ΙΑ΄. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Ἰωάννην. (ΚΑ΄. 15-25).

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐφανέρωσεν ἑαυτὸν ὁ Ἰησοῦς τοῖς Μαθηταῖς αὐτοῦ, ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν, καὶ λέγει τῷ Σίμωνι Πέτρῳ· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾶς με πλεῖον τούτων; λέγει αὐτῷ· ναὶ Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. Λέγει αὐτῷ· βόσκε τὰ ἀρνία μου. Λέγει αὐτῷ πάλιν δεύτερον· Σίμων Ἰωνᾶ ἀγαπᾶς με; λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. Λέγει αὐτῷ· ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. Λέγει αὐτῷ τὸ τρίτον· Σίμων Ἰωνᾶ, φιλεῖς με; Ἐλυπήθη ὁ Πέτρος,ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με; Καὶ εἶπεν αὐτῷ·Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι φιλῶ σε.Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς. Βόσκε τὰ πρόβατά μου. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ὅτε ἦς νεώτερος, ἐζώννυες σεαυτόν, καὶ περιεπάτεις ὅπου ἤθελες, ὅταν δὲ γηράσῃς, ἐκτενεῖς τὰς χεῖράς σου, καὶ ἄλλος σε ζώσει, καί οἴσει ὅπου οὐ θέλεις. Τοῦτο δὲ εἶπε,σημαίνων ποίῳ θανάτῳ δοξάσει τὸν Θεόν. Καὶ τοῦτο εἰπών, λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι.Ἐπιστραφεὶς δὲ ὁ Πέτρος βλέπει τὸν Μαθητὴν ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς, ἀκολουθοῦντα, ὃς καὶ ἀνέπεσεν ἐν τῷ δείπνῳ ἐπὶ τὸ στῆθος αὐτοῦ καὶ εἶπε· Κύριε,τίς ἐστιν ὁ παραδιδούς σε; τοῦτον ἰδὼν ὁ Πέτρος λέγει τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, οὗτος δὲ τί; λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ; σύ ἀκολούθει μοι. Ἐξῆλθεν οὖν ὁ λόγος οὗτος εἰς τοὺς ἀδελφούς, ὅτι ὁ Μαθητὴς ἐκεῖνος οὐκ ἀποθνῄσκει, καὶ οὐκ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, ὅτι οὐκ ἀποθνήσκει· ἀλλ’ ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σὲ; Οὗτός ἐστιν ὁ Μαθητὴς ὁ μαρτυρῶν περὶ τούτων , καὶ γράψας ταῦτα, καὶ οἴδαμεν ὅτι ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ. Ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ’ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. Ἀμήν.

Ι Α΄.ΕΩΘΙΝΟ Κατά Ἰωάννην. (ΚΑ΄. 15-25).

