ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

Γ’. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Μᾶρκον. (ΙΣΤ΄. 9-20).

Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς πρωῒ πρώτῃ Σαββάτουἐφάνη πρῶτον Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ, ἀφ’ ἧς ἐκβεβλή κει ἑπτὰ δαιμόνια. Ἐκείνη πορευθεῖσα ἀπήγγειλε τοῖς μετ’ αὐτοῦ γενομένοις, πενθοῦσι καὶ κλαίουσι,κᾀκεῖνοι ἀκούσαντες ὅτι ζῇ καὶ ἐθεάθη ὑπ’ αὐτῆς ἠπίστησαν. Μετὰ δὲ ταῦτα δυσίν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν ἐφανερώθη ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, πορευομένοις, εἰς ἀγρόν. Κᾀκεῖνοι ἀπελθόντες ἀπήγγειλαν τοῖς λοιποῖς, οὐδὲ ἐκείνοις ἐπίστευσαν. Ὕστερον, ἀνα κειμένοις αὐτοῖς τοῖς ἕνδεκα ἐφανερώθη, καὶ ὠνείδισε τήν ἀπιστίαν αὐτῶν καὶ σκληροκαρδίαν, ὅτι τοῖς θεασαμένοις αὐτὸν ἐγηγερμένον, οὐκ ἐπίστευσαν. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. Ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθείς, σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας, κατακριθήσεται. Σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει. Ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι, γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς, ὄφεις ἀροῦσι, κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν ,οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει, ἐπὶ ἀῤῥώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν. Ὁ μὲν οὖν Κύριος,μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτοῖς, ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες, ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος, διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων. Ἀμήν

Γ΄. ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Μᾶρκον. (ΙΣΤ΄. 9-20).

Ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς τό πρωΐ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδας, ἐμφανίσθηκε πρῶτα στή Μαρία τη Μαγδαληνή, ἀπό τήν ὁποία εἶχε βγάλει ἑπτά δαιμόνια.Ἐκείνη, πῆγε καί τό ἀνήγγειλε στούς Μαθητές πού τόν εἶχαν ἀκολουθήσει, οἱ ὁποῖοι πενθοῦσαν καί ἔκλαιαν, καί ἐκεῖνοι, ὅταν ἄκουσαν ὅτι ζεῖ καί ἐμφανίσθηκε σ’ αὐτήν,ἔδειξαν ἀπιστία. Καί μετά ἀπ’ αὐτά φανερώθηκε μέ μορφή διαφορετική (ἀπό ὅτι ἦταν πρό τοῦ πάθους) σέ δυό ἀπ’ αὐτούς (τούς Μαθητές), καθώς πήγαιναν σέ κάποιο χωράφι.Κι ἐκεῖνοι πῆγαν καί τό ἀνήγγειλαν στούς ὑπολοίπους,ἀλλά οὔτε σ’ ἐκείνους πίστεψαν. Ὕστερα ἐνῷ εἶχαν καθίσει γιά δεῖπνο οἱ ἕνδεκα Μαθητές, φανερώθηκε σ’ αὐτούς καί ἐπέπληξε (ἐπέπληξε) τήν ἀπιστία καί τή σκληροκαρδία τους, διότι δέν πίστεψαν σ’ αὐτούς πού τόν εἶδαν ἀναστημένο. Καί εἶπε σ’ αὐτούς·πηγαίνετε σέ ὅλο τόν κόσμο καί κηρύξτε τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλη τήν κτίση.Ὅποιος πιστεύσει καί βαπτισθεῖ θά σωθεῖ, καί ὅποιος ἀπιστήσει θα καταδικασθεῖ. Καί θά ἐπακολουθήσουν σ’ αὐτούς πού θα πιστέψουν τά ἑξῆς σημεῖα (θαύματα). Στό ὄνομά μου θα βγάλουν δαιμόνια· θά μιλήσουν μέ καινούριες γλῶσσες·θά πιάσουν καί θά σηκώσουν φίδια· καί ἄν πιοῦν κάποιο θανατηφόρο δηλητήριο, δέν θά τούς βλάψει· θά βάλλουν τά χέρια τους ἐπάνω σέ ἀρρώστους καί θά γίνουν καλά. Ὁ Κύριος λοιπόν, ἀφοῦ μίλησε σ’ αὐτούς,ἀναλήφθηκε στόν οὐρανό καί κάθισε στά δεξιά τοῦ Θεοῦ. Καί ἐκεῖνοι ἀφοῦ βγῆκαν κήρυξαν παντοῦ, ἐνῷ ὁ Κύριος ἦταν συνεργός (τούς βοηθοῦσε) καί βεβαίωνε τό λόγο τους μέ τά σημεῖα (τά θαύματα) πού ἐπακολουθοῦσαν. Ἀμήν.

