Μετάφραση τῆς Ἀποστολικῆς περικοπῆς Ὅταν ἔφθασε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἦταν ὅλοι συγκεντρωμένοι καί ὁμόψυχοι στό ἴδιο μέρος. Καί αἰφνιδίως ἦλθε ἀπό τόν οὐρανό μιά βοή σάν νά φυσοῦσε δυνατός ἄνεμος καί γέμισε ὅλο τό σπίτι, στό ὁποῖο ἔμεναν, καί ἐμφανίσθηκαν γλῶσσες σάν πύρινη φλόγα νά μοιράζονται σέ αὐτούς καί κάθισαν ἀπό μία στόν καθένα τους, καί ὅλοι πλημμύρισαν ἀπό ἅγιο Πνεῦμα καί ἄρχισαν νά μιλοῦν σέ ξένες γλῶσσες, ἀνάλογα μέ ἐκεῖνο πού τούς ἔδινε τό Πνεῦμα νά μιλοῦν. Ἦταν ἐγκατεστημένοι στήν Ἱερουσαλήμ εὐλαβεῖς Ἰουδαῖοι ἀπό ὅλα τά ἔθνη τῆς γῆς. Ὅταν ἀκούσθηκε ἡ βοή αὐτή, συγκεντρώθηκε τό πλῆθος καί ἐπικράτησε σύγχυση, καθώς ἄκουγε καθένας τούς ἀποστόλους νά μιλοῦν στή δική του γλώσσα. Ὅλοι ἀποροῦσαν καί θαύμαζαν, ἔλεγαν δέ μεταξύ τους: Δέν εἶναι ὅλοι Γαλιλαῖοι αὐτοί πού μιλοῦν; Καί πῶς συμβαίνει νά τούς ἀκοῦμε καθένας στή δική του μητρική γλῶσσα; Δηλαδή, Πάρθοι καί Μῆδοι καί Ἐλαμίτες, καί οἱ κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, τῆς Ἰουδαίας καί τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου καί τῆς Ἀσίας, τῆς Φρυγίας καί τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου καί τῶν περιοχῶν τῆς Λιβύης πρός τήν πλευρά τῆς Κυρήνης, καί οἱ Ρωμαῖοι, πού ἦταν ἐγκατεστημένοι στά Ἱεροσόλυμα, τόσο οἱ ἐκ καταγωγῆς Ἰουδαῖοι, ὅσο καί οἱ προσήλυτοι, οἱ Κρῆτες καί οἱ Ἄραβες, ὅλοι ἐμεῖς τούς ἀκοῦμε νά μιλοῦν στίς δικές μας γλῶσσες γιά τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ; (Ἀπό τή νέα ἔκδοση: Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ).
Η ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Τή γενέθλιο ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας τιμοῦμε σήμερα, κατά τήν ὁποία τό πανάγιο Πνεῦμα, «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν» (Πράξ. 2,3), ὅπως διασώζει τό σημερινό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, κατῆλθε ἐπί τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τούς κατέστησε Πνευματοφόρους, καί συνέστησε τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο ἔκτοτε συγκροτεῖ καί ζωοποιεῖ. Ἡ παρουσία τοῦ ἁγίου Πνεύματος Τό ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἀόρατο στά σωματικά μάτια, ταυτόχρονα ὅμως εἶναι μιά προφανής δύναμη ζωῆς, πού ζωοποιεῖ τόν κόσμο, τόν ἄνθρωπο, τήν Ἐκκλησία. Ὅπως ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ Κεφαλή καί ὁ Σωτήρας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι πάντοτε παρών καί τή ζωοποιεῖ καί τήν οἰκοδομεῖ, ἔτσι καί τό Πνεῦμα τό ἅγιο παρευρίσκεται πάντοτε σ’ αὐτή καί μέ τήν ἁγιοπνευματική του χάρη τήν καλλιεργεῖ καί τῆς δίνει ζωή. «Ἡ θεία χάρις τοῦ Πνεύματος ταύτην γεωργεῖ τήν Ἐκκλησίαν», γράφει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Τό ἅγιο Πνεῦμα, λοιπόν, ἀπό τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, πού κατέβηκε στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἔγινε καί παραμένει ἡ ψυχή τοῦ Θεανθρώπινου αὐτοῦ σώματος. «Ἐλθέ καί σκήνωσον» Ὅλοι ἐμεῖς πού συνιστοῦμε τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, καλούμαστε νά ζήσουμε μέσα στό ἅγιο Πνεῦμα, ὥστε καί αὐτό νά ἐνοικήσει μέσα μας. Ἀσφαλῶς, ὁ ἱερός αὐτός σκοπός δέν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ μέ τρόπο μαγικό, οὔτε χαρίζεται ἀπό τόν Θεό. Χρειάζεται ἀγώνας πνευματικός, μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς. Μποροῦμε νά λάβουμε τή χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί νά γίνουμε Πνευματοφόροι, ὅταν ἔχουμε ὀρθή πίστη, ἀληθινή καί σώζουσα. Διότι ὑπάρχει καί μή σώζουσα πίστη, αὐτή τῶν δαιμόνων.