ΣΤ΄. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Λουκᾶν. (ΚΔ΄. 36-53). Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἐκ νεκρῶν ἔστη ἐν μέσῳ τῶν Μαθητῶν, καὶ λέγει αὐτοῖς·εἰρήνη ὑμῖν. Πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι,ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διατὶ διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι, ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε· ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει, καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα. Καὶ τοῦτο εἰπών, ἐπέδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας. Ἒτι δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν ἀπὸ τῆς χαρᾶς,καὶ θαυμαζόντων, εἶπεν αὐτοῖς· ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε; Οἱ δὲ ἐπέδωκαν αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος,καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου·καὶ λαβὼν,ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν. Εἶπε δὲ αὐτοῖς· οὗτοι οἱ λόγοι, οὓς ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν, ὅτι δεῖ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ νόμω Μωσέως καὶ Προφήταις καὶ Ψαλμοῖς περὶ ἐμοῦ.Τότε διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν, τοῦ συνιέναι τὰς Γραφάς· καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὅτι οὕτω γέγραπται, καὶ οὕτως ἔδει παθεῖν τὸν Χριστόν, καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ κηρυχθῆναι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀρξάμενον ἀπὸ Ἱερουσαλήμ. Ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων. Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πατρός μου ἐφ’ ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ, ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους. Ἐξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ,εὐλόγησεν αὐτούς. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτόν αὐτούς, διέστη ἀπ’ αὐτῶν, καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ αὐτοὶ, προσκυνήσαντες αὐτόν, ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης.Καὶ ἦσαν διαπαντός ἐν τῷ Ἱερῷ, αἰνοῦντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν Θεόν. Ἀμήν.

ΣΤ΄. ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Λουκᾶν. (ΚΔ΄. 36-53).

Τόν καιρό ἐκεῖνο, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς ἀπό τούς νεκρούς, στάθηκε ἀνάμεσα στούς Μαθητές του καί λέγει σ’αὐτούς· εἰρήνη σ’ ἐσᾶς. Καί ταραγμένοι καί φοβισμένοι νόμιζαν ὅτι βλέπουν πνεῦμα (ψυχή νεκροῦ χωρίς σῶμα). Καί εἶπε σ’ αὐτούς· γιατί εἶσθε ταραγμένοι, καί γιατί ἀνεβαίνουν λογισμοί ἀμφιβολίας στό νοῦ σας; δεῖτε τά χέρια μου καί τά πόδια μου, ὅτι εἶμαι ἐγώ ὁ ἴδιος· ψηλαφῆστε με καί δεῖτε, ὅτι τό πνεῦμα δέν ἔχει σάρκα καί ὀστά, ὅπως βλέπετε ἐμένα νά ἔχω. Καί ἀφοῦ εἶπε αὐτό, τούς ἔδειξε τά χέρια καί τά πόδια του. Καί ἐπειδή αὐτοί ἀπιστοῦσαν ἀκόμη ἀπό τή χαρά τούς εἶπε· ἔχετε ἐδῶ τίποτε φαγώσιμο;Κι ἐκεῖνοι τοῦ ἔδωσαν ἕνα κομμάτι ἀπό ψημένο ψάρι καί κηρήθρα μέ μέλι, καί ἀφοῦ τά πῆρε, ἔφαγε μπροστά τους. Καί τούς εἶπε· αὐτά τά γεγονότα εἶναι ἡ πραγματοποίηση τῶν λόγων πού σᾶς εἶπα, ὅταν ἀκόμη ἤμουν μαζί σας, ὅτι ἔπρεπε νά ἐκπληρωθοῦν ὅλα τά γραμμένα στόν νόμο τοῦ Μωυσῆ καί στούς Προφῆτες καί στούς ψαλμούς γιά μένα.Τότε ἄνοιξε τό νοῦ τους, νά κατανοήσουν τίς Γραφές, καί εἶπε σ’ αὐτούς· ὅτι ἔτσι ἔχει γραφεῖ, καί ἔτσι ἔπρεπε νά πάθει ὁ Χριστός, καί νά ἀναστηθεῖ κατά τήν τρίτη ἡμέρα, καί νά κηρυχθεῖ σέ σχέση μέ τό ὄνομά του μετάνοια καί συγχώρηση ἁμαρτιῶν σέ ὅλα τά ἔθνη ἀρχίζοντας ἀπό την Ἱερουσαλήμ. Κι ἐσεῖς θά εἶσθε μάρτυρες γι’ αὐτά. Καί νά,ἐγώ ἀποστέλλω τήν ὑπόσχεση τοῦ Πατέρα μου σ’ ἐσᾶς· καί σεῖς καθίστε στήν πόλη Ἱερουσαλήμ, ἕως ὅτου ντυθεῖτε δύναμη ἀπό τόν οὐρανό. Καί τούς ἔβγαλε ἔξω μέχρι τή Βηθανία καί ἀφοῦ σήκωσε τά χέρια του τούς εὐλόγησε. Καί συνέβη, ἐνῷ αὐτός τούς εὐλογοῦσε, χωρίσθηκε ἀπ’ αὐτούς καί ἀνέβαινε στόν οὐρανό. Καί αὐτοί, ἀφοῦ τόν προσκύνησαν, ἐπέστρεψαν στήν Ἱερουσαλήμ μέ χαρά μεγάλη. Καί σύχναζαν πάντοτε στόν ναό ὑμνώντας καί δοξολογώντας .τόν Θεό.Ἀμήν (Ἀληθινά).

Ἀπόστολος Κυριακῆς

Κυριακή Β΄ Νηστειῶν – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Μαρτίου 2026

2 Μαρτίου, 2026

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Μαρτίου 2026, Κυριακή Β΄ Νηστειῶν (Ἑβρ. α΄ 10 – β΄ 3)

Κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δε­ξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Θεὸς ἀναλλοίωτος

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, στρέφει ἀρχικὰ τὸ βλέμμα μας στὴν ὑλικὴ κτίση. Στὸν οὐρανό, στὴ γῆ καὶ σὲ ὅλα ὅσα μᾶς περιβάλλουν, τὰ ὁποῖα δημιούργησε ὁ Κύριος στὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας. Δανείζεται ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος τὰ λόγια του ἀπὸ τὸν 101ο (ρα΄) Ψαλμὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ παναρμόνια σύνθεση, ἡ Δημιουργία τοῦ Θεοῦ, κάποτε θὰ χαθεῖ. Θὰ παλιώσει, ὅπως φθείρεται ἕνα ροῦχο, καὶ ὁ Κύριος θὰ τὴν ἀλλάξει, θὰ τὴν ἀνακαινίσει. Καταλήγει δὲ στὴ συνέχεια στὴ μεγαλειώδη βεβαίωση: «Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὑλικὸ κόσμο, ποὺ διαρκῶς μεταβάλλεται καὶ φθείρεται, Ἐσύ, Κύριε, παραμένεις ἀναλλοίωτος καὶ ἀμετάβλητος. Εἶσαι πάντοτε ὁ Ἴδιος καὶ τὰ ἔτη σου εἶναι ἀτελείωτα.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὸν κόσμο γύρω μας ἡ μιὰ μεταβολὴ διαδέχεται τὴν ἄλλη. Ἰσχυρὰ βασίλεια καὶ αὐτοκρατορίες ποὺ ἀκμάζουν γιὰ κάποιο διάστημα, ἔπειτα ἀπὸ λίγο ἐξαφανίζονται. Μεταβάλλεται καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος. Ἦταν κάποτε παιδί, σιγά-σιγὰ ὡριμάζει, γερνᾶ καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀφήνει τὸν κόσμο αὐτό. Μεταβάλλονται κάποτε καὶ οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς του: Ἀπὸ τὸν πλοῦτο μπορεῖ νὰ περάσει στὴ φτώχεια, ἀπὸ τὴ δόξα στὴν ἀφάνεια, ἀπὸ τὴν ὑγεία στὴν ἀσθένεια.

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἀντίθετα παραμένει, ὅπως ἀκούσαμε, πάντοτε ὁ ἴδιος. Εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8). Μένει ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ χρόνου. Δὲν θὰ ἀλλάξει ποτέ. Ἡ σκέψη αὐτὴ ἀσφαλῶς σκορπίζει μιὰ μυστικὴ χαρὰ στὴν καρδιά μας. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι σὲ κάθε περίσταση τῆς ἄστατης ζωῆς μας ἡ ἀγάπη του παραμένει πάντοτε ἡ ἴδια· ἡ φροντίδα του γιὰ κάθε ἀνάγκη μας πάντοτε ἀνύστακτη καὶ ἡ προστασία του πάντοτε ἀκαταγώνιστη. Ἂς μὴν ἐξαρτοῦμε λοιπὸν τὶς ἐλπίδες μας, τὸ μέλλον μας, τὶς προσδοκίες μας ἀπὸ τὸν διαρκῶς φθειρόμενο κόσμο γύρω μας· ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὰ χρήματα, ἀπὸ τὶς τεχνολογικὲς προόδους, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Κύριό μας· ὥστε, μαζὶ μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο νὰ ἀνακαινίσει κι ἐμᾶς καὶ νὰ μᾶς ἀναστήσει σὲ ἄφθαρτη ζωὴ στὴ Βασιλεία του.

2. Φροντίδα γιὰ τὴ σωτηρία μας

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἀναφέρεται στὴ σωτηρία, τὴν ὁποία μᾶς χάρισε ὁ Χριστός. Ἀναδεικνύει τὴν ἀξία της, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὡς συμπέρασμα ὅτι, ἂν κάθε παράβαση τοῦ Νόμου τῶν Ἑβραίων τιμωρήθηκε ἄμεσα καὶ αὐστηρά, «πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» Δηλαδή, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ξεφύγουμε τὴν τιμωρία, ἂν ἀμελήσουμε καὶ ἀδιαφορήσουμε γιὰ μιὰ τέτοια σωτηρία;

Ἡ αἰώνια σωτηρία μας εἶναι ἡ σημαν­τικότερη ὑπόθεση τῆς ζωῆς μας. Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν ἀξία της, ἂς ἀναλογισθοῦμε πόσο στοίχισε ἡ σωτηρία μας, τί προσέφερε ὁ Κύριος γι᾿ αὐτήν. Γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἔγινε ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ θυσιάσθηκε ἐπάνω στὸν Σταυρό. Ἐξαγορασθήκαμε ὄχι μὲ ἀσημένια ἢ χρυσὰ νομίσματα, γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος, «ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ» (Α΄ Πέτρ. α΄ 19). Δηλαδή, μὲ τὸ πολύτιμο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ προσφέρθηκε θυσία σὰν αἷμα ἑνὸς ἄκακου καὶ ἀμόλυντου μικροῦ ἀρνιοῦ. Θυσιάσθηκε ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Ὁ κάθε ἁμαρτωλός, ὅ,τι κι ἂν ἔχει διαπράξει στὴ ζωή του, μπορεῖ νὰ προστρέχει μὲ συντριβὴ στὸν Κύριο καὶ νὰ ζητεῖ τὴ σωτηρία του.

