Α΄. ΕΩΘΙΝΟΝ Κατά Ματθαῖον. (ΚΗ΄. 16-20).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, οἱ ἕνδεκα μαθηταὶ ἐπορεύθησαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὸ ὄρος οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς·καὶ ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν αὐτῷ, οἱ δὲ ἐδίστασαν· καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν, καὶ ἰδού, ἐγὼ μεθ’ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.
Α΄. ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Ματθαῖον. (ΚΗ΄. 16-20).
Ἐκεῖνο τόν καιρό οἱ ἕνδεκα Μαθητές πορεύθηκαν (πῆγαν) στή Γαλιλαία, στό ὄρος πού τούς πρόσταξε ο Ἰησοῦς·καί μόλις τόν εἶδαν, τόν προσκύνησαν, μερικοί ὅμως δίστασαν·καί ἀφοῦ ἦλθε κοντά τους ὁ Ἰησοῦς, μίλησε σ’ αὐτούς λέγοντας· μοῦ δόθηκε κάθε ἐξουσία στόν οὐρανό καί ἐπάνω στή γῆ· πηγαίνετε λοιπόν καί διδάξετε σέ ὅλα τά ἔθνη, βαπτίζοντάς τους στό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηροῦν (νά ἐφαρμόζουν) ὅλα ὅσα σᾶς παρήγγειλα· καί νά,ἐγώ εἶμαι μαζί σας μέχρι τό τέλος τοῦ κόσμου. Ἀμήν.
Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 7 Ἰουνίου 2026
1 Ιουνίου, 2026
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 7 Ἰουνίου 2026, Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων (Ἑβρ. ια΄ 33 – ιβ΄ 2)
Ἀδελφοί, οἱ ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
Μ ιὰ ἡρωικὴ παράταξη Ἁγίων παρελαύνει σήμερα μπροστά μας. Μιὰ μεγάλη χορεία πνευματικῶν ἀθλητῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ ἀγωνίσθηκαν στὸν ἐπίγειο βίο τους, ἔλαβαν τὸ στεφάνι τῆς νίκης ἀπὸ τὸν ἀθλοθέτη Χριστό. Εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀδὰμ μέχρι τὴν ἐποχή μας, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν τὴ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Αὐτοὺς τιμοῦμε σήμερα, τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων.
1. Σύντριψαν τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, μᾶς περιγράφει τὰ κατορθώματα τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Ἅγιοι «διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας». Δηλαδή, μὲ τὴ δύναμη τῆς πίστεως καταπολέμησαν καὶ ὑπέταξαν ὁλόκληρα βασίλεια. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφέρονται οἱ νίκες τοῦ Γεδεών, τοῦ Βαράκ, τοῦ Σαμψών, τοῦ Ἰεφθάε, τοῦ Δαβίδ, τοῦ Σαμουὴλ καὶ πολλῶν ἄλλων ἐναντίον τῶν ἀλλοφύλων. Ἀλλὰ καὶ στὴν ἐποχὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἀντιτάχθηκαν σὲ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες ποὺ δίωκαν τὴν Ἐκκλησία. Στάθηκαν ἀκλόνητοι στὶς ἀπειλές τους. Δὲν δείλιασαν στὰ βασανιστήρια. Δὲν φοβήθηκαν τὸν μαρτυρικὸ θάνατο.
Ἐπιπλέον ὅλων αὐτῶν, οἱ Ἅγιοι σύντριψαν καὶ τὰ πνευματικὰ βασίλεια τῶν δαιμόνων. Ἐκεῖ ἔδωσαν τὶς πιὸ σκληρὲς μάχες. Περιφρόνησαν τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου, τὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας, τὶς ἀναπαύσεις, τὸν πλοῦτο, τὶς ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις, τὶς τιμές, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του προσπαθοῦσαν νὰ κλέψουν τὴν καρδιά τους. Ἔμειναν ἀνίκητοι στὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, πιστοὶ ὑπήκοοι στὸν «Βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριον τῶν κυριευόντων» (Χερουβικὸς ὕμνος Μεγάλου Σαββάτου).
Τὸ θυσιαστικὸ καὶ γενναῖο φρόνημά τους ἂς μᾶς συγκινεῖ κι ἂς μᾶς ἐμπνέει, ὥστε νὰ μὴ μᾶς ἑλκύουν τὰ ἐφήμερα βασίλεια τοῦ κόσμου, ἀλλὰ νὰ ὑποτασσόμαστε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνον νὰ ἀναγνωρίζουμε Κύριο καὶ πνευματικὸ Βασιλιά μας.
