Αν ο πονηρός και ισχυρογνώμονας εχθρός μας [ο διάβολος δηλαδή], που δεν κουράζεται ποτέ να μας βάζει πειρασμούς, επρόκειτο να σε πολεμήσει ποτέ, και μάλιστα στον καιρό του θανάτου σου, με κάποιες ψεύτικες φανερώσεις, με οράματα και με μεταμορφώσεις σε άγγελο φωτός εσύ να στέκεσαι σταθερός στη γνώση που έχεις ότι είσαι ευτελής και ένα τίποτα. Και πες του με στερεοκαρδία και τόλμη: «γύρνα πίσω, άθλιε, στο δικό σου σκοτάδι, γιατί σ’ εμένα δεν πρέπουν οράματα, ούτε έχω εγώ ανάγκη από άλλο, παρά από την ευσπλαχνία του Ιησού μου και από τις δεήσεις και μεσιτείες της Αειπαρθένου Μαρίας και των άλλων Αγίων».
Αλλά, και αν με πολλά φανερά σημεία γνωρίσεις πως τα οράματα αυτά είναι αληθινά και σου έρχονται από τον Θεό· εντούτοις εσύ να τα αποστρέφεσαι πάντοτε και να τα διώχνεις μακριά σου όσο μπορείς. Και μη φοβηθείς ότι δεν θα αρέσει στον Θεό αυτή η αποστροφή που κάνεις βάζοντας στο νου σου την αναξιότητα σου.
Γιατί, αν τα οράματα αυτά είναι από τον Θεό, αυτός ξέρει καλά να σου τα ξεκαθαρίσει και δεν θα του κακοφανεί, αν δεν τα δέχεσαι. Διότι, εκείνος που δίνει την χάρη στους ταπεινούς, δεν την αφαιρεί από αυτούς για πράξεις που αυτοί κάνουν με σκοπό να ταπεινωθούν.
(Βλ. κείμενο «Αόρατος πόλεμος», μέρος β’, κεφ. ιγ’, σελ. 260-261)..wordpress.