Μάθε νά κάνεις ὑπομονή στόν ἄνθρωπο πού σέ κουράζει… Νά σηκώνεις μέ πραότητα τήν ἀδυναμία τοῦ ἀδελφοῦ…
Νά μήν ἀπαντᾶς στόν θυμό μέ θυμό… Ἐκεῖ κρύβεται ὁ Χριστός…
Ὅταν ὁ πατέρας γεράσει καί ξαναγίνει παιδί, ὅταν ἡ μητέρα ξεχάσει καί ρωτᾶ τά ἴδια, ὅταν ὁ ἄρρωστος ἔχει ἀπαιτήσεις καί γογγύζει, τότε δοκιμάζεται ἡ καρδιά… Ἄν τούς διακονήσεις χωρίς γογγυσμό, ἔχεις ἀγκαλιάσει Τόν Ίδιο Τόν Κύριο. Δέν εἶναι λόγια… Εἶναι μυστήριο…
Ἔλεγε ὁ ὅσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:
«Ὁ Θεός δέν ζητᾶ μεγάλα πράγματα ζητᾶ καρδιά ταπεινή»…
Κάποτε ἕνας νέος ἀγωνιστής ρωτοῦσε: Γέροντα, γιατί ὅσο ἀγωνίζομαι, τόσο ταράζομαι; Κι ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε: Ἄν ὁ ἀγώνας σού φέρνει ταραχή, κάτι δέν πάει καλά… Ὁ Θεός ἔχει ἀρχοντιά… Δέν σπρώχνει, δέν πνίγει, δέν ἐκβιάζει…
Ὅπου ὑπάρχει βία στόν ἑαυτό, ὅπου ὑπάρχει ἄγχος καί σφίξιμο, ἐκεῖ ἔχει βάλει τήν οὐρά του τό ταγκαλάκι… Δέν ἔρχεται ἀντίθετα… Παίρνει τήν καλή σου διάθεση καί τήν τραβᾶ ἄκρη-ἄκρη, μέχρι νά σέ κουράσει καί νά σέ ρίξει…
Σοῦ λέει: «Κάνε κι ἄλλο… Μήν ξεκουράζεσαι. Δέν ἀρκεῖ»… Κι ἐσύ, ἀπό φιλότιμο, στριμώχνεις τόν ἑαυτό σου περισσότερο ἀπ’ ὅσο ἀντέχει…
Καί μετά ἔρχεται ἡ ταραχή… Ἡ νευρικότητα… Μιὰ σκιά ἀπελπισίας.
Ὁ Χριστός, δέν εἶναι τύραννος… Εἶναι Πατέρας. Θέλει ἀγώνα μέ διάκριση, μετάνοια μέ εἰρήνη, προσευχή πού ἀναπαύει…
Ἄν νιώθεις εἰρήνη, ἔστω καί μέ κόπο, βρίσκεσαι στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ… Ἄν νιώθεις πνίξιμο, κάτσε λίγο, ταπείνωσε τόν λογισμό, καί πές: «Κύριε, ὅ,τι θέλεις Ἐσύ, ὄχι ὅ,τι νομίζω ἐγώ»…
Καί τότε, χωρίς θόρυβο, ἀνοίγουν πόρτες