2. Τὸ παράδοξο σύννεφο ποὺ μᾶς περιβάλλει
Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια ὀνομάζει «νέφος μαρτύρων» ὅλο αὐτὸ τὸ σύνολο τῶν γενναίων ἀθλητῶν τῆς πίστεως, δηλαδὴ πυκνὸ σύννεφο Ἁγίων. Ἡ λέξη «νέφος» εἶναι πολὺ παραστατική. Ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἀναφέρεται μὲ αὐτὴ στὸ μεγάλο πλῆθος τῶν Προφητῶν καὶ τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀσφαλῶς οἱ Ἅγιοί μας εἶναι δυσεξαρίθμητοι: Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ἱεράρχες, Ὅσιοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, βρέφη καὶ γέροντες, μορφωμένοι καὶ ἀγράμματοι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι. Ἕνα πραγματικὸ σύννεφο εἶναι τὸ πλῆθος τῶν Ἁγίων μας.
Καὶ ὅπως ἕνα σύννεφο στέκεται μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ μὲ τὴ σκιά του ἀνακουφίζει ἀπὸ τὸν καύσωνα, ἀντίστοιχα καὶ οἱ Ἅγιοι μᾶς παρηγοροῦν στὶς δοκιμασίες, στὶς θλίψεις, στοὺς πειρασμούς. Πρεσβεύουν γιὰ ἐμᾶς. Κοντά τους βρίσκουμε ἀναψυχή. Μάλιστα τὸ παράδοξο αὐτὸ σύννεφο βρίσκεται πολὺ κοντά μας. Μᾶς περιβάλλει. Εἶναι «περικείμενον ἡμῖν». Βρισκόμαστε μέσα στὸ σύννεφο αὐτό. Τόσο κοντά μας εἶναι οἱ Ἅγιοι. Μᾶς κυκλώνουν, μᾶς περιβάλλουν, μᾶς συνοδεύουν.
Αὐτὸς εἶναι ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων μας· ἕνα πυκνὸ σύννεφο, ποὺ βρίσκεται δίπλα μας καὶ μᾶς προστατεύει. Αὐτὸς εἶναι ὁ θησαυρὸς τῆς Ἐκκλησίας μας, «νέους καὶ παλαιοὺς ἔχων μαργαρίτας· ἀλλ᾿ ἓν ἁπάντων τὸ κάλλος» (PG 50, 571), σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Διαθέτει νέα καὶ παλιὰ μαργαριτάρια·ὅλα ὅμως ἔχουν τὴν ἴδια ὀμορφιά. Ἂς δοξάζουμε τὸν Θεὸ γιὰ τὰ πολύτιμα αὐτὰ μαργαριτάρια, ποὺ μᾶς στέλνει σὲ κάθε ἐποχὴ γιὰ νὰ μᾶς στρέφουν στὸν οὐρανὸ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ παράδειγμά τους.
3. Μὲ ὑπομονὴ στὸν ἀγώνα
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς δίνει καὶ μιὰ πολὺ σοφὴ καὶ πρακτικὴ προτροπή: «Δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα». Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸν ἀγώνα ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας. Ποιός εἶναι ὁ ἀγώνας αὐτός; Εἶναι ἡ ἐπίγεια ζωή μας. Ἕνας ἀγώνας μετ᾿ ἐμποδίων, μὲ δυσκολίες, προβλήματα, πειρασμούς, ποὺ ξεπροβάλλουν στὸ διάβα μας καὶ ἀπειλοῦν τὴν ψυχή μας. Γιὰ νὰ νικήσουμε καὶ νὰ στεφθοῦμε νικητὲς στὸν ἀγώνα αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κάνουμε ὑπομονή. Μακάριος καὶ πανευτυχὴς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σηκώνει μὲ ὑπομονὴ τὴ δοκιμασία του, «ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἰάκ. α΄ 12), γράφει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος. Μὲ τὴ δοκιμασία θὰ γίνει σταθερὸς καὶ θὰ λάβει τὸ λαμπρὸ καὶ ἔνδοξο στεφάνι τῆς αἰώνιας ζωῆς.
