Μετάφραση τῆς Ἀποστολικῆς περικοπῆς
Ἀδελφοί, πραγματικά, τό κήρυγμα περί τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, γι᾿
αὐτούς πού δέν πιστεύουν καί θά χαθοῦν, εἶναι ἀνοησία, ἐνῶ γιά μᾶς, πού πι-
στεύουμε καί σωθήκαμε, εἶναι δύναμη τοῦ Θεοῦ. Γιατί ἡ Γραφή λέγει: «Θά ἐξα-
φανίσω τή σοφία τῶν σοφῶν, καί τή σύνεση τῶν κατ᾿ ἄνθρωπον συνετῶν θά τήν
περιφρονήσω». Ποῦ μπορεῖ, λοιπόν, νά σταθεῖ ὁ σοφός; Ποῦ μπορεῖ νά σταθεῖ ὁ
γνώστης τῶν Γραφῶν; Ποῦ μπορεῖ νά σταθεῖ ὁ συζητητής τοῦ παρόντος κόσμου;
Δέν ἀπέδειξε ὁ Θεός ὡς ἀνόητη τή σοφία τοῦ κόσμου τούτου; Ἐπειδή λοιπόν,
σύμφωνα μέ τό σοφό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὁ κόσμος δέν μπόρεσε νά γνωρίσει τόν Θεό,
μέ τή βοήθεια τῆς ἀνθρώπινης σοφίας, ἀγαθύνθηκε ὁ Θεός νά σώσει ἐκείνους πού
πιστεύουν, μέ τό κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου, πού θεωρεῖται ἀνοησία. Ἐπειδή καί οἱ
Ἰουδαῖοι, γιά νά πιστέψουν, ζητοῦν θαύματα ὡς ἀποδείξεις, καί οἱ Ἕλληνες, γιά νά
πιστέψουν, ζητοῦν φιλοσοφικά ἐπιχειρήματα, ἐμεῖς κηρύσσουμε ὡς σωτήρα τόν
ἐσταυρωμένο Χριστό, ὁ ὁποῖος γιά μέν τούς Ἰουδαίους εἶναι σκάνδαλο, γιά δέ τούς
Ἕλληνες εἶναι ἀνοησία, ἐνῶ γιά ὅσους κάλεσε ὁ Θεός, καί Ἰουδαίους καί Ἕλληνες,
ὁ ἐσταυρωμένος Χριστός εἶναι δύναμη τοῦ Θεοῦ καί σοφία τοῦ Θεοῦ.
(Ἀπό τή νέα ἔκδοση: Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Γιά αἰῶνες πολλούς τή σημερινή ἡμέρα πού γιορτάζεται ἡ Ὕψωση τοῦ
Τιμίου Σταυροῦ, ὁ Ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς στέκεται στή μέση τοῦ Ναοῦ
καί ὑψώνει τόν Σταυρό, ψηλά, πάνω ἀπό τό ἐκκλησίασμα, καί εὐλογεῖ
τούς πιστούς στά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, ἐνῶ ὁ χορός ψάλλει τό
«Κύριε, ἐλέησον». Αὐτός ἦταν ὁ ἑορτασμός στή χριστιανική αὐτοκρα-
τορία, πού γεννήθηκε κάτω ἀπό τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ τήν ἡμέρα πού
ὁ Μέγας Κωνσταντίνος εἶδε τό ὅραμα «Ἐν τούτῳ νίκα». Εἶναι ἡ γιορτή
τοῦ θριάμβου τοῦ Χριστιανισμοῦ πάνω σέ βασίλεια καί πολιτισμούς, ἡ
