Υπάρχουν μονοπάτια που δεν σε οδηγούν μόνο από έναν τόπο σε έναν άλλον.
Υπάρχουν μονοπάτια που, καθώς τα περπατάς, σε οδηγούν βαθύτερα μέσα στην ψυχή σου.
Στο Άγιο Όρος, ανάμεσα στα δέντρα, στις πέτρες και στη σιωπή, κάθε μονοπάτι έχει τη δική του ανηφόρα, τη δική του κούραση, τη δική του ομορφιά, τη δική του ιστορία.
Κάποτε το βήμα γίνεται βαρύ. Κάποτε η ανηφόρα μοιάζει ατέλειωτη. Κι όμως, λίγο πιο πέρα, πίσω από μια στροφή, μπορεί να σε περιμένει η γαλήνη, ένα ξωκλήσι, μια θέα που σε κάνει να σταθείς σιωπηλός και να δοξάσεις τον Θεό.
Έτσι είναι και τα μονοπάτια της ζωής μας.
Δεν γνωρίζουμε πάντοτε πού οδηγεί η επόμενη στροφή. Δεν ξέρουμε τι μας περιμένει μετά την ανηφόρα. Γνωρίζουμε όμως Εκείνον που μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα.
Και σήμερα, στην αρχή του Σεπτεμβρίου και του νέου εκκλησιαστικού έτους, ανοίγεται μπροστά μας ένα ακόμη μονοπάτι.
Ας το περπατήσουμε με πίστη. Με προσευχή. Με υπομονή. Με ευγνωμοσύνη.
Και όταν κουραστούμε, ας μην ξεχάσουμε πως πολλές φορές η ανηφόρα δεν είναι εμπόδιο, δεν είναι το τέλος, δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι ο δρόμος που μας οδηγεί ψηλότερα.
Είναι η πορεία που φτάνει στο καλύτερο.
Ευλογημένο και καρποφόρο το νέο Εκκλησιαστικό Έτος.
Πηγη: π.Μηνάς Αλεξιάδης. Φωτο απο το αρχειο του: Ιερός Προσκυνηματικός Ναός Αγίου Νεκταρίου Άνω Λιοσίων.ΣΑΛ.ΑΛΗΘΕΙΑΣ.