Ο κόσμος βλέπει έναν άνθρωπο
να ελπίζει και να πιστεύει στο Χριστό
και τον παρεξηγεί.
Σου λέει που βρίσκει αυτός την χαρά και την ελπίδα.
Τον περνάει για ανόητο.
Νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει.
Ότι ζει αλλού.
Ότι κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια.
Δεν είναι όμως έτσι.
Ο Χριστιανός δεν χαίρεται γιατί όλα του πήγαν καλά.
Ούτε γιατί έχει λύσει όλα τα προβλήματα του.
Χαίρεται γιατί εμπιστεύεται τον Χριστό.
Ο Χριστιανός δεν αγνοεί το σκοτάδι. Το έχει δει.
Το έχει περπατήσει.
Το έχει νιώσει να τον σκεπάζει.
Μα ξέρει ότι δεν είναι παντοτινό.
Ξέρει ότι μέσα στο σκοτάδι λάμπει το Φως.
Ότι το μνήμα μπορεί να κλείνει τον Χριστό για λίγο, αλλά δεν μπορεί να Τον κρατήσει μέσα του για πάντα.
Ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Ο τελευταίος λόγος ανήκει στο Θεό.
Κι όταν ο Θεός μιλάει γίνονται πάντα εκπλήξεις και ανατροπές.
Από εκεί γεννιέται η χαρά.
-π. Λίβυος.Ι.ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