Λαμβάνουμε τή χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος· ὅταν μετέχουμε στά ἱερά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἰδίως στήν ἱερά Ἐξομολόγηση καί στή θεία Εὐχαριστία· ὅταν προσευχόμαστε καί λατρεύουμε τόν Θεό, μέ πνεῦμα ταπείνωσης καί συντετριμμένη καρδιά· ὅταν παλεύουμε διαρκῶς κατά τῆς ἁμαρτίας καί τῶν ἐμπαθῶν λογισμῶν· ὅταν ἐργαζόμαστε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, τηροῦμε τό θέλημά Του καί ἀγωνιζόμαστε νά καρπίσει μέσα μας ὁ καρπός τοῦ ἁγίου Πνεύματος, πού, κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο, εἶναι «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθοσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. 5, 22-23)· ὅταν ἔχουμε προσανατολισμένη τήν πορεία τῆς ζωῆς μας στόν οὐρανό, ἀρνούμενοι τήν καταστροφική προσκόλληση στά φθαρτά καί πρόσκαιρα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Οἱ ἄνθρωποι πού διέρχονται τό βίο τους μέ τόν τρόπο αὐτό εἶναι πνευματικῶς ζωντανοί, καθότι ζωοποιοῦνται διαρκῶς ἀπό τή ζωοποιό χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Οἱ ἀφώτιστοι Τί συμβαίνει, ὅμως, μέ ἐκείνους πού ἐπιλέγουν νά ζοῦν ἔξω ἀπό τήν παρουσία τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐπιδεικνύοντας ἄρνηση καί ἀπιστία κατά τοῦ Θεοῦ; Ὅπως ἔχει ἐπισημανθεῖ, χωρίς τό ἅγιο Πνεῦμα ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ἀνθρωποειδές, μέ πολύ ἀνεπτυγμένα, πολλές φορές, ταλέντα στήν ἐπιστήμη, στήν τέχνη, στή φιλοσοφία, ὄχι, ὅμως, στήν ἀν θρωπιά, σέ ὅ,τι δηλ. κάνει τόν ἄνθρωπο ἀληθινό ἄνθρωπο, σύμμορφο μέ τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τῆς Γραφῆς καί τῶν Πατέρων, τό ἅγιο Πνεῦμα μέσα στόν ἄνθρωπο σημαίνει μιά σχέση καί ἀναφορά, οὐσιαστικό προσανατολισμό καί ὁλοκληρωτική ἐξάρτηση ἀπό τόν Θεό. Ἐξάλλου, ὅμως, τό ἅγιο Πνεῦμα μέσα στόν ἄνθρωπο σημαίνει μιά δύναμη φωτιστική καί ἁγιαστική πού καθοδηγεῖ, ὠθεῖ τόν ἄνθρωπο στόν ἀληθινό του προορισμό, στόν Χριστό… ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει μέσα του τό ἅγιο Πνεῦμα, τότε ἡ ὕπαρξή του ἔχει ἀναφορά στίς ἀντίθεες δυνάμεις κι ἔχει μέσα του τό πνεῦμα τοῦ πονηροῦ…». Τήν ἴδια στιγμή, ἡ ἀπουσία τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὁδηγεῖ στή νέκρωση τῆς ψυχῆς. Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης κατηγορηματικά ἐπισημαίνει: «Θάνατος εἰς τόν Ἀδάμ ἔγινε ὄχι ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τοῦ σώματος, ἀλλά ἡ ἀποφοίτησις, ἡ ἀναχώρησις τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἀπό τῆς ἀθανάτου ψυχῆς».Ὕστερα ἀπό τά παραπάνω, εἶναι σαφές ὅτι ἡ ἀπουσία τοῦ παναγίου Πνεύματος συνιστᾶ πνευματικό θάνατο πού ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς, ἐνῶ ἡ παρουσία Του στή ζωή μας συνιστᾶ τήν ὄντως ζωή, προτύπωση καί πρόγευση τῆς αἰωνίου ζωῆς, τήν ὁποία μποροῦμε, «ἐν ἁγίῳ Πνεύματι», νά κατακτήσουμε. Γένοιτο! Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.
Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, 08/06/2025.Ἰωάν. ζ’ 37-52, η’ 12.
Απόδοση στη Νέα Ελληνική
37 Την τελευταία μέρα της γιορτής, την πιο λαμπρή, στάθηκε ο Ιησούς μπροστά στο πλήθος και φώναξε: «’Όποιος διψάει, να ‘ρθει σ΄ εμένα και να πιει. 38 Μέσα από κείνον που πιστεύει σ’ εμένα καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανό νερό θα τρέξουν». 39 Αυτά τα είπε ο Ιησούς, εννοώντας το Πνεύμα που θα έπαιρναν όσοι πίστευαν σ’ αυτόν. Γιατί, τότε ακόμα δεν είχαν το Άγιο Πνεύμα, αφού ο Ιησούς δεν είχε δοξαστεί με την Ανάσταση.
40 Πολλοί άνθρωποι από το πλήθος, που άκουσαν αυτά τα λόγια, έλεγαν: «Αυτός είναι πραγματικά ο προφήτης που περιμένουμε». 41 Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο Μεσσίας». 41 Ενώ άλλοι έλεγαν: «Ο Μεσσίας θα ’ρθεί από τη Γαλιλαία; 42 Η Γραφή δεν είπε πως ο Μεσσίας θα προέρχεται από τους απογόνους του Δαβίδ και θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ, το χωριό καταγωγής του Δαβίδ;» 43 Διχάστηκε, λοιπόν, το πλήθος εξαιτίας του. 44 Μερικοί απ’ αυτούς ήθελαν να τον πιάσουν, κανείς όμως δεν άπλωνε χέρι πάνω του.
45 Γύρισαν, λοιπόν, πίσω οι φρουροί στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, κι αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν τον φέρατε;» 46 Οι φρουροί απάντησαν: «Ποτέ άνθρωπος δε μίλησε όπως αυτός!». 47 Τους ξαναρώτησαν τότε οι Φαρισαίοι: «Μήπως παρασυρθήκατε κι εσείς; 48 Πίστεψε σ’ αυτόν κανένα μέλος του συνεδρίου ή κανείς από τους Φαρισαίους; 49 Μόνον αυτός ο όχλος πιστεύει, που δεν ξέρουν το νόμο του Μωυσή και γι’ αυτό είναι καταραμένοι». 50 Τους ρώτησε τότε ο Νικόδημος, που ήταν ένας απ’ αυτούς, εκείνος που είχε πάει στον Ιησού νύχτα λίγον καιρό πριν: 51 «Μήπως μπορούμε, σύμφωνα με το νόμο μας, να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, αν πρώτα δεν τον ακούσουμε και δε μάθουμε τι έκανε;» 52 Αυτοί του είπαν: «Μήπως κατάγεσαι κι εσύ από τη Γαλιλαία; Μελέτησε τις Γραφές και θα δεις πως κανένας προφήτης δεν πρόκειται να έρθει από τη Γαλιλαία». 53 Και έφυγαν καθένας για το σπίτι του.
12 Τότε ο Ιησούς τους μίλησε πάλι και τους είπε: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. ΄Οποιος με ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή».© Ενορία Ι. Ν. Αγίας Μαρίνας Άνω Ιλισίων.