Οι άγιοί μας, αυτές οι θαυμαστές θείες προσωπικότητες που κέρδισαν την αθανασία και την αιωνιότητα, μοιάζουν πολλές φορές να μένουν κρυμμένοι και σχεδόν αμίλητοι, ενώ έχουν να μας πουν τόσα πολλά.
Κάποιες φορές, και για πολλούς λόγους, χάνονται και εξαφανίζονται από ανάμεσά μας και τους συναντάμε μόνο στα αγιολόγια και τα συναξάρια τους την ημέρα της γιορτής τους. Ίσως, όμως και ως και απλή παράθεση του ονόματός τους χωρίς άλλες πληροφορίες.
Άγιοι χωρίς εκτενή συναξάρια, χωρίς πανηγύρεις μικρές ή μεγάλες, χωρίς μεγαλοπρεπείς καθεδρικούς, προσκυνηματικούς ναούς, εκκλησίες, παρεκκλήσια, ξωκλήσια, ενίοτε χωρίς να έχουν διασωθεί τα ιερά λείψανά τους, οι εικόνες τους, αλλά και οι ακολουθίες τους. Έτσι, ενίοτε, μένει μόνο η αναφορά στον συναξαριστή.
Και πόσους αγίους, όμως, δεν γνωρίζουμε που ως τοπικοί δεν σώθηκε η μνήμη τους και έτσι ξεχάστηκαν για πάντα; (Μας ξέχασαν κι αυτοί; θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. Μάλλον όχι).
Κάποιες φορές που δεν έχουμε σαφείς πληροφορίες για κάποιον άγιο μπορεί να πλεχτούν ορισμένοι βίοι. Ιδιαίτερα όταν περισσότεροι του ενός άγιοι φέρουν το ίδιο όνομα και έχουν και άλλα κοινά γνωρίσματα, όπως για παράδειγμα του ιεράρχη ενός τόπου.ου Θεού συνεργούντος, λοιπόν, ορισμένες φορές φαίνεται πως και οι άγιοί μας επιστρέφουν εμφανώς πιο κοντά μας, αλλά και ανάμεσά μας με ποικίλους τρόπους και μας αιφνιδιάζουν. Κάποιες φορές θυμίζουν συγγενείς που χάθηκαν στην ξενιτιά, που έριξαν πέτρα πίσω τους, τους «κατάπιε» ποικιλοτρόπως ο ξένος τόπος, και σαν ήρωες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη επιστρέφουν στην πατρίδα και τους συγγενείς τους προσφέροντάς τους δώρα. Και ως το μεγαλύτερο δώρο είναι η προσωπική τους παρουσία γιατί μοιάζει με το «νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη».
Ή ακόμη σαν αγνοούμενοι, και σαν «…τα παιδιά που τα ’συραν/ στης Αφρικής τις αγορές/ εμπόροι και ληστές/ και φοβισμένα κι ορφανά/ στη Σμύρνη και στη Βενετιά/ τα πιάσαν οι φρουρές» (Δ. Σαββόπουλος) και κάποια μέρα επιστρέφουν ταλαιπωρημένα στα σπίτια τους, στις κοινωνίες που ζούσαν, στα μέρη τους. Και τότε χαρά μεγάλη γίνεται, γι’ αυτήν την ανάσταση!
Μεγαλύτερη χαρά και ενθουσιασμό, ίσως, αισθανόμαστε όταν δεν πρόκειται απλώς για έναν συγγενή μας, για έναν γνωστό μας, αλλά για έναν άγιο. Αυτός μπορεί να αγκαλιάσει με μια πλατυτέρα αγκαλιά, να ενώσει και να μας παρέχει ποικίλους αγαθούς, ελπιδοφόρους και λυτρωτικούς λογισμούς. Ή ακόμη και να προσφέρει και πιο άμεσες παρεμβάσεις στην ζωή μας. (Όπως αυτές οι οποίες λύνονται μόνον με εξωτερική επέμβαση της πίστης που «οροσειρές μετακινεί»).