γιορτή τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου πού κεῖται τώρα πάνω στά πνευματικά
ἐρείπια τῆς προόδου καί τῆς ἐξέλιξής του καί πού συνεχίζει νά καταρ-
ρέει μπροστά στά μάτια μας, ἄσχετα ἄν αὐτή ἡ κατάρρευση ὡραιοποι-
εῖται γιά νά μοιάζει ἄνοδος καί πρόοδος.
«Ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας»
Αὐτή ἡ ἀρχαία πανηγυρική τελετή πραγματοποιεῖται σήμερα στή θεία
Λειτουργία. Οἱ ψάλτες ξαναψάλλουν τόν ὑπέροχο ὕμνο «Σταυρός, ἡ
ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας…». Ὁ πολύς κόσμος, ὅμως, πού περιβάλλει τίς
Ἐκκλησίες μας, δέν συμμετέχει σ᾽ αὐτόν τόν μυστικό θρίαμβο. Τά ἑκα-
τομμύρια τῶν ἀνθρώπων θά συνεχίζουν νά ζοῦν κανονικά, μέ τίς ἀναπό-
φευκτες ἀνατροπές τῆς ζωῆς, τίς χαρές καί τίς λύπες τους, χωρίς καμιά
ἀναφορά στά τεκταινόμενα μέσα στόν Ναό. Καί αὐτό συμβαίνει, γιατί οἱ
ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας δέν θέλουν νά συνειδητοποιήσουν ὅτι ὁ
Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, πού τόσο ἔντονα προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας,
διαρκῶς, εἶναι τρία βασικά πράγματα:
Τό ζωηφόρο ξύλο
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό ξύλον τῆς ζωῆς. Ὁ Σταυρός, στά
χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ, ἦταν τό πιό ἀτιμωτικό μέσον ἐκτέλεσης τῶν κακούργων καί ἀνόμων τῆς ἐποχῆς,
τό κατεξοχήν σύμβολο τοῦ θανάτου. Ἀλλά, πόσο μεγάλη εἶναι ἡ δύναμη
τοῦ Θεοῦ! Αὐτό τό φρικιαστικό ἐκτελεστικό ὄργανο μετατράπηκε, μέ
μιᾶς, σέ ξύλο τῆς ζωῆς, σέ ζωηφόρο ὄργανο, τή στιγμή πού κρεμάστηκε
πάνω του τό σῶμα τοῦ Θεανθρώπου κι ἔβαψε τό ξύλο του μέ τό αἷμα
τοῦ ἀθώου. Ἀπό τότε, ὁ Σταυρός κατέστη σύμβολο ζωῆς, δύναμης, δη-
μιουργίας, πού συνοδεύει ἀκατάπαυστα τή δημιουργική πορεία τῆς
Ἐκκλησίας στόν χωροχρόνο.
Σύμβολο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό σύμβολο τῆς νίκης καί τῆς Βασιλεί-
ας τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριός μας ποτέ ἄλλοτε στήν ἐπί γῆς ζωή του δέν ἦταν
περισσότερο βασιλιάς παρά ὅταν ἀνέβηκε στόν Γολγοθᾶ, κουβαλώντας
