Ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη… καὶ ὡς ἀμνὸς ἄμωμος εναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος…»

Υπάρχουν λόγια που δεν τα διαβάζεις. Σε βρίσκουν.

Στέκονται μπροστά σου και σε κοιτούν.

Ο Χριστός δεν περπάτησε προς τον Σταυρό σύρριζα από ανάγκη. Δεν Τον έσπρωξαν τα γεγονότα. Δεν Τον νίκησαν οι άνθρωποι. Πήγε μόνος Του. Σαν Αμνός. Με βήματα ελεύθερα. Με καρδιά ανοιχτή.

Και όταν Τον κατηγόρησαν, δεν μίλησε.

Όταν Τον έφτυσαν, δεν ανταπέδωσε.

Όταν Τον χτύπησαν, δεν ύψωσε το χέρι Του.

Σιώπησε γιατί η αγάπη Του ήταν πιο δυνατή από κάθε υπεράσπιση.

Εμείς δεν αντέχουμε ούτε μια παρεξήγηση.

Θέλουμε να εξηγήσουμε, να αποδείξουμε, να κερδίσουμε.

Εκείνος ο Άγιος, ο Αναμάρτητος άφησε να Τον πουν βλάσφημο. Άφησε να Τον πουν απατεώνα. Άφησε να Τον πουν ένοχο.

Και δεν μίλησε.

Γιατί ήξερε πως η σωτηρία δεν θα γεννιόταν από θόρυβο, αλλά από ταπείνωση.

Δεν θα ερχόταν με επιβολή, αλλά με προσφορά.

Δεν θα έσωζε τον κόσμο κατεβαίνοντας από τον Σταυρό αλλά μένοντας επάνω Του.

Η μεγαλύτερη δύναμη του Θεού φανερώθηκε τη στιγμή που φαινόταν πιο αδύναμος.

Σκέψου το…

Ο Παντοδύναμος δεμένος.

Ο Δημιουργός γυμνός.

Ο Ζωοδότης νεκρός.

Κι όμως… εκείνη την ώρα νικούσε.

Κάθε φορά που νιώθεις άδικα κατηγορημένος, κάθε φορά που πληγώνεσαι και μέσα σου βράζει η ανάγκη να φωνάξεις, κοίτα τον Αμνό για να τον ενώσεις με τον δικό Του.

Η σιωπή Του δεν ήταν καταπίεση. Ήταν προσφορά.

Δεν ήταν ήττα. Ήταν βασιλική εξουσία πάνω στο μίσος.

Δεν ήταν παραίτηση. Ήταν εκούσια θυσία.

Και μέσα σε εκείνη τη σιωπή, ακούστηκε η πιο δυνατή λέξη της ιστορίας:

«Τετέλεσται».

Από εκείνη τη σιωπή άνοιξε ο Παράδεισος.

Από εκείνη τη σιωπή έσπασε ο θάνατος.

Από εκείνη τη σιωπή γεννήθηκε η Ανάσταση.

Αν σήμερα περνάς τη δική σου Μεγάλη Παρασκευή, αν αισθάνεσαι πως σε οδηγούν σε σταυρό που δεν διάλεξες, μη φοβηθείς. Ο Θεός γνωρίζει το μονοπάτι της αδικίας. Το περπάτησε πρώτος.

Και κανένας τάφος που ενώνεται με Εκείνον δεν μένει κλειστός.

Μερικές φορές η πιο βαθιά ομολογία πίστεως δεν είναι τα λόγια.

Είναι όταν κρατάς την καρδιά σου στα χέρια του Θεού και λες:

«Σου εμπιστεύομαι το άδικο που ζω».

Κι εκεί, μέσα στη σιωπή, εκεί που νομίζεις πως όλα τελείωσαν…

αρχίζει ήδη να χαράζει.

Το Φως δεν έρχεται με θόρυβο.

Έρχεται από τον Τάφο.

Και όποιος μάθει να σιωπά μαζί Του,

θα αναστηθεί μαζί Του.Αρχμ Χριστοδουλος  ·