Ἀπόστολος Κυριακῆς

ΚE΄ Κυριακὴ Ἐπιστολῶν – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Νοεμβρίου 2026

16 Νοεμβρίου, 2026

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Νοεμβρίου 2026, ΚE΄ Κυριακὴ Ἐπιστολῶν (Ἐφεσ. δ΄ 1-7)

Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν. ῾Ενὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἀνταπόκριση στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ

Ἁλυσοδεμένος ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος στὴ φυλακὴ τῆς Ρώμης, γράφει στοὺς πιστοὺς τῆς Ἐφέσου ὅσα ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή. Ταλαιπωρημένος, ἐξουθενωμένος, μὲ ἀβέβαιο τὸ μέλλον του, τοὺς ἀπευθύνει μία παράκληση, μία θερμὴ ἱκεσία. Δὲν παρακαλεῖ, ὡστόσο, ὅπως θὰ περίμενε κανείς, νὰ τοῦ ἀποστείλουν κάποια βοήθεια γιὰ τὶς στερήσεις ποὺ ἀντιμετώπιζε στὸ δεσμωτή­ριο· οὔτε νὰ τὸν ἐλευθερώσουν ἀπὸ τὰ δεσμὰ ἢ νὰ τὸν ἀθωώσουν. Δὲν παρακαλεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Κάτι ἄλλο τὸν ἀπασχολεῖ πολὺ περισσότερο. «Παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε», τοὺς γράφει. Σᾶς παρακαλῶ ἐγώ, ποὺ εἶμαι φυλακισμένος γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ πορευθεῖτε καὶ νὰ ζήσετε μὲ τρόπο ἄξιο τῆς ὑψηλῆς κλήσεως ποὺ σᾶς ἔκανε ὁ Θεός. Σὰν νὰ τὸν ἐνδιαφέρει ἡ πνευματικὴ προκοπή τους περισσότερο ἀπὸ τὶς δυσκολίες, ποὺ ὁ ἴδιος ἀντιμετώπιζε, ἢ ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενο μαρτύριό του. Αὐτὸ ποὺ τὸν ἀπασχολεῖ εἶναι νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ, νὰ πορευθοῦν σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο.

Ἀντίστοιχη κλήση ἔχει ἀπευθύνει καὶ σ᾿ ἐμᾶς ὁ Κύριος. Μᾶς ἔβαλε μέσα στὴν ἁγία Ἐκκλησία του καὶ μᾶς ἔχει καλέσει νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε· νὰ πορευθοῦμε ὡς Χριστιανοί, νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιό του, νὰ γίνουμε Ἅγιοι. Εἶναι ὑψηλή, ἱερὴ ἡ κλήση αὐτή. Καλούμαστε νὰ ἀνταποκρινόμαστε στὴν κλήση αὐτὴ ὄχι μόνο κάποιες στιγμὲς τῆς ζωῆς μας, ἢ σὲ ὅσα μᾶς φαίνονται εὔκολα, ἀλλὰ ὅλη μας ἡ ζωὴ νὰ εἶναι μιὰ ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλήθεια, ἐμεῖς ζοῦμε ἀντάξια πρὸς τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ;