στούς ὤμους τόν Σταυρό. Ποτέ ἄλλοτε δέν ἦταν ἐμφανέστερη ἡ βασι-
λική Του ἐξουσία, παρά ὅταν ὁ Πιλάτος Τόν ὁδήγησε μπροστά στό
πλῆθος, ἀτιμασμένο, καταδικασμένο σέ θάνατο, λέγοντας «ἴδε ὁ βασι-
λεύς ὑμῶν» (Ἰωάν. 19,14). Μόνον ἐδῶ μποροῦμε νά δοῦμε ὁλόκληρο τό
μυστήριο τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐπειδή μέσα ἀπό τόν περιφρονημένο, κα-
ταδικασμένο καί σταυρωμένο Θεάνθρωπο, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἄρχισε νά
φωτίζει τόν κόσμο καί ἄνοιξε ἕνα βασίλειο πού κανείς δέν ἔχει δικαίωμα
καί δέν μπορεῖ νά κλείσει.
Σύμβολο πανανθρώπινης ἑνότητας
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἔγινε σύμβολο ἑνότητας τῶν ἀνθρώπων. Σέ
μιά ἐποχή διακρίσεων καί ἀνισοτήτων, ὅπου ἡ ἀδικία κυριαρχεῖ καί τό
προσωπικό συμφέρον ἐπικαλύπτει τά πάντα, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ φαντάζει ὡς τό πιό γνήσιο σύμβολο ἑνότητας τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Χριστός
ἀνέβηκε στόν Σταυρό καί μέ ἀνοιχτά τά δύο ματωμένα Του χέρια, ἀγκά-
λιασε ὅλους τούς ἀνθρώπους, καταργώντας ἀνισότητες καί διακρίσεις,
ἀγκάλιασε τούς πάντες μέ τήν ἴδια ἀνυπόκριτη ἀγάπη καί τούς κάλεσε
νά συνασπισθοῦν κάτω ἀπό τό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ, ἴσοι ὅλοι μεταξύ
τους, ἑνωμένοι στήν προοπτική τῆς Βασιλείας Του.
Σήμερα, πού γιά πολλούς ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι «μωρία», σή-
μερα πού οἱ περισσότεροι ἀπό τούς χριστιανούς μόνο τυπικά προσκυ-
νοῦν τόν Σταυρό τοῦ Ἰησοῦ, σήμερα πού ὁ Σταυρός καί ὁ Ἐσταυρωμέ-
νος καθαιρέθηκαν ἀπό τό εἰκονοστάσι τῆς ψυχῆς μας, καλούμαστε,
ὅσοι ἀκόμα συγκινούμαστε ἀπό τό πάθος τοῦ Χριστοῦ καί πιστεύουμε
στή δύναμη τοῦ Σταυροῦ, νά ἐμβαθύνουμε στίς τρεῖς παραπάνω ἀλή-
θειες καί νά ὁδηγηθοῦμε ἀπό τόν ἐξωτερικό ἀσπασμό στήν ἐσωτερική
ἕνωσή μας μέ τόν Ἐσταυρωμένο. Μόνον ἔτσι ἡ ἑορτή τῆς Ὑψώσεως θά
ὑψώσει καί τή δική μας ψυχή σέ οὐράνια βιώματα. Ἀμήν!
Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ.