Ἐκεῖνο τόν καιρό φανερώθηκε ὁ Ἰησούς τούς Μαθητές του, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς καί λέγει στόν Σίμωνα Πέτρο· Σίμων γιέ τοῦ Ἰωνᾶ, μέ ἀγαπᾷς περισσότερο ἀπ’αὐτούς; τοῦ ἀπαντᾷ· ναί, Κύριε, Ἐσύγνωρίζεις ὅτι σέ ἀγαπῶ. Τοῦ ἀπαντᾷ (ὁ Κύριος)· βόσκε τά λογικά μου ἀρνάκια. Τοῦ λέγει πάλι γιά δεύτερη φορά· Σίμων γιέ τοῦ Ἰωνᾷ μέ ἀγαπᾷς; τοῦ λέγει· ναί, Κύριε, Ἐσύ γνωρίζεις ὅτι σέ ἀγαπῶ· τοῦ λέγει· βόσκε τά πρόβατά μου. Λέγει σ’αὐτόν γιά τρίτη φορά· Σίμων γιέ τοῦ Ἰωνᾶ μέ ἀγαπᾷς; λυπήθηκε ὁ Πέτρος, γιατί τοῦ εἶπε γιά τρίτη φορά, μέ ἀγαπᾷς, καί τοῦ εἶπε· Κύριε, Ἐσύ ὅλα τά γνωρίζεις, Ἐσύ γνωρίζεις ὅτι σέ ἀγαπῶ. Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· Βόσκε τά πρόβατά μου. Ἀλήθεια ἀλήθεια σοῦ λέγω, ὅταν ἤσουν νεώτερος, ἔζωνες μόνος τόν ἑαυτό σου καί βάδιζες ὅπου ἤθελες·ὅταν ὅμως γεράσεις, τότε θά ἁπλώσεις τά χέρια σου καί ἄλλοςθά σέ ζώσει καί θά σέ ὁδηγήσει ὅπου δέν θά θέλεις.Καί τό εἶπε αὐτό ὑποδηλώνοντας μέ ποιό θάνατο θά δοξάσει τόν Θεό. Καί ἀφοῦ εἶπε αὐτό, τοῦ λέγει· ἀκολούθησέ με.Καί ἀφοῦ στράφηκε πίσω ὁ Πέτρος, βλέπει τόν Μαθητή πού ἀγαποῦσε ὁ Ἰησοῦς νά ἀκαλουθεῖ, ὁ ὁποῖος καί ἔπεσε στό στῆθος του κατά τό Μυστικό Δεῖπνο καί εἶπε· Κύριε,ποιός εἶναι αὐτός πού θά σέ παραδώσει; αὐτόν βλέποντας ὁ Πέτρος λέγει στόν Ἰησοῦ· Κύριε, καί αὐτός τί θά γίνει;τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· ἐάν ὑποτεθεῖ ὅτι θέλω νά μείνει αὐτός(στή ζωή) μέχρι νά ἀπανέλθω (στή δευτέρα παρουσία), τί σέ ἐνδιαφέρει; Ἐσύ ἀκολούθησέ με. Διαδόθηκε λοιπόν ὁ λόγος αὐτός μεταξύ τῶν ἀδελφῶν, ὅτι ὁ Μαθητής ἐκεῖνος δέν πεθαίνει· Καί δέν τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς ὅτι δέν πεθαίνει,ἀλλά ἐάν ὑποτεθεῖ ὅτι θέλω νά μείνει αὐτός (στή ζωή)μέχρι νά ἀπανέλθω (στή δευτέρα παρουσία), τί σέ νοιἀζει ἐσένα; Αὐτός εἶναι ὁ Μαθητής ὁποῖος ἐξακολουθεῖ νά δίνει τή μαρτυρία του γι’ αὐτά καί ὁ ὁποῖος τά ἔγραψε, καί γνωρίζουμε ὅτι εἶναι ἀληθινή ἡ μαρτυρία του. Ὑπάρχουν βέβαια καί ἄλλα πολλά, ὅσα ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, τά ὁποῖα ἄν γραφόταν τό κάθε ἕνα λεπτομερῶς, νομίζω ὅτι οὔτε ὅλος  ο κόσμος δέ θά χωροῦσε τά βιβλία πού θά γράφονταν. Ἀμήν.

Ἀπόστολος Κυριακῆς

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ἰανουαρίου 2026

19 Ιανουαρίου, 2026

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ἰανουαρίου 2026, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου (Ἑβρ. ζ΄ 26 – η΄ 2)

Ἀδελφοί, τοιοῦτος ἡ­­­­μῖν ἔπρεπεν ἀρχι­ερεύς, ὅσιος, ἄκα­κος, ἀμίαντος, κεχω­ρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον. Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέα

Στὶς 25 Ἰανουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴ μνήμη ἑνὸς πολὺ μεγάλου Ἁγίου, σπουδαίου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ στύλου τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμήν του, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, παρουσιάζεται ἡ ἀσύγκριτη ἀνωτερότητα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέα, Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, σὲ σχέση μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀναφέρεται ὅτι ὁ Κύριος εἶναι «ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος»· εἶναι Ἅγιος, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ κάθε κακία καὶ πονηρία, ἀμόλυντος, ἀπόλυτα ἀνέγγιχτος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἀνυψώθηκε δὲ πάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ.