2. Ὁδοδεῖκτες στὴν πνευματικὴ πορεία

Γιὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ οἱ πιστοί, ὁ Ἀπόστολος τοὺς ἀπευθύνει στὴ συνέχεια καὶ πιὸ συγκεκριμένες προτροπές. Τοὺς συνιστᾶ νὰ ζήσουν «μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ». Δηλαδή, σὲ κάθε περίσταση νὰ φέρονται μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ πραότητα, μὲ μακροθυμία καὶ ἐπιείκεια· νὰ ἀνέχονται μὲ ἀγάπη καὶ ὑπομονὴ ὁ ἕνας τὰ ἐλαττώματα τοῦ ἄλλου.

Ταπεινοφροσύνη, πραότητα, μακροθυμία, ὑπομονή. Φαίνονται πολὺ ἁπλὲς καὶ πρακτικὲς οἱ συμβουλὲς τοῦ Ἀποστόλου. Ἔχουν ὅμως πολὺ μεγάλη σημασία. Στὶς ἀρετὲς αὐτὲς θεμελιώνεται ἡ ἁρμονικὴ συνύπαρξη τῶν ἀνθρώπων. Σὲ αὐτὲς κρύβεται τελικὰ ἡ εὐτυχία τῆς ζωῆς. Αὐτὲς οἱ ἀρετὲς ἀξίζουν πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἄλλα ἐντυπωσιακὰ χαρίσματα καὶ ἔνδοξα κατορθώματα. Εἶναι ὁδοδεῖκτες στὴν πνευματικὴ πορεία καὶ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸν οὐράνιο προορισμό του.

Στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, λοιπόν, δὲν φθάνει κανεὶς μόνο μὲ τοὺς μεγάλους ἀγῶνες τῶν ὁσίων ἀσκητῶν, ἢ τὰ ὀδυνηρὰ παθήματα τῶν μεγαλομαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Μπορεῖ νὰ φθάσει καὶ μὲ τὶς καθημερινές, ἀφανεῖς ἀρετές· μὲ τὴν ὑπομονὴ στὶς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων, τὴν πραότητα στὴ συμπεριφορά, τὴν ἀνοχὴ στὸν δύστροπο ἢ στὴ δύστροπη σύζυγο, στὸν ἄδικο συγγενή, στὸν ἰδιόρρυθμο γείτονα. Ἔτσι πορεύεται καν­εὶς στὴν ὁδὸ τῶν Ἁγίων, ἀποβλέπον­τας στὴν αἰώνια χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ.

3. Ἡ κοινὴ ἐλπίδα τῶν πιστῶν

Ὁ Ἀπόστολος στὴν Ἐπιστολή του κάνει λόγο ἐπίσης γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἑνότητας στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναφέρει λοιπόν: Οἱ πιστοὶ ἀποτελεῖτε ἕνα σῶμα, τὴν Ἐκκλησία, καὶ τὸ ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα ζωοποιεῖ τὸ σῶμα αὐτό. Ἐπιπλέον ὅλοι σας μία ἐλπίδα ἔχετε: «Ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν». Ὁ Θεὸς σᾶς κάλεσε ὅλους γιὰ τὴν ἴδια οὐράνια Βασιλεία, γιὰ τὰ ἴδια αἰώνια ἀγαθά. Ἡ κοινὴ αὐτὴ ἐλπίδα ἑνώνει τοὺς πιστούς.

Συμβαίνει βεβαίως πολλὲς φορὲς ἡ ἐλπίδα σὲ ἐπίγεια ἀγαθὰ νὰ μὴν ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ ἐπίγειες προσδοκίες κάποτε δημιουργοῦν ἀνταγωνισμὸ καὶ ἀπόσταση. Γιὰ παράδειγμα, δύο ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ καταλάβουν τὸ ἴδιο ἀξίωμα· δύο φοιτητὲς τὴν ἴδια τιμητικὴ διάκριση ἢ ὑποτροφία στὸ Πανεπιστήμιο. Ἔτσι συχνὰ δημιουργοῦνται ἀντιζηλίες καὶ διχόνοιες.

Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιο μὲ τὴν ἐλπίδα στὰ οὐράνια ἀγαθά, γιὰ τὰ ὁποῖα μᾶς ἔχει καλέσει ὁ Θεός. Ὅλοι μποροῦν νὰ τὰ ἀπολαύσουν στὴν πληρότητά τους, χωρὶς αὐτὰ νὰ ἐξαντλοῦνται· χωρὶς νὰ ὑπάρξει κάποιος, ὁ ὁποῖος θὰ τὰ στερηθεῖ, ἐπειδὴ τὰ ἀπόλαυσαν οἱ ἄλλοι. «Ὁ Θεὸς ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἐκάλεσεν, οὐδὲν ἑτέρῳ πλέον ἀπένειμε τοῦ ἑτέρου, πᾶσιν ἀθανασίαν, πᾶσι δόξαν ἀθάνατον ἐχαρίσατο» (PG 62, 79), γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὁ Θεὸς κάλεσε ὅλους στὰ ἴδια οὐράνια ἀγαθά. Δὲν ἔδωσε στὸν ἕνα τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὸν ἄλλο. Σὲ ὅλους χάρισε τὴν ἀθανασία καὶ τὴν ἀθάνατη δόξα.

Ἡ κοινὴ λοιπὸν αὐτὴ ἐλπίδα μας στὴν αἰώνια ζωὴ δὲν δημιουργεῖ ἀνταγωνισμοὺς καὶ διαιρέσεις μεταξύ μας, ἀλλὰ μᾶς φέρνει κοντά. Μᾶς ἑνώνει, ὥστε ἀπὸ κοινοῦ νὰ ἀγωνιζόμαστε οἱ πιστοὶ γιὰ τὴν ἀπόλαυσή τους καὶ νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μαζὶ ἐκεῖ, στὴν ἄληκτη μακαριότητα τοῦ οὐρανοῦ, αἰώνια ἑνωμένοι μὲ τὸν Κύριο καὶ Θεό μας.ΣΩΤΗΡ

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Λουκ. ιβ΄ 16-21, η΄ 8) 22/11/2026

Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Ὁ Ἰησοῦς εἶπε τήν ἑξῆς παραβολή: Ἑνός πλουσίου ἀνθρώπου τά χωράφια ἀπέδω-
σαν μεγάλη παραγωγή· καί σκεφτόταν μέσα του καί ἔλεγε: Τί νά κάνω, πού δέν
ἔχω ποῦ νά συνάξω τούς καρπούς μου; Καί (τελικά) εἶπε: Νά τί θά κάνω: θά
γκρεμίσω τίς ἀποθῆκες μου καί θά κτίσω μεγαλύτερες, καί θά συνάξω ἐκεῖ ὅλα τά
εἰσοδήματά μου καί τά ἀγαθά μου, καί θά πῶ στήν ψυχή μου: Ψυχή, ἔχεις πολλά
ἀγαθά, πού φθάνουν γιά πολλά χρόνια· ξεκουράσου, φάγε, πίε, διασκέδασε. Τοῦ
εἶπε ὅμως ὁ Θεός: Ἀνόητε, ἀπόψε ἀπαιτοῦν ἀπό ἐσένα νά παραδώσεις τήν ψυχή
σου· αὐτά πού ἑτοίμασες σέ ποιόν θά μείνουν; Αὐτά θά πάθει ὅποιος θησαυρίζει
γιά τόν ἑαυτό του (ὑλικά ἀγαθά), καί δέν πλουτίζει κατά Θεόν. Ὅταν τά εἶπε
αὐτά, φώναξε: Ὅποιος ἔχει αὐτιά νά ἀκούει, ἄς ἀκούει.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)

