Κύριε τῶν δυνάμεων, Θεέ τῶν πατέρων ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ὁ πάντων Δεσπότης καὶ τῶν ἀνθρώπων Πατήρ, ὁ ἀληθινὸς καὶ μόνος σοφός. Σύ ὁ πλάσας τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα Σήν καὶ ὁμοίωσιν καὶ ἐνεφύσησας εἰς αὐτὸν πνοὴν ζωῆς, Σύ ὁ προνοῶν ἀγαθὰ τοῖς πᾶσι καὶ κυβερνῶν τὰ σύμπαντα ἐν σοφίᾳ ἀνεξιχνιάστῳ, ἄκουσον τῆς δεήσεως τοῦ δούλου Σου καὶ μὴ παρίδῃς τὴν ἱκεσίαν τῆς καρδίας μου.
Ἐνθυμούμενος, Κύριε, ὅτι πᾶσα ἐξουσία ἄνωθεν ἐστίν, ὡς καὶ ὁ θεῖος Ἀπόστολος διδάσκει ὅτι οὐκ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ τεταγμένη, προσέρχομαι μετὰ φόβου καὶ τρόμου, ζητῶν οὐχὶ τιμήν ἀνθρώπων ἀλλὰ φωτισμὸν ἄνωθεν, ἵνα διακονήσω τὴν ἀποστολὴν ταύτην ὡς διάκονος εἰς τὸ ἀγαθόν καὶ οὐχὶ κύριος ἐπὶ τῶν ἀδελφῶν μου.
Δὸς μοι, Πανάγαθε, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα γνώσεως καὶ φόβου Θεοῦ, ὡς ἔδωκας τῷ Σολομῶντι καρδίαν συνετήν καὶ νοῦν διακρίνειν ἀνὰ μέσον ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ. Φώτισον τὸν νοῦν μου ἐν τῷ λέγειν καὶ ἐν τῷ γράφειν, ἵνα πᾶς λόγος καὶ πᾶσα γραφὴ ἐξερχομένη ἐκ τῶν χειρῶν μου γένηται ἐν ἀληθείᾳ, δικαιοσύνῃ καὶ εἰρήνῃ, μὴ τραυματίζουσα συνειδήσεις, μὴ σκανδαλίζουσα ψυχάς, ἀλλὰ οἰκοδομοῦσα καὶ θεραπεύουσα.
Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς ἀσθενείας μου καὶ φύλαξόν με ἀπὸ παντὸς φρονήματος κενοδοξίας καὶ ὑπερηφανείας. Δίδαξόν με τὴν ὁδὸν τῆς ταπεινώσεως, καθὼς ἐδίδαξεν ὁ Κύριος λέγων ὅτι ὁ θέλων πρῶτος εἶναι ἔσται πάντων διάκονος. Ἐγκαθίδρυσον ἐν τῇ καρδίᾳ μου πνεῦμα πραότητος καὶ εὐγνωμοσύνης, ἵνα ἐν παντὶ ἔργῳ μὴ ζητῶ τὸ ἐμαυτοῦ συμφέρον ἀλλὰ τὸ τῶν πολλῶν.
Χάρισαι, Κύριε, εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν τοῖς συνεργοῦσι καὶ συνδιακονοῦσι, ἀπόστρεψον πάσαν διχόνοιαν καὶ πικρίαν, καὶ ἔνωσον ἡμᾶς ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης. Καθὼς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι οὐδὲν οὕτως ἰσχυρὸν ὡς ἡ ἀγάπη ἡ συνδέουσα τὰ διεστῶτα, οὕτως καὶ ἡμᾶς στερέωσον ἐν τῇ ἀρετῇ ταύτῃ, ἵνα πᾶν ἔργον τελεσφορήσῃ πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ὠφέλειαν ἀνθρώπων.
Ἐνίσχυσόν με, Δέσποτα, ἵνα ὅταν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως καὶ σταθῶ ἔμπροσθεν τοῦ φοβεροῦ Σου βήματος, μὴ με ἐλέγξῃ τὸ συνειδός ὡς ἀμελῆ ἢ ἄδικον, ἀλλὰ εὑρεθῶ ὡς πιστὸς οἰκονόμος τῶν χαρισμάτων Σου, ἐργασάμενος ὀλίγα μετὰ φόβου Θεοῦ καὶ πολλῆς ἐλπίδος εἰς τὸ ἔλεός Σου.
Σοί γὰρ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἡ ἡσυχία τῆς καρδίας καὶ ἡ εὐθύνη τῆς διακονίας συναντῶνται ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐμπιστεύεται τὴν πορεία του εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.