Ευαγγελική περικοπή για την Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, 14/09/2025

Ιωάν. ιθ΄ 6-11, 13-20, 25-28,

Η Σταύρωση του Κυρίου και ο θάνατός Του επάνω στο Σταυρό

⁶ Ὅτε οὖν εἶδον αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται, ἐκραύγασαν λέγοντες· Σταύρωσον σταύρωσον αὐτὸν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν. ⁷ ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι· Ἡμεῖς νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν. ⁸ Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, ⁹ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ· Πόθεν εἶ σύ; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ. ¹⁰ λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε; ¹¹ ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ’ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν δεδομένον σοι ἄνωθεν· διὰ τοῦτο ὁ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει.

¹³ Ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, Ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ· ¹⁴ ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· Ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν. ¹⁵ οἱ δὲ ἐκραύγασαν· Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. ¹⁶ τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. ¹⁷ Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὑτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται Ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ¹⁸ ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν Ἰησοῦν. ¹⁹ ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. ²⁰ τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ρωμαϊστί.

²⁵ Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. ²⁶ Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρί αὐτοῦ· Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου, ²⁷ εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια. ²⁸ Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· Διψῶ.

³⁰ Ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα. ³¹ Οἱ οὖν Ἰουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνῃ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ παρασκευὴ ἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνου τοῦ σαββάτου· ἠρώτησαν τὸν Πιλᾶτον ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν. ³² ἦλθον οὖν οἱ στρατιῶται, καὶ τοῦ μὲν πρώτου κατέαξαν τὰ σκέλη καὶ τοῦ ἄλλου τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ· ³³ ἐπὶ δὲ τὸν Ἰησοῦν ἐλθόντες ὡς εἶδον αὐτὸν ἤδη τεθνηκότα, οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη, ³⁴ ἀλλ’ εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξε, καὶ εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ. ³⁵ καὶ ὁ ἑωρακὼς μεμαρτύρηκε, καὶ ἀληθινὴ αὐτοῦ ἐστιν ἡ μαρτυρία, κἀκεῖνος οἶδεν ὅτι ἀληθῆ λέγει, ἵνα καὶ ὑμεῖς πιστεύσητε.

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

6 Όταν Τον είδαν στην κατάσταση αυτή οι αρχιερείς και οι αστυνομικοί τους, άρχισαν να φωνάζουν:

– Στο σταυρό!  Στο σταυρό!

Τους λέγει ο Πιλάτος:

– Πάρτε Τον εσείς και σταυρώστε Τον μόνοι σας. Γιατί για μενα δεν είναι ένοχος σε τίποτε!

7 Του απάντησαν οι Ιουδαίοι:

– Εμείς έχομε Νόμο δικό μας. Και σύμφωνα με το Νόμο μας πρέπει να πεθάνει! Γιατί μας έκαμε τον εαυτό Του Υιό Θεού!

8 Όταν ο Πιλάτος άκουσε τα λόγια αυτά φοβήθηκε ακόμη περισσότερο! 9 Εμπήκε, λοιπόν, πάλι στο πραιτώριο και λέγει στον Ιησού:

– Από πού είσαι συ;

Αλλά ο Ιησούς δεν του έδωκε απάντηση!  10 Του λέγει τότε ο Πιλάτος:

– Σε μένα δε μιλάς; Δεν το ξέρεις ότι έχω εξουσία, αν θέλω, να σε σταυρώσω· και, αν θέλω, να σε απολύσω;

11 Του αποκρίθηκε ο Ιησούς:

– Δεν θα είχες καμμία εξουσία επάνω μου, αν δε σου είχε δοθεί Άνωθεν· και γι΄ αυτό εκείνος που με παρέδωκε σε σένα, έχει μεγαλύτερη αμαρτία από σένα.

13 Μόλις ο Πιλάτος άκουσε τα λόγια αυτά, έβγαλε τον Ιησού έξω· και εκάθισε στην επίσημη έδρα του στο μέρος που λέγεται Λιθόστρωτο (στα εβραϊκά Γαββαθά). 14 Ήταν τότε η παρασκευή (=παραμονή) του Πάσχα, και η ώρα περίπου έξι* (=12 το μεσημέρι). Και λέγει στους Ιουδαίους:

– Να, αυτός είναι ο βασιλιάς σας!

15 Τότε εκείνοι άρχισαν να φωνάζουν:

– Άρον, άρον, σταύρωσον Αυτόν! (δηλαδή Θάνατος! Θάνατος! Στο Σταυρό!)

Τους λέγει ο Πιλάτος:

– Μου ζητάτε να σταυρώσω το βασιλιά σας;

Του απάντησαν οι αρχιερείς:

– Δεν έχουμε άλλον κανένα βασιλιά, παρά μόνο τον Καίσαρα!

16 Μετά από τα λόγια τους αυτά ο Πιλάτος, τους Τον παρέδωκε να Τον σταυρώσουν.

17 Και εκείνοι Τον παρέλαβαν. Και Τον επήγαν να Τον σταυρώσουν.