Η ΑΦΡΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑΣ
Ἀφορμή γιά νά διηγηθεῖ ὁ Κύριος τήν σημερινή παραβολή στάθηκε ἡ φι-
λονεικία δύο ἀδελφῶν σέ κληρονομικά ζητήματα. Προφανῶς ὁ Χριστός
γνώριζε ὅτι καί οἱ δύο τους εἶχαν παραδοθεῖ στήν πλεονεξία, γι’ αὐτό καί
ἀρνήθηκε, ὅταν τοῦ ζητήθηκε, νά γίνει «δικαστής» τους καί νά μοιράσει
τήν περιουσία τους. Μάλιστα, ἀπευθυνόμενος στό πλῆθος πού παρίστα-
το, τόνισε: «Νά προσέχετε καί νά φυλάγεσθε ἀπό κάθε εἴδους πλεονεξία,
γιατί τά πλούτη, ὅσο περίσσια καί ἄν εἶναι, δέν δίνουν στόν ἄνθρωπο τήν
ἀληθινή ζωή» (Λουκ. 12, 13-16). Μέ αὐτή τήν προτροπή ὁ Κύριος μᾶς
βοηθᾶ νά ἀποφεύγουμε τήν ἀσθένεια, τό πάθος τῆς πλεονεξίας, γι’ αὐτό
καί διηγεῖται τήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου, σάν μία διαρκῆ ὑπό-
μνηση γιά τήν σωστή στάση πού πρέπει νά ἔχει ὁ πιστός ἔναντι τῶν
ὑλικῶν ἀγαθῶν.
Ὁ πνευματικός θάνατος πού ἐπιφέρει ἡ πλεονεξία
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, συμβουλεύοντας τούς Χριστιανούς τῶν Κο-
λοσσῶν νά ἀπονεκρώσουν ὅ,τι τούς συνδέει μέ τό ἁμαρτωλό παρελθόν,
τούς συνιστᾶ νά θανατώσουν καί τό πάθος τῆς πλεονεξίας, τό ὁποῖο χα-
ρακτηρίζει ὡς «εἰδωλολατρία» (Κολ. 3,5). Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ δύναμη
τῆς πλεονεξίας πού ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό, ἀπό τήν
ἀγάπη, τήν δικαιοσύνη, τήν συναλληλία, τόν ἀπομονώνει στόν ἑαυτό του
καί τόν κάνει νά λατρεύει τά κτίσματα σάν εἴδωλα. Γι’ αὐτό ὁ πλούσιος
γαιοκτήμονας τῆς παραβολῆς, ὅταν ἀντίκρυσε τήν ἄφθονη καρποφορία
τῶν ἀγρῶν του, δέν σκέφθηκε νά δοξάσει καί νά εὐχαριστήσει τόν Θεό,
νά ἐπιβραβεύσει τούς ἐργάτες του, νά προσφέρει τίς «ἀπαρχές τῶν καρ-
πῶν» στόν Ναό ἤ νά εὐεργετήσει πτωχούς συνανθρώπους του. Ὁ νοῦς
του στράφηκε στήν οἰκοδόμηση μεγάλων ἀποθηκευτικῶν χώρων γιά τήν
φύλαξη τῶν ἀγαθῶν του καί στό πῶς θά τά χρησιμοποιήσει γιά τήν καλοπέρασή του: «Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά‧ ἀνα-
παύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου».
Τί εἶναι ἡ πλεονεξία
Ἡ πλεονεξία συνίσταται οὐσιαστικά στήν βούληση τοῦ ἀνθρώπου νά
ἀποκτήσει ὅλο καί πιό πολλά ἀγαθά, στήν σφοδρή ἐπιθυμία του νά κα-
τέχει περισσότερο πλοῦτο. Πρόκειται γιά ἐμπαθῆ προσκόλληση στήν
ὑλική πραγματικότητα, γιά ἀπληστία, ἡ ὁποία δημιουργεῖ στόν ἄνθρωπο
