Εὐαγγέλιο ποὺ θὰ διαβάσει.
2. Ἁλατισμένα λόγια
Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος κάνει πιὸ συγκεκριμένη τὴ διδασκαλία του καὶ ἑστιάζει στὰ λόγια. «Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος», γράφει. Δηλαδή, ὁ λόγος σας νὰ εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μὲ τὸ ἁλάτι τῆς συνέσεως, ὥστε νὰ εἶναι πάντοτε εὐχάριστος καὶ ποτὲ βρώμικος καὶ ἀποκρουστικός.
Εἶναι πολὺ εὔστοχο τὸ παράδειγμα τοῦ ἁλατιοῦ, ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Ἀπόστολος. Τὸ ἁλάτι ἔχει δύο σημαντικὲς ἰδιότητες: Συντηρεῖ τὸ φαγητὸ καὶ τὸ προφυλάσσει ἀπὸ τὴ σήψη καὶ τὴν ἀποσύνθεση. Ἐπιπλέον τὸ κάνει εὔγευστο, εὐχάριστο, νόστιμο. Αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικὰ πρέπει νὰ ἔχουν καὶ τὰ λόγια μας. Νὰ μὴν εἶναι σαπρά, βρώμικα, χυδαῖα, ἀλλὰ εὐχάριστα, χαριτωμένα, ὠφέλιμα.
Ἡ προτροπὴ αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου εἶναι πολὺ ἐπίκαιρη. Διότι στὴν ἐποχή μας παρατηρεῖται μεγάλη ὑποβάθμιση στὴν ποιότητα τῶν λόγων μας μέσα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἂν περάσει κανεὶς ἔξω ἀπὸ ἕνα γήπεδο, ἀπὸ ἕνα σχολεῖο, ἀπὸ μιὰ ἀγορά, ἀπὸ μιὰ μεγάλη διασταύρωση αὐτοκινήτων, ἢ ἂν ἀνατρέξει στὴν τηλεόραση, στὸ ραδιόφωνο ἢ στὸ διαδίκτυο, ἀκούει λόγια ποὺ ρυπαίνουν τὸν ἀέρα καὶ μολύνουν τὴν ψυχή. Φαίνεται δὲ ἀπὸ αὐτὰ τὸ περιεχόμενο τῆς ψυχῆς. «Ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ» (Ματθ. ιβ΄ 34), εἶχε πεῖ ὁ Κύριος. Τὸ στόμα λέει ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ξεχειλίζουν ἀπὸ τὴν ψυχή.
Ἂς προσέχουμε λοιπὸν τὰ λόγια μας. Νὰ εἶναι πάντοτε εὐχάριστα καὶ ὠφέλιμα μαζί. Ἀρτυμένα μὲ τὸ ἁλάτι τῆς Χάριτος. Λόγια ποὺ θὰ ἐκφράζουν τὸν πνευματικὸ θησαυρὸ τῆς καρδιᾶς μας. Καὶ θὰ εἶναι τέτοια, ἂν εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν χαριτοδότη Χριστό.
3. «Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς»
Στὸ τέλος τοῦ ἀναγνώσματος ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει τοὺς συνεργάτες του, οἱ ὁποῖοι βρίσκονταν μαζί του στὴ Ρώμη, ὅπου ἦταν φυλακισμένος. Μεταξύ τους ξεχωριστὴ θέση ἔχει ὁ σήμερα ἑορταζόμενος εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. «Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός», γράφει. Σᾶς ἀσπάζεται ὁ ἀγαπητός μου ἰατρὸς Λουκᾶς. Ὁ Λουκᾶς λοιπὸν ἦταν συνεργάτης καὶ συνοδοιπόρος τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ὑπῆρξε καὶ προσωπικὸς ἰατρός του. Τὸν ἀκολούθησε στὶς ἀποστολικὲς περιοδεῖες. Ὑπέμεινε καὶ αὐτὸς μαζί του τοὺς κόπους καὶ τὶς δυσκολίες τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου. Ἀντιμετώπισε διωγμούς. Μάλιστα ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὸν ὀνομάζει ἀγαπητό. «Ἐγκώμιον καὶ τοῦτο οὐ μικρόν, ἀλλὰ καὶ σφόδρα μέγα, τὸ Παύλου εἶναι ἀγαπητόν» (ΕΠΕ 22, 324), σχολιάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ἀγαπητὸς στὸν ἀπόστολο Παῦλο ἀποτελεῖ τιμὴ ὄχι μικρή, ἀλλὰ πολὺ μεγάλη.
Ἡ σημαντικότερη προσφορά, ὅμως, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ ἦταν τὰ θεόπνευστα συγγράμματά του· τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, τὰ ὁποῖα περιλαμβάνονται στὴν Καινὴ Διαθήκη. Μᾶς διασώζει πολλὲς ἀπὸ τὶς παραβολὲς τοῦ Κυρίου. Ἐξιστορεῖ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴ θαυμαστὴ πορεία τῆς πρώτης Ἐκκλησίας.
Ἂς εὐγνωμονοῦμε τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ γιὰ ὅσα ἔχει προσφέρει στὴν Ἐκκλησία καὶ ἂς μᾶς ἐμπνεύσει τὸ παράδειγμά του, τὸ ἀποστολικὸ φρόνημά του, ἡ αὐταπάρνησή του· ὥστε νὰ προσφέρουμε κι ἐμεῖς ὅ,τι πολυτιμότερο μποροῦμε στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ τὸν συναντήσουμε στὴν ἀτέρμονη χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Λουκ. ι΄ 16-21) 18 Ὀκτωβρίου 2026
Ἡ ἀποστολική ἐξουσία
Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Εἶπεν ὁ Κύριος στούς μαθητές του: Ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, ἀκούει ἐμένα, καί ὅποιος
ἀπορρίπτει ἐσᾶς, ἀπορρίπτει ἐμένα· ὅποιος ἀπορρίπτει ἐμένα, ἀπορρίπτει ἐκεῖνον
πού μέ ἔστειλε. Ἐπέστρεψαν μέ χαρά (ἀπό τήν περιοδεία τους) οἱ ἑβδομήντα μα-
θητές καί ἔλεγαν: Κύριε, στό ὄνομά σου καί τά δαιμόνια ὑποτάσσονται σέ ἐμᾶς.
Εἶπε σ᾿ αὐτούς: Ἔβλεπα τόν σατανά νά πέφτει σάν ἀστραπή ἀπό τόν οὐρανό.
Σᾶς δίνω τήν ἐξουσία νά πατᾶτε ἐπάνω σέ φίδια καί σκορπιούς καί ἐπάνω σέ ὅλη
τή δύναμη τοῦ ἐχθροῦ, καί τίποτε δέν θά σᾶς βλάψει. Ἀλλά ὅμως, μή χαίρεστε γιά
αὐτό, ὅτι δηλαδή τά πνεύματα ὑποτάσσονται σέ ἐσᾶς, ἀλλά νά χαίρεστε ἐπειδή τά
ὀνόματά σας ἔχουν γραφεῖ στόν οὐρανό. Ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Ἰησοῦς αἰσθάνθηκε
ἀγαλλίαση μέσα του καί εἶπε: Σέ εὐγνωμονῶ, Πατέρα, Κύριε τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς
γῆς, ἐπειδή τά ἔκρυψες αὐτά ἀπό σοφούς καί συνετούς, καί τά φανέρωσες σέ
ἁπλούς ἀνθρώπους. Ναί, Πατέρα μου, γιατί αὐτό ἦταν τό θέλημά σου.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)