Ἐπιλέγεται εἰδικὰ σήμερα ἡ συγκεκριμένη περικοπὴ πρὸς τιμὴν τοῦ ἑορταζόμενου Ἁγίου, διότι τὸ παράδειγμα τοῦ αἰώνιου Ἀρχιερέα ἀκολούθησε καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Διετέλεσε Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως σὲ μία πολὺ κρίσιμη ἐποχὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, κάτω ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ δύο μεγάλων αἱρέσεων, τῶν Ἀρειανῶν καὶ τῶν Πνευματομάχων. Ὑπερασπίσθηκε μὲ σθένος τὸ ὀρθὸ δόγμα. Ὑπῆρξε πραγματικὰ «ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος», κατὰ τὸ δυνατόν, ἱεράρχης δηλαδὴ τελείως ἀφοσιωμένος στὸν Θεό· «ὅσιος», χωρὶς δόλο καὶ πονηρία, μὲ ἐσωτερικὴ καθαρότητα καὶ σωφροσύνη· πλούσιος σὲ κοσμικὴ σοφία καὶ γνώση, ἀφοῦ εἶχε σπουδάσει στὰ σημαν­τικότερα πανεπιστήμια τῆς ἐποχῆς. Αὐτὸ ὅμως ποὺ πρωτίστως τὸν διέκρινε, ἦταν ἡ «κατὰ Θεὸν» σοφία, ἡ ἁγιότητα. Ἀκτινοβολοῦσε ἡ ἀρετὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου. Μὲ αὐτὴν κυρίως δίδασκε τοὺς πιστοὺς καὶ εἵλκυε στὴν Ἐκκλησία τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἄπιστους.

Ἦταν ἐπίσης «κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν», χωρισμένος ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας. Ἀναφέρεται ἀπὸ τοὺς βιογράφους του ὅτι κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ σπούδαζε ὡς νέος στὸ πανεπιστήμιο τῆς Ἀθήνας μαζὶ μὲ τὸν ἀχώριστο φίλο του Βασίλειο τὸν Μέγα, ἦταν ἔντονες ἀκόμη οἱ ἐπιρροὲς τῆς εἰδωλολατρίας, εἰδικὰ στὶς παρέες τῶν νέων. Οἱ δύο Ἅγιοι ὅμως ἔμειναν τελείως ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τοὺς κινδύνους αὐτούς. Στὰ χρόνια τῆς παραμονῆς τους στὴν Ἀθήνα δὲν γνώριζαν ἄλλους δρόμους ἐκτὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὁδηγοῦσαν στὸ πανεπιστήμιο καὶ στὴν ἐκκλησία. Αὐτὴ τὴν καθαρότητα διατήρησε ὁ Γρηγόριος καὶ σὲ ὅλη τὴ μετέπειτα ζωή του.

Ἀναφέρεται καὶ ὡς «ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος». Μὲ τὴν πύρινη προσευχή του ἀνυψωνόταν στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. «Διὰ τῆς προσευχῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἐκδημοῦμεν» (ΒΕΠΕΣ 59, 216), τονίζει ὁ ἴδιος σὲ κάποιο λόγο του. Μὲ τὴν προσευχὴ ἀφήνουμε πίσω μας τὰ γήινα καὶ ἀποδημοῦμε, καταφεύγουμε πρὸς τὸν Θεό. Ἐκεῖ ζοῦσε ὁ Ἅγιος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὑπῆρξε ὑπόδειγμα ἁγίου λειτουργοῦ, ἄξιου ἀρχιερέα.

2. Στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος ἐπισημαίνει ἕνα ἀκόμη χαρακτηριστικὸ τοῦ μεγάλου Ἀρχιερέα Χριστοῦ. «Ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς», γράφει. Δηλαδή, κάθισε στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τῆς θείας μεγαλειότητος στοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ δοξάζεται καὶ ὡς ἄνθρωπος, μετὰ τὴν προσφορὰ τῆς μεγάλης ἀρχιερατικῆς θυσίας του, τῆς σταυρικῆς θυσίας. Μὲ τὴν Ἀνάληψή του στοὺς οὐρανοὺς συνανυψώνει τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ὁ Ἀρχιερέας Χριστὸς προσάγει στὸν οὐράνιο Πατέρα τοὺς πιστούς, ὡς μέλη τοῦ μυστικοῦ Σώματός του, τῆς Ἐκκλησίας του. Ἀνεβάζει στὸν δικό του βασιλικὸ θρόνο τοὺς ἐκλεκτούς του, ὅσους ζοῦν κατὰ τὸ θέλημά του. Τοὺς καθιστᾶ δὲ συμβασιλεῖς στὴν οὐράνια Βασιλεία του. Ὅπως ἄλλωσ­τε τὸ ἔχει ὑποσχεθεῖ: «Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου» (Ἀποκ. γ΄ 21). Δηλαδή, σὲ ὅποιο νικήσει, θὰ δώσω ὡς ἀνταμοιβὴ νὰ καθίσει μαζί μου στὸν ἔνδοξο θρόνο μου. Ἀλήθεια, τί τιμὴ μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Κύριος!

Ἐκεῖ βρίσκονται καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκ­κλησίας μας. Ἐκεῖ, μέσα στὸν χορὸ τῶν Ἁγίων, στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου, βρίσκεται καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Σ’ αὐτὸ τὸν θρόνο ἄλλωστε θέλησε νὰ βρεθεῖ. Δὲν τὸν εἵλκυσαν οἱ ἐ­πίγειες τιμές, οὔτε κι αὐτὸς ὁ ἀρχιεπισκοπικὸς θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Γι᾿ αὐτὸ δὲν δίστασε νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἀπὸ τὴν προεδρία τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὅταν διέκρινε τὸν φθόνο καὶ τὶς ραδιουργίες κάποιων ἐπισκόπων, ποὺ ἐπιβουλεύον­ταν τὴ θέση του καὶ τὸν συκοφάντησαν. Ἀποσύρθηκε κατόπιν στὴν ἀγαπημένη του ἡσυχία καὶ ἐπιδόθηκε ἐκ νέου στὴν προσευχή. Παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν ἐπίγειο θρόνο· κέρδισε ὅμως τὸν οὐράνιο, στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ ἐκεῖ πρεσβεύει γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ ὅλη τὴ στρατευ­όμενη Ἐκκλησία. Εἴθε μὲ τὶς πρεσβεῖες του νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμα τῆς ἁγίας ζωῆς του. Νὰ εἴμαστε δέ, κατὰ τὸ δυνατόν, «ὅσιοι, ἄκακοι, ἀμίαντοι, κεχωρισμένοι ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν», γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ βρεθοῦμε κι ἐμεῖς ἐκεῖ, στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου, στὸν χορὸ τῶν Ἁγίων, στὴν αἰώνια χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ.osotir.

Μετάφραση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς
Τόν καιρόν ἐκεῖνον, ὁ Ἰησοῦς διέσχιζε τήν Ἱεριχώ. Ἐκεῖ κάποιος ἄνδρας ὀνόματι
Ζακχαῖος, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀρχιτελώνης καί πλούσιος, ἐπεδίωκε νά δεῖ τόν Ἰησοῦ
ποιός εἶναι, ὅμως δέν μποροῦσε λόγω τοῦ πλήθους, ἀφοῦ ἦταν μικροῦ ἀναστήμα-
τος. Ἔτρεξε μπροστά λοιπόν καί ἀνέβηκε σέ μιά συκομουριά, γιά νά τόν δεῖ,
ἀφοῦ ἀπό ἐκεῖ θά περνοῦσε. Μόλις ἦλθε στό μέρος αὐτό, ὁ Ἰησοῦς σήκωσε τά
μάτια του καί μόλις τόν εἶδε τοῦ εἶπε· Ζακχαῖε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα
πρέπει νά μείνω στό σπίτι σου. Κατέβηκε γρήγορα καί τόν ὑποδέχτηκε μέ χαρά.
Ὅταν τό εἶδαν ὅλοι, παραπονοῦνταν καί ἔλεγαν, ὅτι πῆγε νά μείνει στό σπίτι
ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Σηκώθηκε ὁ Ζακχαῖος καί εἶπε στόν Κύριο· Κύριε, τά μισά
ἀπό τά ὑπάρχοντά μου τά δίνω στούς πτωχούς, καί ὅποιον ἐξαπάτησα μέ δόλο
καί ἀπάτη θά τόν ἀποζημιώσω στό τετραπλάσιο. Εἶπε πρός αὐτόν ὁ Ἰησοῦς ὅτι
σήμερα ἦλθε ἡ σωτηρία σέ αὐτό τό σπίτι, ἀφοῦ καί αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι
ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, γιατί ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου ἦλθε γιά νά ἀναζητήσει καί
νά σώσει ὅσους βρίσκονται μακριά ἀπό τόν Θεό.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ).