τήν ἐντύπωση ὅτι ὅσο πιό πολλά κατέχει, τόσο περισσότερο θά ζήσει μέ
εὐτυχία καί αὐτάρκεια. Βεβαίως, αἰτία τοῦ πάθους τῆς πλεονεξίας δέν
εἶναι τό χρῆμα οὔτε καθεαυτά τά ὑλικά ἀγαθά, ἀλλά ἡ ἐσφαλμένη στά-
ση τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι αὐτῶν, ἀφοῦ δόθηκαν γιά νά χρησιμοποι-
οῦνται σωστά, μέ σύνεση, καί νά μοιράζονται μέ δικαιοσύνη σέ ὅλους.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χαρακτηρίζει τήν πλεονεξία ὡς «βου-
λιμία τῆς ψυχῆς» καί ἐπισημαίνει ὅτι προσβάλλει καί τούς πτωχούς καί
τούς πλουσίους: οἱ πτωχοί, πού ὑπόκεινται στό πάθος, ζηλοφθονοῦν
τούς πλουσίους‧ καί οἱ πλούσιοι, ἀντιστοίχως, ζηλοφθονοῦν τούς πλου-
σιότερους ἀπό αὐτούς. Τοιουτοτρόπως, ἡ πλεονεξία ἀλλοτριώνει τόν
ἄνθρωπο, στερεῖ τήν ἐλευθερία του καί ὑποτάσσει ὅλες τίς δυνάμεις
του στήν ἀκόρεστη ἐπιθυμία γιά συγκέντρωση ὑλικῶν ἀγαθῶν. Ἔτσι, ὁ
ἄνθρωπος κυριαρχεῖται ἀπό φόβο, ἄγχος καί ἀνασφάλεια στήν προσπά-
θειά του νά διατηρήσει καί νά ἐπαυξήσει τόν πλοῦτο του μέ κάθε μέσο.
Ὁ κατά Θεόν πλοῦτος
Ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς συλλογιζόταν τά πάντα, ὅσον ἀφορᾶ
στήν διαχείριση τῶν ἀγαθῶν του‧ εἶχε ἀποβάλει, ὅμως, ἀπό τήν σκέψη του τήν προοπτική τοῦ θανάτου του. Καί ἐκεῖ πού δέν τό περίμενε, ὁ Θε-
ός τοῦ γνωστοποιεῖ τό ἐπικείμενο τέλος του: ἄφρων, ἀνόητε, αὐτή τήν
νύκτα θά παραδώσεις τήν ζωή σου. Αὐτά λοιπόν, πού ἑτοίμασες σέ ποιόν
θά ἀνήκουν; Ὁ Κύριος ὑπενθυμίζει σέ κάθε ἄνθρωπο ὅτι ὑπάρχει «πλοῦ-
τος» πού πτωχεύει, καί «πτωχεία» πού πλουτίζει. Ὁ πιστός πού δέν συγ-
κεντρώνει πρόσκαιρους θησαυρούς, ἀλλά πλουτίζει τόν ἑαυτό του μέ
ὅ,τι θέλει ὁ Θεός προγεύεται ἀπό τόν παρόντα βίο τήν ὑπέρβαση τοῦ θα-
νάτου, καθότι ἑνωμένος μέ τόν Χριστό, ἔχει ἀνοικτή τήν ψυχή του στά
θεῖα Του λόγια, τά ὁποῖα ἀγωνίζεται νά ἐφαρμόσει στήν ζωή του. Γι’ αὐτό
ἀφήνει τήν ἀγάπη του νά διαχέεται πρός τόν Θεό τῆς Ἀγάπης‧ καί ἐμπνε-
όμενος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀγαπᾶ κάθε ἄνθρωπο, ἀκόμη καί τόν
ἐχθρό. Ἡ ἀγάπη του αὐτή γίνεται ἔμπρακτη, μέ κάθε μέσο πού ἔχει στήν
διάθεσή του καί τότε καταλαβαίνει τί ἐννοεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν
λέγει: «ὡς πτωχοί πολλούς δέ πλουτίζοντες, ὡς μηδέν ἔχοντες καί πάν-
τα κατέχοντες» (Β´ Κορ. 6, 10).
Ἀρχιμ. Ν. ΑΠΟΣΤ. ΔΙΑΚΟΝΙΑ