Ὑπομονὴ ἔκαναν καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας στὸν ἐπίγειο βίο τους. Δὲν ἔζησαν ἄνετη ζωή, ἀλλὰ πάλεψαν σκληρά, κοπίασαν, μάτωσαν, ἵδρωσαν, δάκρυσαν, ἔχοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς «ἐξάγει εἰς ἀναψυχήν» (Ψαλ. ξε΄ [65] 12), τοὺς λυτρώνει. Τὰ δικά τους ἴχνη καλούμαστε ν᾿ ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς. Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ στὴ ζωή μας. Διότι ἡ ὑπομονὴ εἶναι ἡ μυστικὴ δύναμη τῆς ψυχῆς. Αὐτὴ θὰ φέρει μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ τὴ νίκη.osotir.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30)7 Ἰουνίου 2026
Οἱ Ἅγιοι Πάντες
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ,
ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Μέ ποιητική ἐνάργεια ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει ὅτι κα-
θώς οἱ ἐποχές τοῦ ἔτους διαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη, ἔτσι καί στήν
Ἐκκλησία ἡ μία ἑορτή ἕπεται τῆς ἄλλης. Ἑορτάσαμε τόν Σταυρό καί τήν
Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἀνάληψη καί τήν Πεντηκοστή. Καί σήμερα,
πρώτη Κυριακή μετά τήν Πεντηκοστή, ἑορτάζουμε τούς Ἁγίους Πάντες,
οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ γλυκύς καρπός τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
στόν κόσμο καί τῆς ἐμφανίσεως τῆς Ἐκκλησίας στήν ἱστορία ὡς κοινω-
νίας θεώσεως καί ἁγιασμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει γιά νά δημιουργεῖ Ἁγί-
ους πού εἶναι οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ καί δικοί μας φίλοι, ἡ πηγή ἐμπνεύσεως
γιά συνεπῆ εὐαγγελική βιοτή κάθε πιστοῦ.
Ποιοί εἶναι οἱ Ἅγιοι;
Ἅγιοι εἶναι οἱ Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ πού ἔχυσαν ἀκόμη καί τό αἷμα
τους γιά νά μήν ἀρνηθοῦν τόν Θεό καί Πατέρα τῶν φώτων καί ὅλοι ὅσοι
ἀγωνίσθηκαν στό πνευματικό σκάμμα τῆς Ἐκκλησίας καί σήκωσαν μέ
καρτερία τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, μαρτυρῶντας μέ τό μαρτύριο τῆς
συνειδήσεως. Ἅγιοι εἶναι οἱ Ὁμολογητές, πού ὁμολόγησαν τήν καλή
ὁμολογία γιά τήν ἐνανθρώπηση, τόν Θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυ-
ρίου ἐνώπιον ὅσων διέκειντο ἀρνητικά ἔναντι Αὐτοῦ. Εἶναι οἱ Πατέρες
καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας πού ποίμαναν θεοφιλῶς τό ποίμνιο τοῦ
Χριστοῦ καί τό στήριξαν στήν ὀρθή πίστη· οἱ Ὅσιοι καί οἱ Ἀσκητές πστοσύνη καί ἀφοσίωση πρός τόν Θεό, ἔχοντας τό ἅγιο Εὐαγγέλιο τοῦ
Χριστοῦ ὡς τό ὕψιστο κριτήριο τῆς συνειδήσεώς τους.