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΩΣ ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Μελετῶντας μέ προσοχή καί προσευχή τήν Εὐαγγελική περικοπή πού
ἀναγνώσθηκε στήν Θεία Λειτουργία, αἰσθανόμαστε τό σθένος πού προ-
έρχεται ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τήν ἀκτινοβολία τῆς θεότητος
καί τῆς ἀγάπης Του πρός πάντας, ἡ ὁποία ἔχει τό σθένος νά μεταβάλλει
τίς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων καί νά ἀναγεννᾶ, νά ἀναπλάθει τήν
ἀνθρώπινη ὕπαρξη, νά τήν ὁδηγεῖ στήν σωτηρία.
Ὁ Κύριος περνᾶ μέσα ἀπό τήν Ἱεριχώ. Πλῆθος ἀνθρώπων τόν ἀκο-
λουθοῦσε, μεταξύ αὐτῶν καί ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος, ἄνθρωπος μέ
πλοῦτο καί δύναμη, ὁ ὁποῖος, ὅμως, εἶχε πλουτίσει μέ ἀδικίες καί ἐκμε-
τάλλευση τῶν συνανθρώπων του. Ὁ Ζακχαῖος ἐπιθυμοῦσε νά δεῖ τόν
Χριστό. Λόγῳ τοῦ χαμηλοῦ σωματικοῦ του ἀναστήματος δυσκολευό-
ταν. Καί τί ἔκανε; Δέν δίστασε νά ἀνέβει ἐπάνω σέ μιά συκομουριά, χω-
ρίς νά ὑπολογίσει τό ἀξίωμα καί τήν κοινωνική του θέση, γιά νά μπορέ-
σει νά τόν δεῖ.
Ἡ θέα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ
Ποιό ἦταν τό κίνητρο τοῦ πόθου, τῆς ἀκατανίκητης ἐπιθυμίας, πού
ὤθησε τόν Ζακχαῖο νά συναντηθεῖ μέ τόν Χριστό καί νά τόν γνωρίσει;
Προφανῶς, δέν ἀστοχοῦμε λέγοντας ὅτι τό ὑπαρξιακό κενό πού αἰσθά-
νεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν ἔλλειψη νοήματος στήν ζωή του, ὁ ἀδυσώπη-
τος ἔλεγχος τῆς συνειδήσεως ἀπό τό βάρος τῶν ἀδικιῶν καί ἁμαρτιῶν,
ἡ μοναξιά πού βιώνει ἀπό τήν ἀπουσία τῆς ἀληθινῆς φιλίας καί ἀγάπης,
ἡ ἐπίγνωση τῆς λανθασμένης ὁδοῦ πού ἀκολουθεῖ καί τόν ὁδηγεῖ στήν
ἀπώλεια, ἡ ἀπογοήτευση, ἐντέλει, ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του, τοῦ δίνει
τό ἔναυσμα νά ἀποταθεῖ σέ Αὐτόν πού μπορεῖ νά τόν σώσει, νά τόν γε-
μίσει μέ ἐλπίδα ἀκαταίσχυντη, δύναμη καί πίστη γιά νά ἀναθεωρήσει
ὅλη τήν ζωή του.Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀκτινοβολεῖ «φῶς ἱλαρόν», πραότητα, ἀλή-
θεια, ἀγάπη, κατανόηση, ἐλευθερία, χαρά, ζωή, εἰρήνη, ἐλπίδα καί ἔτσι
προσελκύει κάθε καλοπροαίρετο ἄνθρωπο νά τόν γνωρίσει, νά τόν ἀγα-
πήσει, νά πιστεύσει ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Ζῶντος Θεοῦ· «Θεός ἀλη-
θινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως.
Μετάνοια καί ἀρετή
Ἡ ἀγάπη καί ἡ πίστη τοῦ Ζακχαίου πρός τόν Κύριο Ἰησοῦ μεταμόρ-
φωσαν τήν ὕπαρξή του. Ἔπαυσε νά ἀδικεῖ, ἔδωσε τά μισά ἀπό τά ὑπάρ-
χοντά του στούς πτωχούς καί ἀνταπέδωσε στό τετραπλάσιο ὅσα εἶχε
πάρει μέ ἀπάτη. Ἐδῶ διαφαίνεται ἡ ἀρνητική καί ἡ θετική πλευρά τῆς
μετανοίας. Ὁ ἄνθρωπος μετανοεῖ γιά τίς ἁμαρτίες καί τά λάθη του καί,
ἀκολούθως, προσπαθεῖ νά ἀποκαταστήσει, νά διορθώσει, νά θεραπεύ-
σει κάθε μορφή ἀδικίας, κάθε πληγή πού προξένησε στούς συνανθρώ-
πους του. Αὐτό, ἀκριβῶς, σημαίνει νά ζεῖ κάποιος μέ ἀρετή. «Ἀρετή»,
λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, «δέν εἶναι τά χρήματα, ὥστε νά φοβηθεῖς
ἄνθρωπε τήν φτώχεια, οὔτε ἡ ὑγεία τοῦ σώματος γιά νά φοβηθεῖς τήν
ἀσθένεια, οὔτε ἡ ἐκτίμηση τῶν πολλῶν γιά νά ἀποφύγεις τήν κακή φήμη, οὔτε, ἁπλά καί ἀόριστα, τό νά ζεῖ κάποιος, ὥστε νά σοῦ φανεῖ φοβε-
ρός ὁ θάνατος. Ἀρετή εἶναι ἡ ἀκριβής παραμονή στήν ἀληθινή πίστη καί
ὁ ὀρθός τρόπος ζωῆς». Ὡς ἐκ τούτου, ὁ Ζακχαῖος μέ τήν δύναμη τῆς
ἀληθινῆς πίστεως βίωσε καί τόν ὀρθό τρόπο ζωῆς, ἔζησε μέ εὐαγγελική
ἀρετή.
Ὁ Χριστός στήν ἀναζήτηση καί σωτηρία τοῦ ἀπολωλότος
Ὁ Κύριος ἀπευθυνόμενος στόν Ζακχαῖο τόν διαβεβαιώνει ὅτι σώθη-
κε, γιατί καί αὐτός εἶναι ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, δηλαδή δημιούργημα
τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος θέλει, διά τῆς μετανοίας, «πάντας ἀνθρώπους
σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. 2,4). Καί, ἀκολού-
θως, διακηρύσσει τήν μεγάλη ἀλήθεια ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου ἦλθε
γιά νά ἀναζητήσει καί νά σώσει ὅσους βρίσκονται μακριά ἀπό τόν Θεό.
Αὐτό εἶναι τό ἔργο τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅπως περιεκτικά
τό περιγράφει ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ: «Θά ἀναζητήσω, λέγει ὁ Κύριος, τό
χαμένο πρόβατο, θά φέρω πίσω τό παραστρατημένο, στό πληγωμένο θά
βάλω ἐπιδέσμους καί τό ἀδύναμο θά τό δυναμώσω» (Ἰεζ. 34,16).
Εἴθε αὐτές οἱ ἀλήθειες νά αὐξάνουν τήν πίστη καί τήν εὐγνωμοσύνη
μας πρός τόν Θεό!
Ἀρχιμ. Ν. Κ.ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Λουκ. ιθ´ 1-10) 25/1/2026