Θ’. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).

Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ Μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον,καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ·ἐχάρησαν οὖν οἱ Μαθηταὶ ἰδόντες τόν Κύριον.Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν·εἰρήνη ὑμῖν,καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κᾀγὼ πέμπω ὑμᾶς.Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς·λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφιένται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται. Θωμᾶς δέ, εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ιησοῦς.Ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι Μαθηταί·ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων,καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν.Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ἡμῖν. Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾶ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ᾧδε, καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πι στός.Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Θωμᾶς, καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες,καὶ πιστεύσαντες. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστιν γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες, ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

Θ΄ . ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Ἰωάννην. (Κ΄. 19-31).

Ἐνῷ ἦταν βράδυ κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας, καί ἐκεῖ, ὅπου ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ Μαθητές, ἐνῷ ἦταν κλειστές οἱ θύρες ἀπό τό φόβο τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς λέγει· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Καί λέγοντας αὐτό ἔδειξε σ’ αὐτούς τά χέρια καί τήν πλευρά του. Χάρηκαν λοιπόν οἱ Μαθητές,ὅταν εἶδαν τόν Κύριο. Εἶπε λοιπόν σ’ αὐτούς ὁ Ἰησοῦς πάλι· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας, ἔτσι κι ἐγώ στέλνω ἐσᾶς. Καί μόλις εἶπε αὐτό φύσησε σ’ αὐτούς καί τούς λέγει, λάβετε Πνεῦμα Ἅγιο· ἐάν σέ κάποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρίες τους, συγχωροῦνται σ’ αὐτούς,ἐάν σέ κάποιους τίς κρατήσετε παραμένουν ἀσυγχώρητες. Καί ὁ Θωμᾶς, πού στά Ἑλληνικά σημαίνει Δίδυμος, δέν ἦταν μαζί τους, ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. Τοῦ ἔλεγαν λοιπόν οἱ ἄλλοι Μαθητές· εἴδαμε τόν Κύριο· Κι ἐκεῖνος εἶπε σ’αὐτούς· ἐάν δέν ἰδῶ στά χέρια του τά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό δάκτυλό μου στά σημάδια τῶν καρφιῶν, καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέν θά πιστέψω. Καί μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες πάλι ἦταν μέσα οἱ Μαθητές του καί ὁ Θωμᾶς μαζί τους. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς,ἐνῷ ἦταν κλεισμένες οἱ θύρες, καί στάθηκε στή μέση καί εἶπε· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Ἔπειτα λέγει στό Θωμᾶ· Φέρε τό δάκτυλό σου ἐδῶ, καί δές τά χέρια μου, καί φέρε τό χέρι σου καί βάλε το στήν πλευρά μου, καί μή γίνεσαι ἄπιστος ἀλλά πιστός. Καί ἀποκρίθηκε ὁ Θωμᾶς καί τοῦ εἶπε· εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες· θά εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι πού δέν θά μέδοῦν, ἀλλά θά πιστέψουν σ’ ἐμένα. Ὁ Ἰησοῦς βέβαια ἔκανε καί ἄλλα πολλά θαύματα μπροστά στούς Μαθητές του, τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό· αὐτά ὅμως γράφηκαν γιά νά πιστέψετε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί πιστεύοντας νά ἔχετε ζωή χάρη στό ὄνομά του. Ἔπειτα λοιπόν ἀπ’ αὐτά οἱ Μαθητές ἐπέστρεψαν πάλι στό κατάλυμά τους.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. δ´ 12-17) 11 ᾽Ιανουαρίου 2026

Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Τόν καιρόν ἐκεῖνον, ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἄκουσε ὅτι συνελήφθη ὁ Ἰωάννης, ἀναχώρησε
γιά τή Γαλιλαία, καί ἀφοῦ ἐγκατέλειψε τή Ναζαρέτ ἦλθε καί ἐγκαταστάθηκε στήν
Καπερναούμ, τήν παραθαλάσσια πόλη στά σύνορα Ζαβουλών καί Νεφθαλείμ,
ὥστε νά ἐκπληρωθεῖ ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐα πού ἔλεγε: «Ἡ χώρα τοῦ Ζαβουλών
καί ἡ χώρα τοῦ Νεφθαλείμ, στήν παραθαλάσσια περιοχή πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη,
ἡ Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαός πού κάθεται στό σκοτάδι εἶδε μεγάλο φῶς, καί σέ
αὐτούς πού κατοικοῦν στή χώρα πού τή σκιάζει ὁ θάνατος, ἀνέτειλε γιά αὐτούς
φῶς». Ἀπό τότε ὁ Ἰησοῦς ἄρχισε νά κηρύσσει καί νά λέγει: Μετανοεῖτε, γιατί
ἔφθασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ
Κυριακή μετά τά Φῶτα ἡ σημερινή Κυριακή. Καί ἡ ὀνομασία αὐτή δέν
ἀφορᾶ ἁπλῶς σέ ἕνα χρονικό προσδιορισμό, ἀλλά στήν ἀνακαίνιση, τήν
ἀναγέννηση, τήν ἀνάπλαση τοῦ ἀνθρώπου πού προέρχεται ἀπό τήν
ἐνανθρώπηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν Βάπτισή Του, τόν Σταυρό καί τήν
Ἀνάστασή Του. Ὁ Κύριος, ὁ Υἱός τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ἔγινε καί Υἱός ἀν-
θρώπου γιά νά ἁγιάσει, νά ἀφθαρτίσει, νά θεώσει τήν ἀνθρώπινη φύση.
Ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο
Σέ ἕνα ἀπό τά θαυμάσια τροπάρια τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων ψά-
λαμε καί τά ἑξῆς: «Ἁμαρτωλοῖς καί τελώναις διά πλήθους ἐλέους σου
ἐπεφάνης, Σωτήρ ἡμῶν» (Ἑσπερινός Θεοφανείων). Ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ
Κύριος ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης, τῆς στοργῆς, τοῦ ἐλέους Του φανερώθη-
κε, ἀποκαλύφθηκε στόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, πού ἔχει τήν ἐπίγνωση πώς
λόγῳ τῆς καταστάσεώς του, τοῦ τρόπου ζωῆς του, βρίσκεται βυθισμέ-
νος σέ σκότος πυκνό. «Ποῦ γάρ εἶχε τό φῶς λάμψαι, εἰμή τοῖς ἐν σκότει
καθημένοις; Δόξα σοι». Ποῦ ἀλλοῦ, ἐπισημαίνει ὁ ὑμνογράφος, θά μπο-
ροῦσε νά λάμψει τό φῶς τῆς παρουσίας Σου, παρά σέ αὐτούς πού κάθον-
ται μέσα στό σκότος καί τήν σκιά τοῦ θανάτου; Ὁ ὑμνογράφος χρησι-
μοποιεῖ τήν σχετική προφητεία τοῦ Ἡσαΐα πού ἀκούσαμε στήν Εὐαγγε-
λική περικοπή: «ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καί τοῖς
καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (Ἡσ. 9,2).
Ὁ ἄνθρωπος ἐγκλωβισμένος σέ ποικίλες μορφές εἰδωλολατρίας, ἁμαρ-
τίας, ἀσεβείας, σκότους, ἔχει τήν δυνατότητα πού τοῦ προσφέρει ἡ
ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά ἀνανήψει, νά ἐπιστρέψει στήν πηγή τῆς
ζωῆς, νά λουσθεῖ ἀπό τό φῶς τοῦ Θεοῦ.Ἡ ζωή ὡς ἄθλημα διαρκοῦς μετανοίας
Χωρίς τό χάρισμα τῆς μετανοίας δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε τό φῶς
τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, τόν λόγο Του, τήν θεία ἐνέργεια, τήν ζωο-
ποιό Του χάρη.
Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μετάνοια ὡς ἀγώνας συμμορφώσεως τοῦ βίου καί
