Υπάρχει ακόμη μία πλευρά της διδασκαλίας που αξίζει να προσέξουμε.
Ο φιλότιμος άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα εκείνος που δεν κάνει ποτέ λάθη.
Είναι εκείνος που, όταν συνειδητοποιήσει το λάθος του, δεν αδιαφορεί.
Μετανοεί.
Ζητά συγχώρηση.
Προσπαθεί να επανορθώσει.
Αγωνίζεται να γίνει καλύτερος.
Και όταν πέσει ξανά, δεν εγκαταλείπει τον πνευματικό του αγώνα.
Ο Θεός δεν ζητά από εμάς να παρουσιάζουμε μια ψεύτικη εικόνα τελειότητας.
Μας καλεί να Του προσφέρουμε μια καρδιά ειλικρινή και ταπεινή.
Ο ψαλμωδός αναφωνεί:
«Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει».
— Ψαλμός 50,19
Η ταπεινή καρδιά που αγωνίζεται να αγαπήσει τον Θεό είναι πολυτιμότερη από μια εξωτερικά άψογη θρησκευτικότητα χωρίς αγάπη.Φ.ΛΑΖΑΡΟΥ