Αντιγράφουμε από το Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου.
<< Ένας Μοναχός ευρίσκετο εις μίαν σκήτην υποτασσόμενος Γέροντι, εις διάστημα χρόνων μερικών.Κατά δε φθόνον του δαίμονος,εβγήκε μίαν φοράν από την υπακοήν του Γέροντος χωρίς να είναι καμμία εύλογος και επιβλαβής αφορμή.Όθεν επιτιμηθείς υπό του γέροντός και κανονισθείς δια την παρακοήν οπού έκαμε,κατεφρόνησε και αυτό το δήθεν επιτίμιον και τον κανόνα.Καταβάς λοιπόν εις την Αλεξάνδρειαν,επιάσθη ως Χριστιανός, από τον εκεί ευρισκόμενον Έλληνα άρχοντα.Και αφού εκδώθηβτο μοναχικόν σχήμα, ηναγκάζετο να θυσιάσει εις τα είδωλα.Επειδή δεωο αρχών δεν ηδύνετο να καταπείση αυτόν,πρώτον μεν, επρόσταξε να δέρνουν αυτόν άσπλαγχνα με νεύρα βοδιών.Έπειταβδε, πρόσταξε να τον αποκεφαλϊσουν.Τούτου δε γενομένου, έρριψαν το σώμα του έξω της πόλεως, δια να το φάγουν οι σκύλοι.Μερικοί δε φιλόθεοι Χριστιανοί, επήγαν εις τον καιρόν της νυκτός και επήραν αυτό.Και τειλίξαντε;ς με μύρα και σινδόνια έβαλαν αυτό εις το σεντούκι.Το σεντούκι δε πάλιν έβαλαν μέσα εις το Άγιον Βήμα του Ναού,τιμήσαντες αυτό ως περιέχον μαρτυρικόν λείψανο.
Όταν λοιπόν ετελείτο η θεία Λειτουργία, και ο Διάκονος εφώναζε το, Όσοι οι κατηχούμενοι προσέλθετε,Ω ! του θαύματος! ευθύς έβλεπαν όλοι οι εν τη Λειτουργία ευρισκόμενοι, ότι το σεντούκι από λόγου του κινούμενον χωρίς να πιάσει αυτό κανένα χέρι,έβγαινεν έξω από το Βήμα και από τον Ναό.Κι έστεκεν εις τον νάρθηκα,έως εις την απόλυσιν της Λειτουργίας.Αφ´ου δε η Λειτουργία ετελείωνε , τότε και το σεντούκι από λόγου του κινούμενον ,έμβαινε πάλιν μέσα εις τον Ναόν και εις το Άγιον Βήμα.Τούτο το θαυμάσιο, εγίνετο εις κάθε Λειτουργίαν .Όθεν και έκαμνε τους βλέποντας,να θαυμάζουν και να εκπλήττωνται .Μαθών δε περί τούτου ένας από τους τότε ζωντανούς μεγάλους και θεοφόρους Πατέρας, παρακάλεσε τον Θεόν να του αποκαλύψει την αιτία του τοιούτου θαύματος.Όθεν εισακούσας ο Θεός της δεήσεώς του εφανέρωσε ογλίγορα εις αυτόν την αιτίαν και λύσιν.
Άγγελος γαρ Κυρίου παραστάσεις , λέγει εις αυτόν.Τι θαυμάζεις και απορείς δια το παράδοξον όπου γίνεται;; δεν έλαβον οι Απόστολοι από τον Χριστόν εξουσία να δένουν και να λύνουν, από τους Αποστόλους δε πάλιν, δεν έλαβον την αυτήν εξουσίαν οι εκείνων διάδοχοι;;Αλλ´ όμως ούτος ο αδελφός,όπου έχυσε το αίμα του διά τον Χριστόν, και δεν συγχωρείται,να μένει μέσα εις το Άγιον Βήμα, όταν τελείται η θεία και ιερά Λειτουργία:: αυτός εκαταφρόνησε την εντολή και τον κανόνα του πνευματικού αυτού πατρός και Γέροντος . Δια τούτο διώκεται υπό θείου Αγγέλου εως εις τον νάρθηκα.Διότι αυτός ο μαθητής ων και υποτακτικός του δεινός συνασκητού σου, από επήρειαν του δαίμονος ηθέλησε να αφήσει την προς τον Γέροντά του υπακοήν.Και όχι μόνον τούτο, αλλά και δεθείς από αυτόν το δεσμόν, και ανεχώρησε από τον Γέροντά του.Διά τούτο,καθό μεν εβασανίσθη δια τον Χριστόν, έλαβεν του μαρτυρίου τον στέφανον.Καθό δε είχε δεσμόν ,δια τούτο δεν συγχωρείται να στέκη μέσα εις το Άγιον Βήμα, όταν τελείται η θεία λειτουργία.Και ο Γέροντας όπου έδεσεν αυτόν δεν τον λύσει από άλλον τινά δεν ημπορεί να λυθεί ( Τούτο νοείται,εάν ο Γέροντας είναι ζωντανός.Ει δε αυτός αποθάνοι δύναται και Αρχιερεύς να λύσει τον δεσμευθέντα.)
Ταύτα αφ´ου απεκαλύφθη παρά Θεού ο θείος Γέρων εκείνος επήρε το ραβδί του και εδιηγήθη εις αυτόν όλην υπόθεσιξ.Όθεν περνώντας αυτόν,εκατέβη μαζί με εκείνον εις την Αλεξάνδρειαν. Και ανοίξαντες το σεντούκι, μέσα εις το οποίον ήταν το σώμα του Μάρτυρος, έδωκαν εις αυτόν και οι δύο την συγχώρησιν .Και τούτον ασπασάμενοθ , εστάθηκαν και εδοξολόγησαν τον Θεόν.Και λοιπόν από τότε και ύστερα, έμενεν ο Μάρτυς ακίνητος μέσα εις το Άγιον Βήμα, όταν ετελείτο η θεία Λειτουργία>>
Δ.ΤΣΙΩΝΗ