Καί μαζί μέ αὐτούς Ἅγιοι εἶναι οἱ Προφῆτες, οἱ Δίκαιοι καί οἱ Προπά-
τορες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν μέ τήν ἀναμονή τῆς
ἐπαγγελίας, τῆς ἐκπληρώσεως τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἐναν-
θρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του. Καί πρίν ἀπό ὅλους Ἅγιοι εἶναι οἱ Ἀπόστολοι τοῦ
Χριστοῦ καί θεοκήρυκες διδάσκαλοι τῆς Οἰκουμένης. Τέλος, ἐξαιρέτως
Ἁγία εἶναι ἡ Ἁγία τῶν Ἁγίων, ἡ Παναγία Θεοτόκος καί Ἀειπάρθενος Μα-
ρία, ἡ Μητέρα τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου. Οἱ Ἅγιοι Πάντες ἁγιάσθηκαν,
καθότι σκήνωσε στήν ὕπαρξή τους τό Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πού τούς
ἀνέδειξε ναούς τοῦ ζῶντος Θεοῦ (Β΄ Κορ. 6,16), τούς ἀξίωσε νά βιώσουν
τήν κοινωνία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, τήν ἀνυπέρβλητη Δύναμή Του,
τήν χάρι τῆς θαυματουργίας Του. Καί ὅλα αὐτά ἔγιναν δυνατά ἐπειδή
ἐμπιστεύθηκαν τόν ἑαυτό τους στόν Κύριο τῆς Δόξης μέ πίστη, μετά-
νοια, προσευχή, μετοχή στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, θυσιαστική ἀγάπη. Γι’
αὐτό οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ περισσότερο τέλειοι χριστιανοί, πού ἔχουν ἁγια-
σθεῖ στόν μέγιστο, κατά τό δυνατόν, βαθμό καί ἔτσι κατεστάθησαν Θεο-
φόροι, Χριστοφόροι καί Πνευματοφόροι. Ἀνταποκρίθηκαν μέ πίστη στήν
κλήση τοῦ Θεοῦ· «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιός εἰμι» (Α΄ Πέτρ. 1,16).Ὁμολογία ἤ Ἀντιλογία
Τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πάντων ἀναφέρεται
στόν δρόμο τοῦ σταυροῦ, διότι τό νά ὁμολογεῖς μπροστά στούς ἀνθρώ-
πους ὅτι ἀνήκεις στόν Χριστό, νά ἀδιαφορεῖς γιά τά περιπαικτικά τους
σχόλια καί νά μήν ἐπηρεάζεσαι ἀπό τίς δυσάρεστες συνέπειες αὐτῆς τῆς
ὁμολογίας δέν εἶναι κάτι πού ἐπιτυγχάνεται μέ εὐκολία. Μή λησμονοῦμε
ὅτι ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἡ μόνη θρησκεία πού διώκεται μέχρις αἵματος
ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας, ὅπου ὁ ἄνθρωπος καυχᾶται ὅτι μπορεῖ νά
ὑπάρξει καί χωρίς τόν Θεό. Καί ἔπειτα, ἡ ὁμολογία εἶναι σταυρός διότι ὁ
τρόπος τῆς ζωῆς τοῦ πιστοῦ, τό ἦθος του, πρέπει νά βρίσκεται σέ ἀναλο-
γία μέ τήν πίστη του· δηλαδή νά ὑπάρχει συνέπεια μεταξύ λόγων καί
ἔργων στήν καθημερινότητά μας. Ἀκολούθως ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ ἐπί
τῶν ὤμων καί ἡ ἀπαγκίστρωση ἀπό τά ἐπίγεια δεσμά εἶναι σημεῖα πού χα-
ρακτηρίζουν τούς Ἁγίους Πάντες καί φανερώνουν ὅτι στόν Χριστιανισμό
δέν χωροῦν ὁ συμβιβασμός καί ἡ προσαρμογή. Μία ἐξωτερική καί ἀσυ-
νείδητη ὁμολογία πίστεως δεικνύει ἐπιπολαιότητα καί ἀντιλογία στήν
ἀκλόνητη ἀλήθεια ὅτι ἀνήκουμε πραγματικά στόν Χριστό.
Ἡ ἀγάπη διαχέεται στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας
Ὁ Κύριος ζητεῖ ἀπό ὅσους θέλουν νά Τόν ἀκολουθήσουν ἀπεριόρι-
στη ἀγάπη σέ Αὐτόν, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ἀποστροφή ἤ ἀδιαφορία
γιά τόν συνάνθρωπο, καθότι πῶς μπορεῖς νά ἀγαπᾶς ἀληθινά τόν Θεό.ὅταν δέν ἀγαπᾶς τόν ἄνθρωπο; (Α΄ Ἰωάν. 4,20-21). Οἱ Ἅγιοι Πάντες ἀγά-
πησαν εἰλικρινά τόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα Χριστό, ὁ Ὁποῖος
ἐνσάρκωσε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν κόσμο καί, ἔτσι, ἀγάπησαν πραγ-
ματικά τούς πάντες, ἀκόμη καί τούς ἐχθρούς τους. Ἄραγε, αὐτή ἡ στά-
ση ζωῆς τους τί ἔχει νά πεῖ σέ ἐμᾶς σήμερα;
Ἀρχιμ. Ν. Κ..ΑΠΟΣΤ.ΔΙΑΚΟΝΙΑ
ού
σταύρωσαν τόν ἑαυτό τους, τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες τους πρός χάριν
τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος σταυρώθηκε γιά τήν σωτηρία μας· οἱ Ἄνθρωποι
πού πορεύθηκαν στήν γῆ τῶν πειρασμῶν καί τῶν δοκιμασιῶν μέ ἐμπι