Εἶναι δὲ βέβαιο ὅτι θὰ τὴ βρεῖ. Δὲν θὰ συγχωρηθοῦν ἁπλῶς οἱ ἁμαρτίες του, ἀλλὰ θὰ ἀνέλθει σὲ ὕψος ἁγιότητος. Θὰ εἰσέλθει στὴν αἰώνια ζωή. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπισημαίνει ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ διάσωση ἀπὸ κάποιον πόλεμο, ἢ γιὰ κληρονομιὰ τῆς γῆς καὶ κάποιων ἐπίγειων ἀγαθῶν. «Ἀλλὰ θανάτου κατάλυσις ἔσται, ἀλλὰ διαβόλου ἀπώλεια, ἀλλ᾿ οὐρανῶν βασιλεία, ἀλλὰ ζωὴ αἰώνιος» (ΕΠΕ 24, 276). Πρόκειται ἀντίθετα γιὰ κατάργηση τοῦ θανάτου, γιὰ ἐξαφάνιση τοῦ διαβόλου, γιὰ κληρονομιὰ οὐράνιας Βασιλείας, γιὰ αἰώνια ζωή.

Τί θὰ ἀπολογηθοῦμε λοιπὸν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Μέλλουσας Κρίσεως, ἂν ἀμελήσουμε τὴ σωτηρία μας; Μάλιστα μιὰ τέτοια σωτηρία, γιὰ τὴν ὁποία θυσιάσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Πῶς θὰ ἀντικρίσουμε τότε τὸν δίκαιο Κριτή; Πῶς θὰ κοιτάξουμε τὰ πληγωμένα μέλη τοῦ Σώματός του; Ἀλήθεια, τὸ ἔχουμε σκεφθεῖ ποτὲ αὐτό; Ἑπομένως ἂς μὴν ἀδιαφοροῦμε. Δὲν μπορεῖ νὰ παίζει κανεὶς μὲ αὐτά! Ἂς μὴν ἀφήνουμε τὸν λήθαργο τῆς ραθυμίας καὶ τῆς ἀκηδίας νὰ παραλύει τοὺς πνευματικοὺς πόθους μας. Ἂς ἐπιμελούμαστε τὴν ψυχή μας. Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε σημαντικότερο στὴ ζωή μας ἀπὸ τὴν αἰώνια σωτηρία μας· ἀπὸ τὴν κληρονομιὰ τῆς οὐράνιας Βασιλείας· ἀπὸ τὴν αἰώνια ζωή!osotir.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Μάρκ. β΄ 1-12) 8 Μαρτίου 2026

Μετάφραση τῆς Eὐαγγελικῆς περικοπῆς
Τόν καιρόν ἐκεῖνον, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς πάλι στήν Καπερναούμ καί ἀκούσθηκε ὅτι
μένει σέ κάποιο σπίτι. Ἀμέσως συγκεντρώθηκε πολύς κόσμος, ὥστε νά μήν τούς
χωράει οὔτε ὁ χῶρος μπροστά ἀπό τή θύρα, καί τούς κήρυττε τόν λόγο. Τότε
ἔρχονται πρός αὐτόν κάποιοι πού τοῦ ἔφεραν ἕναν παράλυτο, τόν ὁποῖο τόν
βάσταζαν τέσσερις. Καί ἐπειδή δέν μποροῦσαν νά τόν πλησιάσουν ἐξαιτίας τοῦ
πλήθους, ἀφαίρεσαν τή στέγη στό σημεῖο πού ἦταν ὁ Ἰησοῦς· ἀφοῦ ἔκαναν ἕνα
ἄνοιγμα, κατέβασαν τό κρεβάτι, ἐπάνω στό ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος ὁ παράλυτος.
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶδε τήν πίστη τους, λέγει στόν παράλυτο: Τέκνον μου, σοῦ συγ-
χωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου. Ὑπῆρχαν ἐκεῖ μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι
κάθονταν καί σκέφτονταν μέσα τους: Γιατί αὐτός βλασφημεῖ τόν Θεό κατ᾿ αὐτόν
τόν τρόπο; Ποιός μπορεῖ νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες, παρά μόνο ἕνας, ὁ Θεός; Ἀμέσως
κατάλαβε ὁ Ἰησοῦς μέσα του ὅτι αὐτά σκέπτονται αὐτοί μέσα τους καί τούς εἶπε·
Γιατί κάνετε αὐτές τίς σκέψεις μέσα σας; Τί εἶναι εὐκολότερο, νά πῶ στόν
παράλυτο, σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου, ἤ νά τοῦ πῶ, σήκω καί πάρε τό
κρεβάτι σου καί βάδιζε; Γιά νά δεῖτε ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου ἔχει τήν ἐξουσία
νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες ἐπάνω στή γῆ, λέγει στόν παράλυτο: Σοῦ λέγω, σήκω καί
πάρε τό κρεβάτι σου καί πήγαινε στό σπίτι σου. Ἀμέσως σηκώθηκε καί ἀφοῦ
πῆρε τό κρεβάτι βγῆκε ἔξω μπροστά σέ ὅλους, ὥστε ὅλοι νά ἐκπλήσσονται καί νά
δοξάζουν τόν Θεό καί νά λέγουν: Ποτέ δέν εἴδαμε τέτοια πράγματα.
(Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση
τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)

Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ
Ἀφιερωμένη στήν μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἶναι ἡ ση-
μερινή Κυριακή, ὡς συνέχεια τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐπι-
γραμματικά ἀναφέρουμε ὅτι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἔζησε τόν 14ο αἰ. Γεν-
νήθηκε τό 1296 στήν Κωνσταντινούπολη, μόνασε στό Ἅγιον Ὄρος καί
ἔγινε Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ὅπου καί ἐκοιμήθη τό 1359. Ἡ προσ-
φορά του στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ἀνυπολόγιστη ἀξία. Μέ τόν φω-
τισμένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα νοῦ του, τήν ἁγιασμένη κατά Χριστόν
ἐμπειρία του καί τήν κατάρτισή του στήν θεολογία καί ζωή τῶν Ἁγίων
Πατέρων διετράνωσε ὅτι ὁ ἀπρόσιτος καί ἀμέθεκτος κατά τήν οὐσία
του Θεός εἶναι προσωπική ὕπαρξη. Γι’ αὐτό καί κινεῖται ἀγαπητικά πρός
τό δημιούργημά του, τόν ἄνθρωπο, τόν προσλαμβάνει ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ
καί τόν ἐναγκαλίζεται μέ τήν ἄκτιστη Χάρι καί ἐνέργεια, χωρίς νά ἐγκα-
ταλείπει τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς οὐσίας του.
Αὐτήν τήν μεγάλη θεολογική ἀλήθεια ἔχει ἐπισημάνει ἤδη ἀπό τόν Δ΄
αἰ. ὁ Μέγας Βασίλειος, λέγοντας ὅτι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι παντελῶς
ἀπερινόητη, ἄγνωστη καί ἀμέθεκτη. Οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖ-
νες πού κατέρχονται πρός τόν ἄνθρωπο καί μέ αὐτές γνωρίζει τόν Θεό.
Ἐάν ἐπιχειρήσουμε νά παρομοιάσουμε τόν Θεό μέ τόν ἡλιακό δίσκο, τό-
τε οἱ ἐνέργειές Του μοιάζουν μέ τίς ἀκτίνες τοῦ ἡλίου πού κατέρχονται
σέ ἐμᾶς, μᾶς διατηροῦν στήν ζωή, μᾶς θερμαίνουν καί μᾶς φωτίζουν.
Ἄκτιστος ἡ Χάρις
Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐνέργεια, ἡ δόξα Του, πού ὡς ἀπαύγασμα καί
ἀκτινοβολία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, εἶναι τό φῶς τοῦ Θεοῦ, ἡ ἔλευση
καί ἡ παραμονή αὐτοῦ τοῦ φωτός ἐντός τοῦ πιστοῦ. Ἄκτιστος Χάρις
εἶναι ὁ Χριστός πού στέκεται στήν θύρα τῆς ψυχῆς μας, κρούει καί πε-
ριμένει νά τόν δεχθοῦμε. Εἶναι τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεώς Του, ἡ πνοή τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος πού ἀναγεννᾶ τόν ἄνθρωπο διά τοῦ Βαπτίσματος καί τόν
ἑνώνει μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ διά τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἄκτιστος
χάρις, μέ μία φράση, εἶναι ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ ἐντός τοῦ πιστοῦ καί ἡ ζωή
τοῦ πιστοῦ ἐντός τοῦ Χριστοῦ.
Προεκτάσεις τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ
Ἡ μετοχή τοῦ ἀνθρώπου στήν Χάρι τοῦ Θεοῦ ἔχει προεκτάσεις ἠθι-
κές, ἀνθρωπολογικές, κοινωνικές. Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἄνθρωπος τοῦ
Θεοῦ πού πλημμυρίζεται ἀπό τήν ἄκτιστο Χάρι νά μήν ἀγωνίζεται νά ζή-
σει σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ; Νά μήν ἐπιδιώκει, ὅσο ἐξαρ-
τᾶται ἀπό αὐτόν, τήν δικαιοσύνη, τήν εἰρήνη, τήν καταλλαγή, τήν ἀδελ-
φωσύνη; Πολύ εὔστοχα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐπισημαίνει ὅτι
ἀπό τά ἅγια Μυστήρια δέν τρεφόμαστε μόνον πνευματικά, ἀλλά καί δι-
δασκόμαστε νά μετέχουμε στίς ἀρετές καί τά παθήματα τοῦ Χριστοῦ.Δηλαδή ἡ Χάρις βρίσκεται καί στόν τρόπο ζωῆς πού βιώνεται σύμφω-
να μέ τό Βάπτισμα καί τήν θεία Εὐχαριστία. Μιμούμενοι τήν ἀγάπη, τήν
ταπείνωση, τήν μακροθυμία, τήν ἐπιείκεια, τήν πτωχεία τοῦ Χριστοῦ
ἀποδεικνύουμε, πραγματικά, ὅτι μετέχουμε συνειδητά στήν ζωή καί τά
Μυστήρια τοῦ Χριστοῦ, στό Φῶς καί τήν Ἀλήθειά Του.
Ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ
Τίς ὡς ἄνω ἀλήθειες μᾶς ἀποκαλύπτει καί τό γεγονός τῆς θεραπείας
τοῦ παραλυτικοῦ στήν Καπερναούμ, τήν ὁποία διηγεῖται ἡ σημερινή
εὐαγγελική περικοπή. Τούς ἀνθρώπους πού μετέφεραν στόν Χριστό τόν
παραλυτικό, ἀλλά καί τόν ἴδιο τόν ἀσθενῆ, ἐπεσκίασε ἡ δύναμη τοῦ Χρι-
στοῦ, νικήθηκαν οἱ ὅροι τῆς φύσεως καί τότε ὅλα μεταβάλλονται: «τυ-
φλοί ἀναβλέπουσι, νεκροί ἐγείρονται, λεπροί καθαρίζονται, χωλοί περι-
πατοῦσι, κωφοί ἀκούουσι» (Λουκ. 7,22). Ὁ Κύριος δώρησε τήν συγχώρη-
ση τῶν ἁμαρτιῶν στόν παραλυτικό καί ἐκεῖνος θεραπεύθηκε.
Ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν φανερώνει τήν δυνατότητα τοῦ κτιστοῦ
ἀνθρώπου νά μετάσχει στήν ἄκτιστο Χάρι καί ζωή τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι τό ἀφετηριακό καί θεμελιῶδες θαῦμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀπόρροια αὐτοῦ τοῦ
θαύματος εἶναι κάθε ἄλλο θαυματουργό σημεῖο πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος.
Γιατί ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου δέν συνίσταται στήν ὑγεία του ἤ μόνο
στήν ἠθική καλυτέρευσή του, ἀλλά στήν μετά πίστεως καί ἀγάπης προ-
σωπική κοινωνία του μέ τόν Χριστό, στήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀνακαίνιση
τῆς πεπτωκυίας φύσεώς του.
Ἀρχιμ. Ν. Κ..apostoliki-diakonia.