τοῦ ἤθους τοῦ πιστοῦ πρός τίς θεῖες ἐντολές καί τόν εὐαγγελικό τρόπο
ζωῆς διαρκεῖ ὅσο καί ἡ ἐπί γῆς ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Μετάνοια, μέ μία
φράση, σημαίνει τήν σπουδή, τήν προσπάθεια τοῦ πιστοῦ νά σκέπτεται
καί νά ἐνεργεῖ ὅπως ὁ Χριστός, νά πράττει τό ἀγαθό καί εὐάρεστο ἐνώ-
πιον τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποστρέφεται τήν ἁμαρτία καί τό κακό. Τό θεολο-
γικό ὑπόβαθρο τῆς μετανοίας βρίσκεται στό νά γνωρίσει ὁ ἄνθρωπος,
ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τήν προαιώνια ἰδέα τήν ὁποία εἶχε ὁ Θεός γιά αὐτόν.
Δηλαδή πῶς ὁ Θεός συνέλαβε τόν ἄνθρωπο πρό καταβολῆς κόσμου καί
ποιά εἶναι ἡ ἐκπλήρωσή του, ποιός ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του. Ὅταν
καταλάβει ὁ ἄνθρωπος τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά αὐτόν, τότε
θά κάνει τό πᾶν γιά νά τό ἐκπληρώσει καί νά συμμορφωθεῖ πρός αὐτό.
Τό νόημα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ
Ἐφόσον ἡ μετάνοια ἑδράζεται στήν προσπάθεια νά τηρήσουμε τίς
ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί νά ζήσουμε σύμφωνα μέ αὐτές, εὔκολα μπο-
ροῦμε νά κατανοήσουμε τό νόημα καί τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο μᾶς δό-
θηκαν. Οἱ ἐντολές δέν εἶναι ἕνας κώδικας ἠθικῆς, ἀλλά ἡ ἀποκάλυψη
ἑνός νέου τρόπου ζωῆς ἀληθινῆς, δηλαδή εὐαγγελικῆς βιοτῆς. Εἶναι ἡ
χαρισματική δυνατότητα ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου καί μεταμορφώσε-
ως τοῦ ἐγωϊσμοῦ. Γι’ αὐτό ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ἐπισημαίνει
ὅτι σκοπός τῶν ἐντολῶν τοῦ Σωτῆρος εἶναι νά ἐλευθερώσει τόν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἀκρασία καί τό μῖσος. Ἀκρασία εἶναι ἡ ἔλλειψη
ἐγκρατείας, αὐτοκυριαρχίας, ἐπιβολῆς ἐπί τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου.
Μῖσος εἶναι τό δυσειδέστατο πάθος πού ἐκφράζεται ὡς φθόνος, ἀπέ-
χθεια, κακότητα, ἀπανθρωπιά κ.ἄ. Θετική πλευρά τῶν θείων ἐντολῶν
εἶναι, καθώς λέγει ὁ ἴδιος πατήρ, νά ὁδηγήσουν τόν ἄνθρωπο στήν ἀγά-
πη τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πλησίον. Ἀπό τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ γεννιέται τό
φῶς τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁ πιστός καθίσταται φωτεινός· ἀκτι-
νοβολεῖ τό φῶς τῆς ἀγάπης καί τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ὡς ἐπίγνωση
τῆς θείας Ἀληθείας καί πρόγευση τῆς μελλούσης ζωῆς, τῆς ἐρχομένης
Βασιλείας, τῶν ἐσχάτων.
Ἄς εὐχηθοῦμε ὁ ἐπιφανείς Κύριος Ἰησοῦς νά μᾶς ὁδηγεῖ σταθερά
στήν ὁδό τῆς σωτηρίας, τῆς διαρκοῦς μετανοίας, τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης
πρός Αὐτόν καί τόν πλησίον.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.ΑΠΟΣΤ.ΔΙΑΚΟΝΙΑ.

Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Ἰανουαρίου 2026

5 Ιανουαρίου, 2026

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Ἰανουαρίου 2026, Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.