Και βγήκε από εκεί βαστάζοντας το σταυρό Του. Και έφθασαν στο μέρος που το λένε “Κρανίου Τόπος” (στα εβραϊκά Γολγοθάς). 18 Και εκεί Τον εσταύρωσαν. Και μαζί με Αυτόν άλλους δύο, τον ένα από το ένα μέρος και τον άλλον από το άλλο· και τον Ιησού στη μέση. 19 Έγραψε μάλιστα ο Πιλάτος και μια επιγραφή· και την έβαλε επάνω στον σταυρό· σ΄ αυτήν ήσαν γραμμένα τα λόγια: Ιησούς ο Ναζωραίος ο βασιλεύς των Ιουδαίων. 20 Την επιγραφή αυτή την εδιάβασαν πολλοί από τους Ιουδαίους· και γιατί ο τόπος στον οποίο σταυρώθηκε ο Ιησούς ήταν κοντά στην πόλη· αλλά και γιατί ήταν γραμμένη στα εβραϊκά, στα ελληνικά και στα ρωμαϊκά. 

25 Και οι μεν στρατιώτες αυτά έκαμαν! Μα η μητέρα Του και η αδελφή της μητέρας Του Μαρία του Κλωπά και η Μαρία η Μαγδαληνή, έστεκαν κοντά στο σταυρό του Ιησού. 26 Και κάποια στιγμή ο Ιησούς είδε τη μητέρα Του και το μαθητή Του, εκείνον που αγαπούσε, να στέκουν δίπλα Του· και είπε στη μητέρα Του:

– Καλή γυναίκα, να, αυτός είναι ο υιός σου.

27 Και μετά είπε στο μαθητή Του:

– Να, αυτή είναι η μητέρα σου.

Και από τη στιγμή εκείνη ο μαθητής την επήρε μαζί του, στο σπίτι του. 28 Μετά από αυτά, ξέροντας ο Ιησούς ότι όλα πιά έχουν γίνει όπως τα ήθελε, για να εκπληρωθεί σε τέλειο βαθμό η αγία Γραφή, είπε:

– Διψώ.

30 Και μόλις ο Ιησούς επήρε το ξίδι που του έδωσαν, είπε: 

– Τετέλεσται! ** 

Και αφού το είπε, έγειρε το κεφάλι Του και παρέδωκε το πνεύμα Του

31 Παράλληλα οι Ιουδαίοι, που δεν ήθελαν να μείνουν το Σάββατο τα σώματα στο σταυρό, -γιατί αυτή η ημέρα του Σαββάτου ήταν γι΄ αυτούς πολύ μεγάλη εορτή-, αφού τότε ήταν ακόμη Παρασκευή, επήγαν στον Πιλάτο και τον παρακάλεσαν να διατάξει να τσακίσουν τα σκέλη των σταυρωμένων*** και να τους πάρουν από εκεί. 32 Επήγαν, λοιπόν, οι στρατιώτες και του μεν πρώτου, που βρήκαν μπροστά τους, του τσάκισαν τα σκέλη· τό ίδιο έκαμαν και στον άλλο ληστή που είχε σταυρωθεί μαζί με Αυτόν. 33 Μα όταν επήγαν στον Ιησού, το είδαν ότι είχε κιόλας πεθάνει, και γι΄ αυτό τα σκέλη δεν Του τα τσάκισαν· 34 ένας όμως από τους στρατιώτες τρύπησε με τη λόγχη την πλευρά Του· και βγήκε αμέσως αίμα και νερό. 35 Αυτό σας το λέγει ένας, που το είδε με τα ίδια του τα μάτια· και γι΄ αυτό η μαρτυρία του είναι αληθινή· ο ίδιος το ξέρει, ότι αυτά που λέγει είναι αληθινά· και τα λέγει για να σας βοηθήσει να οδηγηθείτε και σείς στην πίστη.

* Την έκτη ώρα (δηλ. στις 12 το μεσημέρι) είχε απατήσει ο Όφις την προμήτορα Εύα. Αυτή την ώρα είχε γίνει η πρώτη αμαρτία.

** Δηλαδή “όλα έγιναν όπως έπρεπε, το έργο της απολυτρώσεως είχε ολοκληρωθεί.

*** Μετά από αυτήν την ενέργεια, οι σταυρωμένοι πέθαιναν σε λίγα λεπτά.Ενορία. Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνας Άνω Ιλισίων