Η ζωή δεν είναι πάντοτε ρόδινη. Δεν είναι ένας δρόμος στρωμένος μόνο με λουλούδια, χαμόγελα και επιτυχίες. Έχει ανηφόρες, δοκιμασίες, απογοητεύσεις, απώλειες και στιγμές κατά τις οποίες αισθανόμαστε πως όλα γύρω μας σκοτεινιάζουν.
Υπάρχουν ορισμένες αλήθειες που ίσως ακούγονται σκληρές ή θλιβερές. Όταν όμως τις αποδεχτούμε, μπορούν να μας ωριμάσουν, να μας δυναμώσουν και να μας βοηθήσουν να αλλάξουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο.
Στις μεγάλες δυσκολίες δεν θα βρεθούν πάντοτε πολλοί άνθρωποι δίπλα μας. Εκείνοι που υπόσχονταν πως θα είναι κοντά μας μπορεί να απομακρυνθούν, ενώ άνθρωποι από τους οποίους δεν περιμέναμε τίποτε ίσως μας προσφέρουν ένα χέρι βοήθειας.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να περιμένουμε κάποιο μαγικό ραβδί που θα λύσει όλα μας τα προβλήματα. Χρειάζεται να σηκωθούμε, να αγωνιστούμε και να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε ολομόναχοι.
Υπάρχει ο Θεός, ο οποίος δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο. Μπορεί να μη μας απαλλάσσει πάντοτε αμέσως από τη δοκιμασία, αλλά μας χαρίζει δύναμη για να τη διαβούμε. Μας στέλνει ανθρώπους, ανοίγει δρόμους και φωτίζει την ψυχή μας, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν αδιέξοδα.
Η ζωή δεν θα γίνει ποτέ τέλεια. Και ίσως αυτό να είναι μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες που πρέπει να κατανοήσουμε.
Πάντοτε κάτι θα λείπει. Κάτι δεν θα γίνεται όπως το σχεδιάσαμε. Κάποια πόρτα θα κλείνει, κάποιο σχέδιο θα ανατρέπεται και κάποια επιθυμία θα μένει ανεκπλήρωτη.
Οι δυσκολίες, όμως, γίνονται εμπειρίες. Οι απογοητεύσεις γίνονται μαθήματα. Οι πληγές, όταν τις εμπιστευθούμε στον Θεό, μπορούν να γίνουν πηγές σοφίας και ευαισθησίας.
Μπορεί να αποτύχουμε.
Θα θέσουμε στόχους και κάποιες φορές δεν θα τους πετύχουμε. Θα κάνουμε επιλογές που αργότερα θα μετανιώσουμε. Θα εμπιστευθούμε ανθρώπους που ίσως μας απογοητεύσουν.
Η αποτυχία, όμως, δεν σημαίνει ότι τελείωσε η ζωή μας. Δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε ούτε ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθεια.
Αποτυχία είναι να πέσεις και να αρνηθείς να ξανασηκωθείς.
Κάθε πτώση μπορεί να γίνει μια καινούργια αρχή. Κάθε λάθος μπορεί να γίνει μάθημα. Κάθε δάκρυ μπορεί να ποτίσει τον σπόρο μιας νέας ελπίδας.
Το παρελθόν μας δεν μπορεί να σβηστεί.
Όσα ζήσαμε αποτελούν μέρος της ιστορίας μας. Υπάρχουν πράγματα που θα θέλαμε να μην είχαν συμβεί, λόγια που θα θέλαμε να μην είχαμε πει και αποφάσεις που θα επιθυμούσαμε να αλλάξουμε.
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.
Μπορούμε, όμως, να μετανοήσουμε, να διορθώσουμε ό,τι διορθώνεται, να ζητήσουμε συγγνώμη και να αρχίσουμε από την αρχή.
Το παρελθόν πρέπει να είναι δάσκαλος και όχι δεσμοφύλακας. Δεν πρέπει να του επιτρέπουμε να μας κρατά αιχμαλώτους. Όσο κι αν μας πληγώνει, η σημερινή ημέρα μάς δίνεται σαν μια νέα ευκαιρία.
Κανείς δεν γνωρίζει τι θα συμβεί αύριο.
Όσο κι αν σχεδιάζουμε, όσο κι αν προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πάντα, το μέλλον παραμένει άγνωστο. Μέσα σε μια στιγμή μπορούν να αλλάξουν σχέδια, σχέσεις και ολόκληρη η πορεία της ζωής μας.
Γι’ αυτό ας μην αναβάλλουμε την αγάπη.
Ας μην αφήνουμε για αύριο τη συγγνώμη, την αγκαλιά, το καλό λόγο και το ενδιαφέρον μας για έναν άνθρωπο. Ας μη θεωρούμε κανέναν και τίποτε δεδομένο.
Ας μάθουμε να ζούμε το σήμερα με ευγνωμοσύνη.
Να ευχαριστούμε τον Θεό για όσα έχουμε και να μη χάνουμε την ειρήνη μας για όσα ακόμη δεν αποκτήσαμε. Να χαιρόμαστε τις μικρές ευλογίες: ένα χαμόγελο, έναν αληθινό φίλο, ένα ήρεμο πρωινό, ένα κερί που ανάβει, μια προσευχή που βγαίνει από την καρδιά.
Αυτή είναι η ζωή.
Δεν είναι τέλεια, αλλά είναι πολύτιμη.
Δεν είναι εύκολη, αλλά αξίζει να την αγωνιζόμαστε.
Δεν είναι πάντοτε δίκαιη, αλλά μπορούμε εμείς να γίνουμε περισσότερο δίκαιοι.
Δεν είναι απαλλαγμένη από τον πόνο, αλλά μπορεί να γεμίσει αγάπη, πίστη και ελπίδα.
Και όταν οι δυνάμεις μας τελειώνουν, ας στρέφουμε την καρδιά μας στον Θεό και ας λέμε:
Κύριε, δεν γνωρίζω τι θα φέρει η αυριανή ημέρα, αλλά γνωρίζω ότι Εσύ θα είσαι μαζί μου».
Καλοί μου φίλοι, μην απογοητεύεστε.
Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα.
Όσο υπάρχει πίστη, υπάρχει δρόμος.
Όσο υπάρχει αγάπη, κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να νικήσει ολοκληρωτικά το φως.
Πηγη: π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος.